ИНВАЛИДИ… БЕЗ ИНВАЛИДИТЕТ!

– Син на татко… што да ти купам за доручек: бурек, киснато, лиснато… — Ма остави ме на мир, гледаш дека спијам – се дере синот и се завртува на другата страна.
– Ти го оставив ручекот на масата… јади побрзо да не се излади – го бакнува мајката замижаното синче и заминува на работа!
– Добро мамооо, не сум гладен… досадна си… тоа па тоа секој ден – силно вика синчето и ги затвора очите!
– Убав тој на дедо, еве ти пари… само што пристигна пензијата!
– Стави ги до компјутерот и заминувај – вели внукот со затворени очи!
Околу пладне:
– Ајде другар, среди се малку и да излеземе, времето е многу убаво!
– Не можам да станам! Старците си легнаа порано, а јас до касно играв на компјутерот! Оди сам… јас ќе поспијам уште малку!
Вечерта, кога мајката се враќа од работа:
– Ама сине мајкино, па ти не си го ни допрел јадењето! Да не те боли нешто мило мое!
– Ти разбираш ли дека не ми се јаде и… гледаш ли колку сум зафатен!
– Ама така целосно ќе се уништиш!
– Стопати сум ти рекол така да не разговараш со мене!
И, така во круг! Таткото со страв го носи бурекот до креветот – детето да не се мачи и… да не ги троши нозете до продавницата! Мајката ја средува собата, поставува јадење, кое синот често не го ни погледнува, бидејќи е преокупиран со многу важни и големи работи… игра игри на компјутерот и… го живее својот интернет живот! Екстра, бум, трес, ааа, уууу, ојееее, ок… значи, лудило!
Ова е описот на својот животен тек на еден алкохоличар! Рече дека е среќен што не посегнал и по дрога! Класична зависничка структура на личноста, неспособна и неприпремена за самостоен живот! Ништо повеќе не може да му наштети на детето, како “љубовта” од родителите и целосното попуштање… кога се поставуваат кон детето, како тоа однапред сé знае, а тие… тие ништо не знаат! Во меѓувреме, тоа дете наполнило триесетина години, а и понатаму добива доручек вкревет, за кој никогаш ни благодарам не вели, уште и полудува… ако некоја минута порано го разбудат!
Има многу вакви примери, како од сопствените деца, во помала или поголема мера, родителите создаваат инвалиди… без инвалидитет! Или ги корумпираат со пари, како “врв на љубовта” или… “им ги сечат рацете и нозете”… со својата попустливост! Аргументите на родителите се, дека тие ништо од тоа немале во нивната младост, дека многу се измачувале, па… барем да не ги тргаат истите маки и нивните деца!
Ако на своето дете непрекинато му даваш повеќе, отколку што навистина му е потребно, со тоа го навикнуваш на нешто, за што тоа со ништо не возвратило! Му ги врзуваш рацете, со сопствени сили да се избори… за тоа што му треба! Се создава навиката “лесна работа, тоа не е никаков проблем” и… кога тоа ќе се примени на животот, надвор од домот… се појавуваат вистински проблеми! Наместо потешкиот, секогаш се избира полесниот пат, се повикува алкохолот или дрогата да им ги олеснат страдањата, се убива љубопитноста кон активностите, кои вреди да се набљудуваат и, можноста… за создавање на самостојна личност!
Таткото, наместо да биде човек со јака волја и цврст карактер, секогаш спремен да биде столб на семејството, кој ќе го има последниот збор во домот… станува предмет на потсмев и слуга на детето! Мајката исто така! За бабата и дедото и да не зборуваме – “Ма што знаат тие, глупави старци, будали, фосили…”
И, така со години – сите се глупави, лоши, вакви или онакви… додека господинот или госпоѓицата не се налеат со алкохол или, ќе се надуваат со дрога и потоа… им е многу полесно! Сé за нив е расипано, пропаднато, бесмислено, сé ги замара, не сфаќајќи дека, пред сé… така е во нивните глави и… тоа се тие, чие однесување придонесува за нивните несреќи и… им ја убива волјата за живот!

Сув Рецидив

Под зборот РЕЦИДИВ се подразбира повторување, обично враќање на некоја појава откако била исчезната… во алкохолизмот – прекинување на апстинцијата и повторно пиење на алкохол од страна на апстинетот! Алкохолизмот е тешка и сериозна болест и… има разни причини за повторно завлегување во пеколниот алкохолен лавиринт! Најчесто РЕЦИДИВОТ се случува поради АЛКОХОЛНИТЕ КРИЗИ, со кои речиси секој апстинент се соочува за време на својата апстиненција од алкохолот и затоа… се смета дека АЛКОХОЛНИТЕ КРИЗИ СЕ ПРОПРАТНА ПОЈАВА ЗА ВРЕМЕ НА АПСТИНЕНЦИЈАТА, додека за РЕЦИДИВОТ слободно може да се каже дека е само појава, бидејќи не е присутна кај повеќето апстиненти, кои цврсто решиле да го победат алкохолното зло! Continue reading

ОПШТО ПРИФАТЕНИ ПРАВИЛА ЗА ОДРЖУВАЊЕ ЦВРСТА АПСТИНЕНЦИЈА

За остварување на поставените задачи, апстинентите во Клубот на лекувани алкохоличари делуваат следејќи ги правилата за работа, кои се прифатени во сите клубови. Со тоа се осигурува полесна соработка помеѓу клубовите. Во својата борба со алкохолната болест, секој апстинент треба да ги почитува универзалните правила кои се применуваат во сите Клубови на лекувани алкохоличари, но и правилата и навиките што може да се применуваат во клубот, во кој членува.

– СТРОГО ОДБЕГНУВАЈТЕ ГИ КАФЕАНИТЕ И СТАРОТО ДРУШТВО

– НЕ ЧУВАЈТЕ АЛКОХОЛ ВО ВАШИТЕ ДОМОВИ

– СЕКОЈДНЕВНО ЗЕМАЈТЕ ЕСПЕРАЛ – НАЈМАЛКУ ЕДНА ГОДИНА

– СЕКОЈ ДЕН ПОМИНАТ БЕЗ АЛКОХОЛ Е КАПИТАЛ

– ВО ТЕКОТ НА ЛЕКУВАЊЕТО ПОМАГАЈТЕ ИМ НА ДРУГИТЕ, ОСОБЕНО АКО СЕ ВО КРИЗА

– ОТВОРЕНО ЗБОРУВАЈТЕ ЗА СЕБЕ КАКО ЗА АЛКОХОЛИЧАР И ЗАПОЗНАЈТЕ ЈА ОКОЛИНАТА ЗА ЛЕКУВАЊЕТО

– АКО ИМАТЕ КРИЗА, ЈАВЕТЕ СЕ ВЕДНАШ ВО КЛУБ НА ЛЕКУВАНИ АЛКОХОЛИЧАРИ, БИДЕЈЌИ ТАА Е ПРОПРАТНА ПОЈАВА ПРИ АПСТИНЕНЦИЈАТА

– АКО ДОЈДЕ ДО РЕЦИДИВ, ЈАВЕТЕ СЕ, ШТО Е МОЖНО ПОСКОРО НА ТЕРАПЕВТОТ ИЛИ ВО СВОЈОТ КЛУБ НА ЛЕКУВАНИ АЛКОХОЛИЧАРИ

– БЕЗ КЛУБ НА ЛЕКУВАНИ АЛКОХОЛИЧАРИ НЕМА АПСТИНЕНЦИЈА

Секое од овие правила во себе носи јасна порака и упатство, за апстинентот полесно да излезе од алкохолниот пекол. Иако можеби на прв поглед ќе ви изгледаат како работи кои одамна ги знаете и на кои не треба да им посветите поголемо внимание, бидете убедени дека тие во себе носат длабока смисла. Затоа, ајде да ги разгледаме поединечно.

          – За апстинентот да успее да го промени својот поглед кон алкохолот и кон животот воопшто, тој мора, барем еден период, додека не се наоружа со цврста волја за апстиненција, СТРОГО ДА ГИ ИЗБЕГНУВА КАФЕАНИТЕ И СТАРОТО ДРУШТВО. На кафеаната алкохоличарот треба да гледа како на куќа во кое се раѓа и живее злото, како на место во кое ѓаволот ја фрлил својата мрежа за да го улови секој, што преку алкохолот премногу ќе му се приближи, и повторно да го внеси во алкохолниот пекол.

Кревка е човечката душа и многу лесно може да падне во искушение. Затоа, НЕ ЧУВАЈТЕ АЛКОХОЛ ВО ВАШИТЕ ДОМОВИ. Многу лесно може да се случи, и тоа во моментите кога најмалку очекувате, вашата рака едноставно несвесно и непланирано, да посегне по шишето со алкохол. Се препорачува и вашите гости да ги пречекувате со сок или кисела вода, без оглед дали тие ќе ви замерат за тоа.

          – Кога терапевтот ќе оцени дека сте психички подготвени да прифатите вистинска апстиненција, за полесно да успеете во тоа, ќе ви препише и есперал. СЕКОЈДНЕВНО ЗЕМАЈТЕ ЕСПЕРАЛ НАЈМАЛКУ ЕДНА ГОДИНА и многу полесно ќе се спротивставите на алкохолните кризи, кои можат во секој момент да се појават. Напоменувам дека еспералот треба да се зема исклучиво по препорака на лекар – терапевт.

Во семејствата каде има алкохоличар, особено ако неговата алкохолна болест е во покритична фаза, СЕКОЈ ДЕН ПОМИНАТ БЕЗ АЛКОХОЛ Е КАПИТАЛ. Вистинско богатство за членовите од семејството е алкохоличарот да помине макар само еден ден трезен. Не само што тој ден нема залудно да потроши пари на пијанчење, туку многу поважно е што членовите на семејството ќе се одморат од неговите малтретирања, и што е најважно, во нивната душа ќе се роди и ќе заживее надеж дека и утрешниот ден и сите други наредни денови, ќе живеат во мир и благосостојба.

Помагајќи им на другите, индиректно си помагаме и себе си, за да ја зацврстиме нашата волја за трајна апстиненција. Затоа, ВО ТЕКОТ НА ЛЕКУВАЊЕТО ПОМАГАЈТЕ ИМ НА ДРУГИТЕ, ОСОБЕНО АКО СЕ ВО КРИЗА. Знаете, заедно е полесно да се живее, полесно можат да се надминат проблемите – ако едниот падне, другиот ќе го подигне.

Во секојдневното живеење потребно е да се надминат некои конвенционални правила по кои сме се однесувале и за кои, гледано од нова перспектива на апстинент, слободно можеме да кажеме дека не доведувале во заблуди и кои скапо не коштале во животот. Не е срамота, кога ќе дојде и кумот, кон кој треба да имаме посебна почит, ОТВОРЕНО ДА ЗБОРУВАМЕ ЗА СЕБЕ КАКО ЗА АЛКОХОЛИЧАР, А И СИТЕ ДРУГИ ОКОЛУ НАС ДА ГИ ЗАПОЗНАЕМЕ СО НАШЕТО ЛЕКУВАЊЕ. Ако луѓето кои доаѓаат во вашиот дом навистина ве почитуваат, ќе ја разберат вашата состојба и ќе се обидат, макар со тоа што барем пред вас нема да пијат алкохол, со што ќе ја разбрануваат вашата душа, да ви помогнат.

          – Алкохолната криза е непријатна состојба кога кај апстинентот се појавува неодолива желба да се напие алкохол. Најстрашна е помислата дека апстинентот, и тоа апстинент кој повеќе години издржал без алкохол, дека не е страшно ако се напие само една чаша пиво или вино. Таа страшна мисла е еден вид на криза, која ако ја задоволите, многу брзо ќе ве врати во алкохолниот пекол. Затоа, АКО ИМАТЕ КРИЗА, ЈАВЕТЕ СЕ ВЕДНАШ ВО КЛУБОТ НА ЛЕКУВАНИ АЛКОХОЛИЧАРИ. КРИЗАТА Е ПРОПРАТНА  ПОЈАВА ПРИ АПСТИНЕНЦИЈАТА.  Напоменувам уште еднаш, немојте да се залажувате дека кога било ќе се вратите во состојба на нормално пиење – донесете цврста одлука за апстиненција поткрепена со мислата, дека за алкохоличарот кој длабоко завлегол во алкохолниот пекол, со пиењето е завршено до крајот на неговиот живот.

Рецидивот е состојба кога алкохоличарот, во одредени околности на криза, не може да се спротивстави на ѓаволските искушенија и ќе се напие алкохол. Многу луѓе сметаат дека рецидивот е пропратна појава во апстиненцијата, што јас мислам дека е погрешно. Рецидивот е само појава, но не и пропратна појава која би можеле да кажеме дека е правило, кое очигледно се однесува само на кризата, која по правило, во различни облици, се појавува кај секој апстинент. Во Клубот на лекувани алкохоличари “Здрав живот” од Прилеп, имаме апстиненти кои служат за пример и кои издржале долга апстиненција, повеќе од дваесет години без ниту еден рецидив. Сепак, АКО ДОЈДЕ ДО РЕЦИДИВ, ЈАВЕТЕ СЕ, ШТО Е МОЖНО ПОСКОРО НА ТЕРАПЕВТОТ ИЛИ ВО СВОЈОТ КЛУБ НА ЛЕКУВАНИ АЛКОХОЛИЧАРИ. Само на тој начин ќе успеете, грешката што сте ја направиле со посегањето по чашата со алкохол, што побрзо да ја исправите, многу полесно да се вратите во апстиненција. Ако тоа не го направите, за брзо време ќе се вратите во поранешната состојба на секојдневно пиење и опивање и патот за излез од алкохолниот пекол, ќе биде многу потежок. Секако, не смее да се заборави дека постои и сув рецидив, кој може да го зафати алкохоличарот, членовите на семејството, членовите на Клубот, па дури и пошироката заедница. Често се случува да алкохоличарот, иако се воздржува од конзумирање алкохолни пијалаци, да продолжи да се однесува и да живее со истиот начин на живот како и пред апстиненцијата. Не презема никаква одговорност во семејството, не се обидува да го најде своето место во пошироката заедница, продолжува да ги посетува местата каде и порано имал навика да пие. За разлика од мокриот рецидив, кој значи враќање кон пиењето алкохолни пијалаци, сувиот рецидив значи враќање кон старите, веќе надминати облици на однесување, стариот начин на живот, без враќање кон пиењето. Сувиот рецидив во некои случаи може да биде поопасен и поштетен од краткотрајниот воден рецидив, кој Клубот на лекувани алкохоличари обично успешно го решава. Се работи за посебен облик на рецидив, кој не е помалку важен од враќањето кон пиењето и затоа, треба многу сериозно да се разгледува, не само заради тоа што може да доведе кон враќање на пиењето, туку пред се, затоа што е главна кочница за напредокот и развојот на алкохоличарот и неговото семејство.

Најважно, што секој апстинент треба да знае е дека׃ БЕЗ КЛУБ НА ЛЕКУВАНИ АЛКОХОЛИЧАРИ, НЕМА УСПЕХ ВО БОРБАТА СО АЛКОХОЛНАТА БОЛЕСТ. На прстите од рацете можеме да ги наброиме оние луѓе, кои го оставиле алкохолот и се вратиле во нормалниот живот и без посетување на Клуб на лекувани алкохоличари. Клубот е место каде се одржува трајна апстиненција, место каде апстинентот ќе се дружи со луѓе кои имаат иста или слична животна приказна, што е најважно, ќе се дружи со луѓе кои засекогаш му кажале збогум на алкохолот и кои можат да му служат за пример, луѓе кои се спремни во секое време да му помогнат и тој да го постигне истиот успех.

За мојата борба со алкохолот и алкохолната болест, за начинот на кој јас се справував со алкохолните кризи, ќе дознаете кога ќе ја прочитате мојата книга “Исповед на еден алкохоличар.” Во романот “Како да се победи Кралот Алкохол” го опишав пристапот и лекувањето на неколку апстиненти, искуства кои многу ќе ви помогнат во зацвстување на вашата волја за трајна апстиненција.

For the act: “How to win The King Alcohol”

Jack London, the big writer, who famed with his act the militancy, the vitality and the strong will to brook on legs the hardest shoots of the destiny and to resist to all challenges, the author of the big hymn for the victory of the human being against the fear, despondency and desperation, oneself was defeated. He was defeated by the alcohol. He died in his 40th year. But, he did not fall before writing the book “The King Alcohol” ,his intimate story that how even him, the one of the strongest and the most talented, had to succumb in front of the horrible enemy: the addiction of alcohol!
He knew the secret of the victory, but he did not have strength to implement it. He gave precious advice to others, but he acceded in front of the delusion that against his physical and mental force even the King Alcohol has no chance.
The advice was as simple as true: against the King Alcohol you can win, but only if you get out of the ring! The best thing is; not to drink at all. The next best thing is; to stop drinking after the first glass. The third best thing is; if you started to drink daily, an hour after, stop with drinking forever!
All the rest variants are disaster and without any exception they end with total defeat: private, social, intellectual, and moral and with disintegration of the alcoholic’s family as final punishment. In the duel with King Alcohol not even one person can sustain for too long. From his 17th year, Jack London was famed for his incredible ability to over drink the strongest “sea wolfs” and drunks, from California and Alaska. He believed that he could over drink even the sovereign of all world drunks – The King Alcohol. Continue reading

АЛКОХОЛИЗМОТ – БОЛЕСТ ШТО СЕ ЛЕЧИ!

Само во искушенијата човечките доблести ја достигнуваат својата висина. Во отсуство на ветрот, купот од памук цврсто стои како планински врв.     Индиска пог.

Алкохолизмот е болест што може успешно да се лечи!Крајно време е луѓето мора да излезат од состојбата на тотално незнаење и… да почнат конечно да ги согледуваат вистинските последици од алкохолот!

За алкохоличарот да го постигне вистинскиот успех во лекувањето од алкохолната болест, за да се осмели на скок кон космосот, кон иднината… потребно е секој алкохоличар да се соочи со самиот себе, длабоко во себе да го согледа хаосот во сопствената душа и… целосно да стане свесен за себе си! Тогаш ќе му се открие целата негова сомнителна егзистенција и во иднина ќе му биде невозможно, да од пеколот на своите страсти и нагони, секогаш да побегне во наивни, сентиментални, филозофски утехи, а потоа повторно во целосна опиеност… на своето животинско битие! Во советите за лекување од алкохолната болест, во моите книги “ИСПОВЕД НА ЕДЕН АЛКОХОЛИЧАР” и “КАКО ДА СЕ ПОБЕДИ КРАЛОТ АЛКОХОЛ”, секој алкохоличар ќе најде практични правила, кои ќе му помогнат полесно да се ослободи од ова зло. Откако ќе ги прифати овие практични совети, секој алкохоличар ќе изгради своја, нова стратегија на однесување кон алкохолот и кон животот воопшто, во своето срце ќе ги признае своите грешки, ќе донесе правила за безкомпромисна борба со алкохолното зло, правила кои за алкохоличарот ќе претставуваат неменлив и единствен закон. Моите книги најмногу ќе му помогнат на алкохоличарот на тој начин, што во нив ќе го пронајде огледалото на вистината, во нивното волшебно учење ќе го најде тоа што му е потребно за ослободување на неговата заробена душа, ќе влезе во голема галерија каде ќе открие нови, поубави слики за својата иднина. Соберете храброст и прифатете ги моите совети и ќе видите дека безброј можности чекаат некој, кој завлегол или веќе се наоѓа во алкохолниот пекол, да собере храброст и да ги земе – за свое добро, уште повеќе… за доброто на неговите најмили.

Секој алкохоличар нека собере храброст и нека застане пред огледалото на вистината и да се набљудува себе си, додека не сфати дека неговиот најголем непријател што го има… всушност е тој самиот, дека му се пружа можност самозалажувањето конечно… да го истера од својот живот!

Секој кој пие алкохол е – потенцијален алкохоличар!

АЛКОХОЛИЗАМ
Човекот го пие алкохолот и… се залажува дека токму таа течност -алкохолот, ќе му ги “реши” сите проблеми и… ќе “даде одговор” на сите прашалници… што се во неговата глава! Сите луѓе немаат иста сила, иста способност да ги поднесуваат животните тегоби! Може да постои и многу силна личност кај која, поради тежината на проблемите во животот… се развива жед за алкохол, со желба преку земањето алкохолен пијалак, животот да му биде полесен и побезгрижен. По таа жед за алкохол… лесно се станува алкохоличар!
АЛКОХОЛИЧАР… е секое лице кое употребува алкохол во количини достапни да ја оштетат неговата работоспособност или да предизвикаат тешкотии во неговите професионални, социјални и економски односи, при што страда тој и семејството! Или… АЛКОХОЛИЧАР е личност која прекумерно и подолго време конзумира алкохолни пијалаци, а истовремено неговата зависност од алкохолот е толкава, да предизвикува оштетување на неговото телесно и душевно здравје, како и нарушување на неговото социјално однесување, што можат да се искажат со помош на вообичаена дијагностичка постапка! Не треба да се заборави едноставниот заклучок дека оној, кој воопшто не пие: не може да биде алкохоличар, додека за оној, кој пие и најмали количини, не сме никогаш убедени дека евентуално нема да постане алкохоличар! Continue reading

ЖИВОТ СО ТАТКО АЛКОХОЛИЧАР

ЖИВОТ СО ТАТКО АЛКОХОЛИЧАР

Беше тоа една вечер, кога го чекавме да си дојде. Веќе беше поминало 22часот и, иако знаевме дека повторно ќе си дојде пијан, сепак го чекавме да си дојде… за заедно да вечераме. Но, тој не дојде. Јадевме колку што јадевме и легнав на креветот. Никој ништо не зборуваше, во малата и темна соба, се слушаше само отчукувањето на часовникот. Зенесено го слушав тој ритам на часовникот, обидувајќи се да ја разберам таа “мелодија“! И, така занесена во звукот, сум заспала.
Одеднаш ме разбуди тропање на надворешната врата. Веднаш скокнав од креветот: знаев дека е тој и… дека повторно е пијан! Погледнав во часовникот, а тој отчукуваше два часот по полноќ… глува доба во ноќта! Кога мајка ми ја отвори вратата, пред неа стоеја две момчиња, кои го држеа татко ми – “мртов“ пијан! Тој не можеше да стои на своите нозе. Момците го држеа под рамењата, а неговата глава беше клапната надолу. Не гледаше, очите му беа затворени! Нозете ми се пресекоа од страв, кога во видов во таа состојба… помислив дека е мртов!
– Го најдовме во реката – рече едниот од нив.
Нешто како да ме гризна за срцето, кога го слушнав ова. Веднаш го замислив татко ми легнат во водата, пијан и безпомошен. Ужас ме фати и солзи ми надојдоа во очите, кои не можев да ги сопрам. Го довлечкаа до креветот, а тој не одеше на своите нозе, туку ги влечеше. Беше ужасно да се гледа оваа слика. Веднаш го ставија на креветот и, заминаа. Тој лежеше беспомошно на креветот, нозете му беа цели во кал, а од неговта широко отворена уста, излегуваше смрдлива реа на ракија. Го мразев тој ужасен мирис, го мразев од дното на душата! Го гледав со солзи во очите, лицето му беше бледо и болно, а на краевите од устата имаше бела пења. Ми падна жал за него, кога го гледав како лежи така безпомошен. Набргу целата соба замириса на неговиот пијан здив. Го покрив со ќебе и легнав. Ја ставив главата во постелата за да не го чувствувам мирисот кој излегуваше од неговата уста. Солзите непрекинато ми течеа и ја мокреа мојата перница! Постојано се прашував истото прашање: “Која е таа страшна, зла сила што владее со неговиот разум… Зошто го прави ова…?“

СЕЌАВАЊАТА НА ЕДНО ДЕТЕНЦЕ ЗА ЖИВОТОТ СО ТАТКО АЛКОХОЛИЧАР

СЕЌАВАЊАТА НА ЕДНО ДЕТЕНЦЕ ЗА ЖИВОТОТ СО ТАТКО АЛКОХОЛИЧАР

Беше тоа еден ладен зимски ден. По два месеца престој во болница докторите констатираа дека моето здравје е подобрено до таа мера за да си одам дома. Дојде мајка ми да ме земе и тргнавме кон дома. Не ја прашав за татко ми затоа што знаев сè.
Од долгиот пат кој го поминав од болницата до дома и од заглушното бучење на автобусот добив силна главоболка, па штом пристигнав дома веднаш посакав да си легнам и да се одморам. Легнав на креветот и не ни забележав кога сум потонала во сон. Одеднаш ме разбуди силен тресок на стакло. Веднаш скокнав од креветот и во полусвесна состојба го забележав него-татко ми. Седеше на столот до масата со ококорени и крвави очи, а јадењето беше на масата полуистурено. Веднаш сфатив, повторно е пијан. Оваа негова постапка моментално ме рассони. Главата сеуште многу ме болеше. Посакав да му кажам дека ме пуштиле од болница и дека сега сум добра и ќе бидам некое време дома, но, тој воопшто не го ни забележа моето присуство дома. Кога го тргнав ќебето од мене и сакав да станам забележав дека постелата е цела со скршено стакло и ќебето беше мокро. Станав од креветот внимавајќи да не се исечам од искршеното стакло и забележав на ѕидот до креветот мокра дамка. Сфатив дека татко ми повторно скршил некоја чашка. Но, едно нешто не можев да сфатам, како можеше да не го забележи моето присуство. Го гледав а не можев да им верувам на сопствените очи, повторно беше пијан, целата соба мирисаше на ракија а од неговите очи извираше “бес“, или барем мене така ми се чинеше. Тој негов пијан поглед ми влеваше страв во коските, го мразев тој поглед, го мразев тој мирис на ракија, го мразев и него….. Набрзо домот се претвори во пекол…. Пијаниот татко воопшто немаше обѕир кон тоа дека штотуку излегов од болница и дека после двомесечно болничко лекување сум дома, тој повторно го правеше истото што го правеше кога беше пијан, домот го претвараше во пекол….
Стоев во ќошот од собата и со солзи во очите тивко ги набљудував страшните сцени кои се одигруваа пред моите очи. Телото ми трепереше од страв како струја да поминуваше низ мене, не можев да го контролирам треперењето на рацете и нозете, срцето силно ми чукаше а во стомакот чувствував грч кој ми предизвикуваше нагон за повраќање. А имав само седум години. Се прашував “Зошто го прави сето тоа?“….

ЕДНАКВОСТ

– Создадени сме да живееме во заедница. Нашата заедница е како каменит свод, чии камења се меѓусебно поврзани, така да тој би се срушил, ако би се извлекол некој камен од него. Сенека

– За доброто треба да се бориш како војник, а кој војник сам може да ја добие војната? Сартр

– Соединети, дури и малите работи стануваат јаки. Бесен, див слон може да биде врзан со малку конопова слама, сплетена во ортома. Индиска пог.

– Секогаш и одново забележувам, дека лошите од овој свет се држат заедно, дури и тогаш кога се мразат, тоа е нивната снага. Добрите луѓе се осамени и тоа е нивната слабост. Евтушенко

– Сети се дека оној, кој ти го нарекуваш роб, создаден е од иста материја од која и ти, дека ужива во истото небо како и ти, го дише истиот воздух, има ист живот и дека ја чека истата смрт. Сенека

– Кога богатиот би стоел долу, а сиромавиот горе – тие сепак не би биле еднакви. Еврејска поговорка

– Гробиштата се единствената земја, каде владее еднаквоста. Анте Дукиќ

– Ако добро размислиме, сепак, сите сме голи во својата облека. Худ Вокер

– Лажната еднаквост е двојна нееднаквост. Латинска поговорка

– За човечката нееднаквост виновни се и тие, кои себе се величаат, и тие, кои себе се сметаат за пониски. Толстој

– Пепелта ги изедначува сите: се раѓаме нееднакви, умираме еднакви. Сенека

– Кога едни мораат да ги слушаат наредбите на другите, нема збор за еднаквост. Вилијам Гилберт

– Невољата со еднаквоста е што сакаме да се изедначиме со оние, кои се изнад нас. Енри Бек

– За еднаква должност, праведно е да се уживаат и еднакви права. Мажураниќ

– Сфаќањето, дека сиромашните и богатите се еднакви пред смртта, се темели на заблуда. Сиромашните и богатите не се еднакви пред смртта, туку дури после смртта. Герхард Бренстнер

Свеста за брачната должност

Во мислите ја обнови пријатната страна на животот. Ги затвори очите. Во истиот момент се присети на минатото и во мислите ѝ се појавија безброј слики од оној среќен период на животот, во кој централно место имаа Блаже и Дарко. Патуваше заедно со своите најмили во светот на фантазијата, што тогаш целосно ја обземаше. Тоа ѝ помогна макар и за кратко, дури и само во својата фантазија да заборави на страдањата од реалниот живот. Звукот од отворањето на вратата ја врати во реалноста. “За момент помислата на среќата ме однесе во облаците. Но, се врати мојот мачител, мојот Пилат. Тој ќе ме сметне на земја.”

            Не беше свесна колку беше во право кога ја кажа последната реченица. Навистина, Блаже во буквална смисла ја сметна на земја. Шантрајќи се влезе во собата. Кога ја виде со писмото и сликите во рацете, збесна. Дојде до неа и ги грабна сликите од нејзините раце. Притоа и удри неколку шлаканици од кои сиротата жена падна на подот.

            – Уште ли ќе ме мачиш со тој никаквец. Избега како предавник, а сега мора и неговиот лик да го гледам за да ме измачува.

            Со гнасење ја заврти главата за да не погледне кон сликите и истовремено се обиде да ги искине на парчиња.

            Нада не очекуваше ваква реакција од сопругот. Тој досега никогаш не беше толку агресивен. Уплашено седеше на подот. Но, кога ја сфати неговата намера, силна болка ја штрекна во душата. Скокна како лавица од подот, ги грабна сликите од неговите раце и го турна кон масата.

            – Како се осмелуваш така да зборуваш за нашиот ангел. Сликите не ги давам. Ќе мора да ме убиеш за да ги земеш од моиве раце, избезумено плачеше таа.

            Потоа, без да го погледне, замина во својата соба. Додека ги криеше сликите, неколкупати погледна кон вратата со страв дека тој може секој момент да влезе и да види каде ги крие. Почека неколку минути. Но, кога не слушна никаков звук, се врати во дневната соба.

            Блаже лежеше крај масата. Кога паѓаше, со главата удри на ивицата од масата. Крв му течеше по лицето. Можеби од ударот, но најверојатно затоа што беше премногу пијан, десетина секунди промавта со рацете лево-десно, како да се брани од нешто, а потоа цврсто заспа. 

            Кога виде во каква состојба се наоѓа сопругот, Нада заборави на сé што се случи пред само неколку минути. Кај неа, во истиот миг, се вратија човечките чувства. Инстинктивно надвладеаја доблестите – свеста за брачната должност. Брзо прииде до него и внимателно му ја подигна главата, па ја стави на перница. Зеде една чиста крпа и нежно му ја избриша крвта од лицето. Не можеше да го однесе на креветот. Му ги соблече само чевлите. Посла неколку кебиња на подот, а потоа го преврте на нив и го покри со јорганот.

            Потоа замина во својата соба. Легна на креветот и долго гледаше во темнината на ноќта. Тагата за нејзиниот Блаже, што и се јави во срцето, ѝ нанесуваше неизмерна болка. И, можеби токму поради неговата бедна состојба, таа заборави на сите навреди. Во себе му прости за ударите и многу го сожалуваше. Во срцето и се роди необично чувство. Можеби ако не љубов, тогаш тоа беше спомен на љубовта кон мажот, кој беше татко на нејзиниот син.

            Откако Дарко замина, ова беше прв и последен пат Блаже да крене рака на Нада. Навистина, тој во поголемиот дел од денот беше пијан, но имаше некој воспоставен ред на однесување. Во домот неговите основни потреби: јадење, пиење, перење и пеглање беа целосно задоволени. Немаше потреба да доаѓа во каков било конфликт со својата сопруга. Кога ќе си дојдеше дома, легнуваше да отспие. Потоа повторно заминуваше во кафеаната.

            Следниот ден кога се разбуди главата многу го болеше. Не се сеќаваше на ништо од тоа што се случи минатата вечер. Не се зачуди многу што се најде во таква положба. Не му беше првпат да спие на подот. Раната над десната аркада многу го болеше. Кога Нада го донесе јадењето и го ставаше на масата, Блаже, како да бара некакво оправдување, рече:

            – Изгледа дека вчера ја претерав. Не се сеќавам дури ни кога и каде паднав. Побарај ако има нешто да ѝ ставиме на раната.

            Во неговото признание за тоа што го направил не постоеше чувство на каење. Напротив, како да беше сигурен дека нема причина за срам и каење, а најмалку дека за тоа треба да биде казнет. Едноставно, како да очекуваше награда што собрал храброст да признае дека направил нешто лошо.

            Нада не можеше да најде начин да му каже за тоа што се случи. Многу се плашеше за сликите. Затоа, неколкупати ги криеше на различни места, од страв тој да не ги пронајде.