Алкохолизам

Написано је: “У почетку беше РЕЧ!”

Како чу даље! Запео сам веч! Не могу реч тако високо ценити,

ја морам другом њу заменити, ако сам се правог духа надисао.

Ту пише: “У почетку беше СМИСАО!”

Код првог реда добро пази, да твоје перо не пренагли.

Јел смис’о тај што дела и ствара?

Треба да стоји: “У почетку беше СНАГА!”

Ал и при овој речи стајем

и док је пишем веч се кајем.

Помаже мали дух! Одједном пишем смело,

јер јасно видим: ‘У почетку беше ДЕЛО!”

                                                                                               Гете

Денес луѓето живеат во состојба каде секојдневно, од разни страни, се бомбардирани со безброј информации, кои претендираат да бидат од корист за нив. Преку печатените и електронските медиуми, посебно преку интернетот, денес луѓето многу лесно и многу брзо можат да ги добијат сите сознанија, кои им се потребни. Библиотеките се преполни со книги, кои за жал, се помалку и помалку се читаат. Тоа ме тера често да се запрашам: колку моите книги и текстови можат да им бидат од корист на луѓето и дали, покрај сите силни информации за борбата со алкохолот и алкохолната болест, има место и за моите книги и текстови, дали барем на некого тие ќе му помогнат?

Страшно е кога човек, кој веќе со едната нога е во гробот (ова го велам за себе, бидејќи се повеќе и повеќе тоа го чувствувам), со радост вади од својот стар куфер секаква старудија насобрана со годините и вообразува дека ова или она им е потребно на луѓето, а секогаш повторно и повторно забележува дека и овој пат заборавил, па не го извадил тоа што е најважно и најпотребно, што се скрило во некој ќош од куферот. Како се ближи неговиот крај, човекот се повеќе е свесен дека куферот, кој го отслужил своето, ќе биде фрлен во ѓубрето, а заедно со него ќе пропадне и единственото добро што било во него.

Најголем мотив да продолжам со пишување добивам токму од погрешните пораки за борба со алкохолот и алкохолната болест, што секојдневно стигнуваат од разни страни. На основа на заедничките, општо прифатени норми, луѓето обично претпоставуваат дека, ако нешто е општо прифатено, тоа мора да биде нормално и исправно, што за мене воопшто не е прифатливо. Затоа, упорно настојувам да ги докажам моите ставови за борбата со алкохолното зло, кои за жал, поради веќе прифатените конвенционални правила, поголемиот број луѓе не сакаат да ги прифатат и да ги применуваат во нивното живеење, за да изградат посветла и посреќна иднина за себе и своите најмили.

Постои голема веројатност моите ставови и размислувања за борбата со алкохолната болест, во овој момент, заради односот на државата кон овој најголем проблем за целото човештво, да не можат во пракса да се спроведат во целост. Тоа ме прави несреќен, но не ме разочарува. Сметам дека човек не треба да го напушти својот став и да ги отфрли своите племенити идеи, само затоа што во овој момент тие не можат или затоа што се нема доволно добра волја, да се спроведат во дело.

Можеби идеите што ги предлагам за надминување на катастрофалната состојба со алкохолизмот во нашата држава, за поголемиот број од луѓето, во најмала рака се дискутабилни, а се разбира, за власта се целосно неприфатливи. За таквата состојба воопшто не се чувствувам виновен. Ако за нешто навистина сум виновен, тогаш тоа единствено е затоа јас, иако мислам дека добро ја познавам вистината за последиците од алкохолизмот (тие последици триесет години ги чувствував на своја кожа, уште повеќе ги чувствуваа моите најмили), многу слабо ја ширам меѓу луѓето, ја ширам само во ограничен круг на луѓе. Во иднина ќе се трудам многу похрабро, не само да ги опоменувам луѓето на опасностите од ова зло, туку да им скренувам внимание на институциите да ја согледаат и прифатат нивната одговорност и, конечно, да започнат вистинска борба со алкохолното зло, од кое страдаат голем број луѓе. Статистиката докажува за колку голема несреќа станува збор. Во Македонија има од 60.000 - 80.000 алкохоличари. Ако таа бројка ја помножиме по четири члена на секое семејство, доаѓаме до околу 300.000 луѓе кои секојдневно ги трпат последиците од алкохолизмот. Кога толку луѓе би биле заболени од која било друга болест, власта сигурно ќе прогласи вонредни мерки во државата.

Која е улогата на Клубовите на лекувани алкохоличари во борбата со алкохолната болест, во овој сплет на околности? Ние, кои ја знаеме вистината, бидејќи на своја кожа сме ги почувствувале последиците од алкохолното зло, треба таа вистина што помасовно да им ја соопштуваме на луѓето. Преку нашите активности треба да се припреми човештвото за среќните денови, кога алкохолот ќе биде протеран од животот на луѓето, а заедно со него и сите глупости и страдања што произлегуваат од него, бидејќи ќе биде потребно луѓето да создадат некои други места што ќе ги заменат кафеаните, некои други зборни места каде луѓето ќе се дружат, состануваат и запознаваат.

Вие, што ќе го прочитате овој текст, немојте да мислите дека сум толку наивен, да и самиот незнам дека сето ова е само сон. Но, убеден сум дека патот што го избрав и по кој упорно чекорам, еден ден, еден далечен ден, ќе ме одведе до племенитата цел - уништување на најголемиот непријател за целото човештво - алкохолот.

Со љубов во Бога

Среќаваме многу луѓе кои говорат за слободата, но наоѓаме многу малку кои не го посветиле целиот свој живот на тоа, да себе си си исковаат окови.     Гистав ле Бон

Слободни сме толку повеќе, колку поразумно делуваме, а слуги сме толку повеќе, колку повеќе дозволуваме со нас да владеат страстите.     Лајбниц

Драг пријателе,

Го напишав овој текст за да го изнесам тоа што сакам да ти го кажам, бидејќи помеѓу нас, заради твоето однесување, се подигна бариера, ѕид низ кој не можеме нормално да комуницираме. И, затоа што тој ѕид постои, ние стануваме се подалечни и тешко можеме да се разбереме еден со друг. За да го турнам тој ѕид и да ти го соопштам ова многу важно што имам да ти го соопштам и без што, во тоа сум цврсто убеден, дека ќе ти биде се потешко и потешко да живееш, јас го пишувам овој текст. Те молам внимателно да го прочиташ и добро да размислиш за неговата содржина. Вреди ова да го направиш и само заради тоа што јас, пишувајќи ги овие редови, со мака се борам со мислата за мојата неспособност и невредност да му помогнам на пријател што многу го почитувам и ценам, за кој што деноноќно размислувам. Ова што денес го пишувам се однесува и на другите членови од Клубот на лекувани алкохоличари, кои се наоѓаат во иста состојба како и ти, односно повторно му се вратија на алкохолот, но додека пишувам само ти си ми пред очите и ти се обраќам само тебе.

Во овој момент за тебе е потребно и многу корисно да научиш, како правилно да го сфаќаш животот од другите луѓе, особено правилно да ги сфатиш и конечно да почнеш да ги развиваш животните потреби и радости на твоите најмили. Забележувам дека сега засега за тебе тоа чувство е непознато. Никако не можеш да сфатиш дека твоите најмили имаат потреба да се радуваат, да уживаат, да страдаат и сакаат да живеат полн живот исполнет со мир и благосостојба, како што би требало да живееш и ти самиот. Потполно ги имаш занемарено, длабоко во твојот мозок, во некоја фиока, ги имаш заклучено чувствата за праведност, љубов и човекољубие, целосно го имаш загубено чувството за одговорност, за градење на вистинско заедништво, што е основа за мир и топлина во секој дом - најскапото нешто што кој било човек може да го посака. Драг пријателе, ништо поскапо не можеш во животот да им поклониш на твоите прекрасни деца, од тоа што вистински ќе ја сакаш и почитуваш нивната мајка.

Ова не го зборувам само затоа што досега во твоето однесување, никогаш не сум забележал каење и грижа на совеста, туку затоа што кај тебе целосно отсуствува искрено сочувство кон оние кои страдаат (твојата сопруга и децата), или народски кажано, тоа е заради егоизмот кој царува со твојата заробена душа. Јас триесет години бев во алкохолниот пекол, во истиот пекол во кој што денес ти живееш и заради тоа се грозам од тој егоизам и на мене влијае како да гледам нешто најодвратно.

Подолго време во мојата душа се собираа овие чувства и ете собрав храброст и ги искажав, само заради тоа што навистина те почитувам и ти посакувам се најубаво во животот, затоа што навистина сум спремен да ти помогнам да излезеш од пеколниот алкохолен лавиринт во кој што се измачуваш, а за жал, покрај тебе во тој пекол се измачуваат и членовите на твоето семејство. Повеќепати, со посебна почит и внимание, ги избирав зборовите со кои сакав да ти укажам на твоите најголеми грешки, за кои и тогаш и сега сум цврсто убеден дека можеш да ги надминеш, за да го пронајдеш патот кон среќата и радоста. Прва и најголема грешка во твоето однесување е твојата склоност кон лажењето. Во почетокот ја разбирав твојата желба пред другите да се претставиш во најдобра светлина, да ги убедиш сите членови на Клубот, па дури и терапевтите, дека повеќе не се дружиш со алкохолот, но се надевав дека таа особина, што е карактеристична за повеќето алкохоличари кои започнуваат со апстиненција, со текот на времето ќе ја надминеш. Но еве, и после повеќе од шест месеци откако го посетуваш Клубот, ти продолжуваш секојдневно да пиеш алкохол и упорно се залажуваш себе си дека за тоа никој не знае, безобзирно и безобразно пред сите упорно докажуваш нешто што е толку очигледно и за кое сите ја знаат правата вистина.

Во последно време многу ме измачува едно прашање: која е причината што ти го прекина нашето дружење и дали во сето тоа има моја грешка? Кога подлабоко навлегувам во ова прашање, секогаш доаѓам до само еден едноставен одговор: твојата почит кон мене и моите напори, со моите укажувања и совети да ти помогнам, се на многу ниско, можеби на најниско можно ниво. Упорно настојувам да те натерам да ги промениш твоите ставови за алкохолот и да ги прифатиш моите совети полесно да ја победиш алкохолната болест, но изгледа дека не успевам во тоа. Од друга страна, за мене е болна и самата помисла така еноставно да те оставам да продолжиш да се уништуваш во твојата глупост, бидејќи одсекогаш сум бил, а и сеуште сум убеден дека со малку труд од твоја страна, сите работи можат да си дојдат на правото место.

Пред се, треба да донесеш цврста одлука, од твојот карактер да го исфрлиш самозалажувањето и лажењето, таа гнасна, одвратна особина која води кон губење на најскапото нешто во човековиот живот - а тоа е достоинството. Наједноставното и најкраткото правило за среќен живот се состои во тоа, да човекот што е можно помалку им биде терет на другите, да ги принудува (спротивно на нивните убедувања) да ја прифатат лагата наместо вистината, да го прифатат страдањето наместо среќата, да го прифатат лошото наместо доброто. Собери сила правилно да го разбереш ова што ти го пишувам, прифати го и во пракса, покрај другите правила добиени во Клубот, применувај го и ова правило кое му дава целосна смисла на човековиот живот и кое произлегува од најубавите доблести, правило што ги решава сите потешкотии кои ќе се испречуваат пред тебе. Само тогаш ќе бидеш спокоен, задоволен и среќен, кога и самиот ќе бидеш цврсто убеден дека со твоето однесување им носиш среќа и радост на сите луѓе околу тебе, особено на твоите најмили.

Не е најголем мудрец човекот кој знае најмногу работи. Има безброј работи кои ние не можеме да ги знаеме. Ти си паметен и интелигентен човек и пред тебе се отвораат бесконечни можности. Животот те научил на многу работи, но треба да знаеш дека најголемата мудрост во тој систем на знаења е во способноста на човекот, своето знаење да го распореди според степенот на важност на работите. Од сите знаења кои човекот може и треба да ги знае, најважно е знаењето за тоа : како треба да се живее, а притоа што помалку да се прави зло, туку што повеќе добро. Тоа знаење не се учи во ниедно школо, на ниеден факултет - тоа знаење, со малку труд, најдобро ќе го стекнеш во Клубот на лекувани алкохоличари.

Почитуван колега, треба безрезервно да го прифатиш ова што ти го советувам. Треба да бидеш многу искрен за да ја почуствуваш силата на големата љубов и доброто, со твоите умни способности постепено да почнеш да се качуваш по скалите на успехот во борбата со алкохолната болест. Прифати ја пружената рака за помош на луѓето од Клубот на лекувани алкохоличари и многу полесно и побрзо ќе успееш да го победиш ова најголемо зло не само за тебе, туку за целото човештво. Многу ме боли што, не велам дека знам, но претпоставувам, дека сето ова што го кажав ќе биде сосема мирно отфрлено од твоја страна, како некоја непријатност што ја возбудува и разбранува твојата душа. Ако пак не биде така, и ти, драг пријателе, подобро размислиш и ѕирнеш во твојата напатена душа и, ако посакаш да го разбудиш во тебе тоа што во овој момент ти недостига, јас многу ќе се радувам. Согледај ги своите недостатоци и убавите особини веднаш сами од себе ќе се појават. Се разбира, на мојата помош можеш да сметаш во секое време и немој да се колебаш да ја побараш.

Прости ми ако не бев доволно внимателен со зборовите, со поголема љубов да го кажам тоа што сметам дека во овој момент за тебе е најпотребно. Но, изгледа дека не умеам подобро. Сепак, биди убеден дека моите чуства ги води почитта и добронамерноста кон човек, кој во душата го носам како искрен пријател. Едноставно, гледам како секојдневно пропаѓаш и тоа не сам, туку заедно со тебе пропаѓа и твоето семејство. Спасот за тебе е само еден: длабоко во душата мора да ја прифатиш твојата вина, да се смириш, да престанеш со пиењето алкохол и да признаеш дека алкохолот е најголемата причина што лошо живееше и сеуште живееш и што е најважно - дека треба не само некои работи да ги промениш во твоето однесување, туку да измениш се и да почнеш од почеток. Треба веднаш да престанеш да се дружиш со луѓе кои те поддржуваат во твојата глупост, на кои воопшто не им е важна твојата и среќата на твоите најмили, треба да најдеш некоја активност што ќе те исполнува, што ќе биде корисна за тебе и ќе им носи среќа и радост на твоите најмили.

Добро размисли за сето ова, но не само површно пред себеси или пред луѓето, туку пред Бога, и направи како што Бог ќе ти каже, односно, твојата совест. И, нека не те збунуваат и обесхрабруваат пречките на кои секојдневно ќе наидуваш, ако тргнеш по нов пат во животот. Тие пречки сами од себе ќе исчезнат и ти нема ни да ги забележиш, ако тоа што ќе одлучиш да го правиш не го правиш само заради себе самиот, заради твојот егоизам, туку заради мирот во твојата душа, уште повеќе, заради мирот и среќата во вашиот дом, односно, заради Бога.

Со љубов во Бога     Твојот искрен пријател Илија Петрески

Со своите пријатели правам исто како и со своите книги. Би сакал да бидат таму каде ќе можам да ги најдам, но ретко со нив се користам.     Ралф Емерсон

Како што ластовицата во лето долетува, а во зимо одлетува, така и неверниот пријател во среќата е на услуга, а штом среќата ќе се промени, тој го остава пријателот.     Цицерон

Човекот е социјално битие, создадено да живее во заедница со другите луѓе, за да може да опстои. Старите велат дека судбината на човекот му ги одредува роднините, а пријателите ги избира сам. Како што единствена вистинска награда за направеното добро дело е самото дело, така и единствен начин човек да има пријател е и самиот да биде пријател. Тоа значи дека секој човек треба да ги прифати сите слабости на луѓето со кои комуницира, слабостите од другите да не му сметаат, да биде многу толерантен и спремен на пријателот да му се најде во неволја во секое време.

Има многу случаи, кога човекот не е во можност самиот да ги избира луѓето со кои ќе соработува и комуницира. Таков е случајот со членовите на Клубот на лекувани алкохоличари “Здрав живот” од Прилеп. Од самиот почеток на своето постоење, во далечната 1978 година, Клубот е доброволна, достапна и отворена организација за секој човек кој има какви било проблеми предизвикани од алкохолот, но го посетуваат и луѓе кои за среќа немаат проблеми со пиењето алкохол, туку, од чисто човекољубие, доаѓаат за да им помогнат на другите. Зборот пријателство во нашиот Клуб не е само обична фраза, лесно прифатена формалност. Пријателството помеѓу апстинентите се темели на основните човекови доблести - взаемното почитување, добрината, вистината, љубовта и човекољубието, искреноста и спремноста еден на друг да си помагаат во заедничкото одење кон посреќна и посветла иднина.

Се поставува сосема логично прашање: како е можно во една заедница, во која членуваат различни луѓе, кои во поголемиот број случаи воопшто не се познаваат помеѓу себе, луѓе кои позади себе имаат страшно минато бидејќи долги години биле заробени од ѓаволот и живееле во алкохолниот пекол, луѓе кои биле многу лоши и им нанеле големи неправди и несреќи на своите најмили, како е можно токму такви луѓе да изградат така добро пријателство помеѓу себе, достојно за почит и восхит? Која е таа сила што така цврсто ги држи темелите на Клубот на лекувани алкохоличари?

Клубот на лекувани алкохоличари “Здрав живот” од Прилеп е како каменит свод, чии камења се поврзани, но тој веднаш ќе се сруши ако над него деноноќно не бдеат нашите терапевти. Тие се единствени учители, достојни на тоа име, бидејќи кај апстинентите го разбудуваат духот на слободното мислење и развиват чувство на лична одговорност. Тие не учат, за да се чувствуваме посигурни, похрабри и помирни, дека треба да посакуваме малку од животот, а да се надеваме на уште помалку, не учат дека не мораме да бидеме подобри од другите, туку да бидеме најдобри колку што можеме. Тие знаат да ја препознаат демонската сила на незнаењето, уште повеќе, да ја препознаат демонската сила на погрешното знаење, а со тоа да ја уништат и таа лоша причина за многу лични и семејни трагедии. Нашите терапевти на апстинентите им пружаат посебна помош и внимание во нивното искачување кон врвот на вистината, кон здогледување на нови, поголеми предели од животот, кои треба да ги истражуваат.

Поголемиот дел од луѓето својата среќа во животот ја наоѓаат во стекнувањето на богатство, во уживањето во предметите на техниката и технологијата од развојот на цивилизацијата. Во светот има многу експерти кои придонесуваат за развојот и унапредувањето на науката и техниката, но само терапевтите во Клубот на лекувани алкохоличари правилно ја разбрале и во пракса го применуваат напредокот на цивилизацијата, на која, на крајот на краиштата, не би требало да и биде цел само напредокот на науката и машините, туку напредокот и издигнувањето на човекот.

Нашите терапевти постојано не учат дека вистинска среќа и огромно богатство за секој човек е да стекне барем еден вистински пријател, дека нема други богатства повредни од тоа. Тоа го потврдува и мудроста на почитуваниот професор др.Ферид Мухиќ:“Таму, каде човекот е број еден, парите се број два; таму, каде парите се број еден, човекот е број - нула.”

Не мислам дека светот кога било би можел да биде совршено добар, но сигурен сум дека би можел и дека би морал да биде многу подобар.     Јозеф Чапек

Оној кој мисли дека во себе може да најде сила да се откаже од целиот свет, многу се лаже; оној кој мисли дека светот не може без него, се лаже уште повеќе.     Ла Рошфуко

Гласот на нашиот терапевт не натера повторно да се концентрираме на состанокот. Не можеше да ја сокрие возбудата што ја одаваа насолзените очи.

- Бидејќи ѓаволот е неуморен во настојувањата да го уништи човекот, тој никогаш не пропушта да пронајде начин, со кој човекот ќе го наведе во грев. Тој поседува многу искушенија на кои човековата природа не е способна да се спротивстави и има малку луѓе кои знаат како да постапат, кога неволјите ќе ги притиснат. Лакомоста и страста кон алкохолот е корен на сите зла, а нивното задоволување припрема најлоши стапици за да го трасира патот кон алкохолниот пекол. Има голема вистина во тоа дека и најсилните, најстабилните духови паѓаат во најголема разочараност и најлесно ќе потклекнат и ќе се предадат на очајот, штом ќе им се случи некоја несреќа. Кој не доживеал страдања не знае ништо: не го познава ни доброто ни злото, не го познава животот, не ги познава луѓето, не се познава самиот себе. Најмногу и најтешки последици има заради недостатокот на љубов и заради погрешните сознанија за животот. Страдањата што ги чувствуваме заради нашите срамни дела, заради нашата љубомора, заради нашата глупост се така жестоки, бидејќи нашата возгордеаност не ни дозволува да ги поднесеме, не ни дозволува искрено да се покаеме, за никогаш повеќе да не ги повториме истите грешки. Но, дали е потребно човекот да страда за да ги засака доблестите, за да го одбере вистинскиот пат во животот? Страдањата имаат своја снага која не поправа, таа не прави помилосрдни, таа не осветува, таа не прави подобри и не уверува дека можеме да бидеме уште подобри. Не треба да се потклекне под теретот, бидејќи тоа теретот го прави уште потежок. Секој човек мора една единствена работа добро да ја научи - како да се бори против страдањата.

Големото залагање на Клубот на лекувани алкохоличари не гарантира сигурен успех, но помага многу повеќе од кој било друг фактор. Секој човек, кој се грижи за духовниот развој на другиот, знае свесно или инстинктивно, дека тој може битно да напредува само низ однос, во кој постои реалност. Алкохоличарот, на чија жена и деца очајнички им се потребни љубов и внимание, може за тоа време да седи во кафеана и со солзи во очите да им раскажува на присутните, дека навистина го сака своето семејство. Треба да знаете дека основа за мир и хармонија во односите во семејството се љубовта, толеранцијата и вниманието. Кога некого го сакаме, му го поклонуваме своето внимание и целосно се посветуваме на неговиот развој. Кога во нас живее нашиот егоизам, ние повеќе се сакаме себе си и сме посветени само на сопствените задоволства.

Играјќи по свои правила, кои самиот однапред ги определил, воопшто не прашувајќи се што на луѓето околу него им е потребно и пријатно, болниот алкохоличар никако не може да разбере: зошто по кратко време почнува да ги нервира луѓето и која е причината, поради која на сите им се смачува од него? Додатна несреќа е тоа што алкохоличарите не можат правилно да ја одиграат својата улога во животот. Нивната агресивност е очигледна и затоа на луѓето од нивното опкружување не им е лесно да ја прифатат нивната игра. Алкохоличарите се навикнати во нас да гледаат статисти, така што секогаш се однесуваат како жртви, чии несреќи во животот се најголеми и затоа цело време се жалаат на неправдите што животот ги носи. Тие сакаат безрезервно да ги оправдуваме нивните постапки, а штом ќе им укажеме на спротивното, во истиот момент стануваме нивни најголеми непријатели. Затоа, треба многу да внимаваме, бидејќи ако се фатиме на нивното оро, ако ја прифатиме нивната игра, од сето тоа сите ќе бидат губитници - и ние и тие.

Жалам што нашиот другар западна во таква несреќна состојба и потоа го носеше теретот на грижата на совеста, под кој би морало да потклекни секое човеково битие во кое останало и малку снага да мисли и кое е свесно за среќата и несреќата во животот, со или без алкохол. Во такви моменти, во кои носи тежок терет од грижата на совеста, човекот потполно потклекнува со духот, ја губи надежта и нема желба да побара помош. Морам да напоменам и да истакнам како поука за оние, кои и покрај нашите напори, совети и укажувања, ѓаволот сепак ќе успее да ги доведе до рецидив. Апстиненцијата е како брана, рецидивот е како мала пукнатина низ која ќе протече тенок млаз на страстите. Малку по малку, тој ќе ги сруши ѕидовите кои не штитат од алкохолното зло и ќе дојде мигот, кога ништо повеќе не ќе може да ја совлада силата на страста кон алкохолот. Ако се урнат ѕидовите што не штитат од злото, алкохолот повторно станува наш апсолутен господар - повеќе нема да се прашуваме што е исправно, а што не е. Употребете ги сите сили, сето ваше знаење и искуство што сте го стекнале во Клубот, да не дозволите во вашата заштитна брана, што ја чува вашата среќа и среќата на вашите најмили, да се појави пукнатина.

Рецидивот е еден од доказите дека алкохолизмот е болест и дека алкохоличарите навистина се болни луѓе, дека нивната слабост кон алкохолното зло може да се појави во секој момент. Кога човекот, после долга апстиненција, ќе згреши и ќе посегне по чашата со алкохол и кога после тоа доаѓа до каење, поради неспремноста да се признае срамот и големата грижа на совеста, тоа каење секогаш е проследено со одредена доза на одбивност кон Клубот. И, макар колку љубовта кон Клубот да изгледа јака, одбивноста може да биде уште појака. Тоа е најмногу и поради стравот од иднината, бидејќи грешникот е свесен дека мора да започне се одново. Треба да знаете дека во такви моменти не смеете да ја изгубите довербата што ја имате стекнато кон Клубот, треба целосно да се потпрете на луѓето од Клубот, не смеете да ја изгубите храброста, туку смело да побарате помош, бидејќи да се изгуби храброста, исто е како целосно да сте се препуштиле на злобната судбина.

Алкохолот е како дрога. Кога човекот првпат ќе се опие, го опфаќа чувство на еуфорија, на целосно опуштање. Другиот ден посакува уште повеќе. Труењето сеуште не е целосно, но тој веќе ја почувствувал моќта на заблудата и сеуште е убеден дека секогаш ќе остане свој господар, дека со пиење може да престане кога што сака. Најстрашно од се е тоа што таа мисла ќе го следи и тогаш, кога ќе стане целосен роб на алкохолот. Секој човек кој завлегол или веќе се наоѓа во алкохолниот пекол, треба да дојде во Клубот, каде ќе се ослободи од сите сомнежи. Кога човекот ќе одлучи да се лечи од алкохолната болест, мора да биде спремен со душата и телото да остане во Клубот, без да размислува дека тоа е само привремено, дека повторно ќе може да му се врати на поранешниот живот. Поделеното царство не може да им одолее на нападите на непријателите. Поделениот човек не може со достоинство да се соочи со проблемите кои ги носи животот, особено не може да им одолее на сите лукавства, со кои ѓаволот го мами за враќање кон пеколот. Кога вистински ќе ја осознаете разорната моќ на алкохолот во уништувањето на човекот, кога ќе го прифатите лекувањето во Клубот, ќе го прифатите и новиот начин на живот. Вашиот живот можеби нема да стане совршен, но барем ќе научите како полесно да го прифатите животот таков, каков што всушност е. Кога ќе научите дека проблемите треба да се решаваат, а не да се избегнуваат, да се помирувате со проблемите кои не можат да се решат, наместо да им се спротивставувате со сета сила, дури тогаш вистински ќе почнете да живеете.

Лекувањето од алкохолната болест е сложен, долготраен процес, кој трае доживотно. Тоа е лекување кое бара голема трпеливост. Сум забележал дека некои апстиненти, поради своето неискуство, уште на почетокот употребуваат голема упорност и сила, слична на човекот кој зема чекан за да скрши орев или пушка за да убие мува. Тоа не е потребно. Во своето лекување вложете еден мал дел од напорите со кои сте си го упропастувале своето здравје и успехот ви е гарантиран. Не можете за кратко време да го поправите тоа што цел живот сте го уништувале. Речиси сите апстиненти, кои почнуваат со лекувањето од алкохолната болест, го поставуваат истото прашање: “Колку време му е потребно на апстинентот за да се излечи.” На сите им го даваме истиот одговор: “Апстинентот ќе биде подготвен да заврши со лекувањето од алкохолната болест тогаш, кога ќе биде во состојба да биде добар терапевт.” Тоа повторно значи доживотно, бидејќи дај Боже да стане добар терапевт - тогаш не само што ќе може да си помага себе си, туку ќе им помага и на другите.

Во зависност од својата религија, луѓето одат во храмовите затоа што веруваат, се надеваат и бараат помош од својот Бог. Религијата во која веруваат сите апстиненти е една и единствена - длабоко веруваат и ја ценат вистината, веруваат во своето духовно созревање и напредување, безрезервно веруваат во своите терапевти и нивните совети. Тоа е најчудна религија, бидејќи тие се спремни да ги прифатат страдањата на предизвикот и агонијата на одлучувањето, тие се спремни да ја прифатат одговорноста за своите постапки. Тие храбро го прифаќаат лекувањето од алкохолната болест, а сето тоа го прават заради своето убедување во исправноста на изборот за нивната и среќата на своите најблиски, заради своето убедување дека тоа за нив е единствена вистина. И сета таа активност, сите тие сознанија, што за нив живот значат, ги добиваат во својот храм, во Клубот на лекувани алкохоличари.

Потрудете си прифатете ги нашите совети. Посакуваме и вас да ве преокупираат слични мисли и тие да ви бидат од корист. Можеби понекогаш ќе помислите дека сте ги прокоцкале сите свои шанси да бидете успешни како и другите луѓе, но бидете убедени дека, ако со сите сили се трудите колку што најдобро можете, воопшто не се сомневаме дека ќе успеете во вашето одење кон посреќна иднина.

Овој ден сите ние треба добро и долго да го паметиме, бидејќи најдобар пример за тешкотиите во борбата со рецидивот, како појава, која за жал им се случува на некои апстинанти, за тешкотиите во искачувањето кон врвот на вистината и успехот во уништувањето на алкохолното зло, ни даде нашиот драг апстинент. Се радуваме што одма по нашите укажувања, тој се разбуди и целосно ги измени своите ставови за алкохолот, што е непобитен доказ за љубовта и почитта што помеѓу себе ја имаат членовите на Клубот, за љубовта кон вистината и кон животот воопшто. Исто така, овој ден треба посебно да го паметиме, бидејќи неговата сопруга ни даде прекрасен пример дека без семејната љубов, нема излез од пеколниот алкохолен лавиринт. Нејзината спремност активно да се вклучи во активностите на Женскиот дел од Клубот за подршка на апстинентите “Викторија”, е уште еден пример за пожртвуваноста, за спремноста да се направи се за повторно да се врати мирот, радоста и среќата, да се зачува домот и семејството. И на двајцата искрено ви благодариме што денес ни дарувавте толку голема среќа.  

Неколку добри луѓе секогаш прават топол дом - и без печка, кров и прозори.          Готфрид Колер

Оној кој е неспособен да живее во друштво или на кој тоа не му е потребно, затоа што сам себе си е доволен, не е дел од заедницата и самиот е или дива ѕверка или Божество.  Арисотел

Потоа зеде збор неговата сопруга. Таа храбра жена не изненади сите со својот говор.

- Мојот сопруг долго време се гордееше со својата апстиненција и често ја раскажуваше својата животна приказна пред нашите роднини и пријатели. Мислам дека се надеваше дека правилно ќе го разберат, дека на многумина од нив, на кои им се допадна и кои ги забавуваше раскажувањето на периодот од неговите лудости, нема да најдат наслада во овој дел, кој навистина го опишуваше најлошиот период од неговиот живот - најнекорисен за него и најпоучен за другите. Не ги знам причините заради кои некои од нашите роднини и пријатели вршеа голем притисок врз мојот сопруг со тоа што, во најцрна светлина и со најлоши зборови, кои не е пристојно да ги цитирам, ги опишуваа вредностите и улогата на Клубот, посебно не ги знам причините за нивното лошо, многу лошо мислење што го имаат оформено за луѓето кои посетуваат Клуб на лекувани алкохоличари. Ќе бев многу среќна некој од нив да беше сега тука, да може да види дека вие сте многу поправедни кон нас отколку тие, бидејќи тие и сега се убедени во тоа дека Клубот е некоја глупост, што не е за нормален човек. Да имаат можност да видат дека тоа не е така, дека вашите зборови се искрени и не се разликуваат од вашите дела, ќе видат дека на сите ви нанесуваат голема неправда. И покрај недовербата кон вас од страна на мојот сопруг, вие се однесувате кон него многу поубаво отколку што тоа може од кого било да се очекува и затоа сум сигурна дека во иднина, многу повеќе ќе ве цени и почитува.

Живеевме во прекрасна среќа, мир и задоволство долго време, кога одненадеж, некоја невидлива рака, со еден ненадеен удар, ја сруши сета таа убавина и повторно не втурна во состојба, во која се беше спротивно од животот што дотогаш го живеевме. Мојот сопруг е прекрасен човек и да продолжеше да го посетува Клубот, мислам дека ќе имаше многу работи со кои ќе можевме да се пофалиме, но како што мудрите луѓе рекле, стомната оди на вода додека не се скрши. Стравотиите од алкохолниот пекол, на кои целосно заборавивме и мислевме дека никогаш повеќе нема да се вратат, повторно тропнаа на нашата врата.

Денес, благодарение на сите вас, посебно на терапевтите, во нашиот живот повторно се врати надежта за среќна иднина. Не ги штедевте зборовите на мојот сопруг да му го дочарате новиот живот кој што го очекува, ако почне повторно да го посетува Клубот - со еден збор, дека нема причина да се срами од тоа, а се друго е ваша грижа. Тогаш тој се најде во непријатна состојба, бидејќи никако не можеше да ги одбие укажувањата од толку благородни луѓе и затоа, одлучи да ја прифати вашата помош. Беше тоа таков доказ за неговата доверба кон вас, едноставно, беше восхитен и не можеше да се помири со мислата дека вие вложувате толку голем труд околу него. Сето тоа покажува дека Боженствената добрина ги разбудува истите чувства кај сите разумни луѓе, кога во срцето ќе ја почувствуваат благодадта на милосрдието. Често ги подига рацете кон небото и радосно воскликнува: “Ти благодарам Господе што, преку моите пријатели од Клубот, сеуште се грижиш за вака неблагодарен бедник, каков што сум јас.”

Праведниот глас на совеста често ќе го освести човекот, а ососбено разумниот човек. Вистина е дека болниот од својата постела на работите гледа со поинакво расположение и во неговите очи работите се поинакви отколку порано или барем му изгледаат дека се поинакви. Откако ја разбудивте заспаната совест кај мојот сопруг, тој почна многу да се кае за својата неразумна постапка, како да направил некој најстрашен злочин, заради кој ќе мора да оди на стрелање, бидејќи како што вели, тоа противречи на неговиот морал и дека не е во склад со неговото долгогодишно искуство, стекнато во Клубот на лекувани алкохоличари и неговите дотогашни постапки во животот.

Морам повторно да напоменам дека во многу прилики, кога мојот сопруг ќе почувствува таква благодарност, неговиот поранешен, грешен, одвратен живот му изгледа чуден, нестварен и никогаш не му се гади толку и никогаш не чувствува таква грижа на совеста, како во моментите кога ќе помисли - колкава добрина му поклонија неговите спасители и тогаш се колне дека на таа добрина, никогаш повеќе нема да возврати со повторно враќање кон алкохолот. Уште еднаш, примете најискрена благодарност што ги вративте мирот и среќата во нашиот дом, посебно примете најискрена благодарност што ја вративте насмевката на лицата од нашите прекрасни дечиња, што го вративте сјајот на надежта во нивните очи.

Сосема за крај, бидејќи овој состанок се случува неколку денови пред 8-ми Март, на сите сопруги кои го посетуваат Женскиот дел од клубот за поддршка на апстинентите “Викторија” и на сите жени кои имаат каков било проблем предизвикан од алкохолот, им го честитам празникот и им упатувам искрени зборови на поддршка во нивните активности. Од наредниот состанок и јас ќе се приклучам и ќе бидам дел од најхрабрата, најхуманата армија која несебично помага во борбата со најголемото зло за целото човештво - алкохолот. Со тоа што таму ќе го научам, се надевам дека ќе му помогнам не само на мојот сопруг да истрае во неговата апстиненција, туку ќе помагам да се мотивирааат што повеќе жени да побараат спас за нивните сопрузи, браќа или синови, да побараат спас за нив самите, уште повеќе за нивните несреќни дечиња.

Говорот на нашиот драг колега и неговата сопруга беше толку искрен што, морам да признаам, ме болеше што токму нивните роднини и пријатели, со нивните неразумни совети, придонеле вака чесни и добри луѓе да бидат заведени, да бидат упатени во пропаст. Од друга страна пак, на сите ни причинуваше огромно задоволство и радост што успеавме нашиот колега да го разбудиме, да го мотивираме повторно да го побара својот спас во Клубот. Сите со солзи радосници му честитавме на успехот.

email:  petreski_i@hotmail.com

О, човечки роде! Зошто толку ја избегнуваш вистината и зошто секогаш сакаш да се лажеш самиот себе или дозволуваш да бидеш излажан.     Секени

Нема поголема радост, од кога на луѓето им се простува злото и на злото им се враќа со добро. И, нема поголема од таа радост за оној, кој тоа го прави.     Толстој

Има уште нешто што морам да го напоменам. Во целиот овој најгрешен период од мојот живот, во моите мисли речиси никогаш не се јави мисла и желба да побарам совет и помош од терапевтите и членовите на Клубот на лекувани алкохоличари. Како да се угаси светлината во мојот разум, таму каде ја чував мислата за силата на спасот. Ви благодарам што ми помогнавте да го победам злото, што ми помогнавте да почнам нов живот. Почнувам повторно во мојата фантазија да го обликувам мојот живот по вашите упатства, без капка алкохол. Кога денес во моите мисли ќе дојдат моите роднини, кои ме наговараа да го напуштам Клубот, си го поставувам прашањето: “Зошто Господе, зошто моите роднини и пријатели и сите други да не бидат како мене.”

Некои луѓе имаат мотив за борба со алкохолот само во одредени моменти, некои во таква состојба се неколку денови, една недела, па и по еден месец. Тоа е добро, но јас сакам мојата мотивација и волја за борба со алкохолната болест да ја одржувам трајно, искрено и безрезервно, така што денешниот успех да можам да го повторам и утре, наредната недела, наредниот месец и така до крајот на животот. Се надевам дека вистинската мотивираност, искреноста и активноста во Клубот на лекувани алкохоличари и извршувањето на задачите, што нашиот терапевт ќе ми ги даде, на мене ќе делуваат на волшебен начин, кој дури не ќе биде неопходно ни да го разберам - доволно ќе ми биде сознанието дека тоа ќе му даде нова, поубава смисла на мојот живот.

Ја прегрна и бакна својата сопруга и продолжи. - Денес конечно го истерав животното од мојот живот. Од денес ќе одам исправено меѓу луѓето, бидејќи од денес сум нов човек, со нов живот. Свечено се колнам дека ништо не ќе може да ме спречи во градењето на мојот нов живот, да ја градам својата иднина до крајот на мојот живот, без капка алкохол. Нема да пропуштам ниту една можност за да ги поправам грешките, ниту еден миг за да ги направам посреќни моите најмили. Убеден сум дека во иднина ќе направам се да биде добро, благодарејќи на тоа што повторно ја открив волшебната моќ, која во еден несреќен период од мојот живот ми недостигаше - дека достоинството е повредно и од животот. Би дал се во буквалана смисла на зборот, моите роднини и пријатели да се сега овде, да можат да не видат прегрнати и среќни, да видат како вистината и љубовта од моите најмили, со помошта од вака искрени пријатели, сигурно ќе го победат алкохолното зло, да видат дека сигурно ќе победам во оваа најтешка битка во мојот живот. Повторно ми се врати довербата во посветла иднина, ми се врати довербата во самиот себе. Тоа ми помогна повеќе да не се измачувам со своите сомнежи, конечно и засекогаш ја затворив вратата на своето срце пред носот на животното што живееше во мене. Денес воопшто не ми е важно мислењето на оние кои уживаат во маките на болните алкохоличари, не ми е важно мислењето на оние кои без никаква грижа на совеста ги туркаат алкохоличарите во пропаст, туку ми е многу поважно мислењето на оние, кои некогаш се наоѓале во алкохолниот пекол, но смогнале сила и мудрост да излезат од него и денес можат да служат за пример во борбата со алкохолното зло, поважно ми е мислењето дури и од оние кои денес се наоѓаат во алкохолниот пекол бидејќи, преку напорите што ќе ги вложувам за да им помогнам, ќе ја зацврстувам и мојата волја за да истраам во апстиненцијата. Ги повикувам моите божем искрени роднини и пријатели да ми кажат: дали би сакале нивните деца или браќа, да го поминат истиот пат кон пеколот, на кој тие ме наведуваа? Ако кој било човек, макар и пијаница, го запрашаме: дали би сакал неговото дете да тргне по патот кон пеколот, зарем секој од нив не би посакал се друго, освен тоа? За разлика од оние, кои секогаш упорно се држат до старите шеми, размислувања и однесувања, јас, со помош на Клубот на лекувани алкохоличари ќе се трудам, со сите свои сили, повторно да ја победам алкохолната болест, да ги пребродам алкохолните кризи, да ги надминам проблемите и да ја почувствувам радоста на повторното раѓање, што ќе го следи мојот успешен премин кон вечната зрелост. Сите мои најлоши дела што ги направив, правејќи ги несреќни сите околу мене, особено моите најблиски, нека бидат опомена за сите луѓе да се чуваат од нив - на тој начин луѓето се известуваат за методите со кои лукавиот ѓавол ќе ги намами во алкохолниот пекол, па преку моите искуства се надевам дека полесно ќе го согледеаат начинот, како тоа да го избегнат.

Понекогаш се прашувам: дали да се потсетувам на минатото, кое толку ме возбудува и ме прави несреќен, или спротивно, да се сеќавам на тогашната моја судбина со особено задоволство, бидејќи таа и ме донесе во Клубот, моето несреќно минато е причината што дојдов во Клубот каде сретнав и се дружам со толку прекрасни луѓе.

Не можам да ги пронајдам вистинските зборови со кои ќе ја искажам мојата искрена благодарност кон сите вас, затоа што ме разбудивте, што мене и на моите најмили ни ја вративте радоста, што ни ја вративте надежта за посреќна иднина. Почитувани терапевти, Вам ви упатувам посебна благодарност, бидејќи јас бев изгубено јагне, а Вие ме пронајдовте, бидејќи бев мртов, а Вие ме воскреснавте, бидејќи љубовта избега од моето срце, а Вие повторно ми ја вративте таа најголема милост, бидејќи живеев во мрак, а Вие повторно ја запаливте светлината во мојата душа. Уште еднаш, големо благодарам.

Се наоѓавме во пријатна, величенствена атмосфера, во која грешниците целосно се убедени во својата грешност. Залутаната овца повторно се врати во своето стадо, а тоа за нас е најголема среќа. Посебно не прави среќни неговата искреност, особено сознанието дека, конечно, вистински ја разбрал благодатната улога на Клубот на лекувани алкохоличари во борбата со алкохолната болест.

email   petreski_i@hotmail.com 

Кога грешниците ќе ја признаат својата грешка, не очекуваат казна, туку опростување.     Мом Сомерсет

Гревот во твојата душа во почетокот е туѓинац, потоа гостин, а кога ќе се навикнеш на него, станува домаќин.     Толстој

Секој може да погреши, но паметниот ја поправа својата грешка, додека будалиот упорно држи до неа.     Цицерон

Направи кратка пауза за да земе здив и продолжи:

- Мислам дека ќе биде интересен и корисен како поука да го раскажам начинот, на кој лукавиот ме улови во својата мрежа. Сигурен сум во тоа дека, кога тој ден излегов од дома, немав никаков план, немав никаква намера, ниту помослував на алкохол. Одненадеж некоја чудна, страшна мисла ми дојде во главата: барај и напиј се алкохол. Таква страшна мисла во главата можел да ми влее единствено самиот ѓавол од пеколот. Не можам да речам дали во тие моменти мојата волја, да се спротивстави на искушението, во мене беше изгубена. Едноставно, силата што ме влечеше кон дното беше многу посилна од сите мои морални правила, беше посилна од моите искрени желби да останам доследен борец против ова најголемо зло. Беше тоа сила слична на поранешната желба за апстиненција, само во обратна смисла. Мислата за пиење ми дојде исто така природно, како што порано ми доаѓаа мисли за подобар живот. Таа мисла беше толку соблазна, што бев принуден да го употребам сето свое знаење стекнато во Клубот на лекувани алкохоличари, за барем да го успорам извршувањето на лошите намери. Не сакав да брзам во извршувањето на овие ѓаволски мисли, затоа што сакав да ја употребам целата своја сила и знаење, за од себе некако да ја отфрлам. Ако и не успеам во тоа, намерата секогаш ќе можам да ја спроведам.

Повеќе од еден час се борев со таа страшна мисла. Бев убеден дека, само ако во мислите го имам Клубот, од тоа ѓаволот ќе се исплаши како вампир од крст, ќе избега и ќе ме остави мирно да продолжам со мојата апстиненција. Но, таа страшна мисла беше многу посилна од сите мои морални правила, од сите совети и поуки кои ги добив во Клубот. Лукавиот ми стави змија во пазувите која непрекинато ме заведуваше, говорејќи ми каков раскош и убавина ме очекува, така што не е чудно што мојата внимателност попушти. Не можам да кажам како сатаната ме внесе во кафеаната, местото каде ја фрли својата мамка. Тоа место во тој момент ми наликуваше на вистински рај, а бидејќи ѓаволот ме фати на својата јадица, и самиот се најде таму да ме охрабрува и како сега да му го слушам гласот: “Брзо земи ја чашата, сега е моментот за одлука.” Уште не го дорече тоа, без размислување почнав да пијам. Со еден збор, бев толку збунет и изгубен, така што не знаев што правам. Не се сеќавам колку испив, како сум се вратил дома, што сум говорел и што сум правел таа вечер. Таа ноќ спиев многу малку, а изутрината ме мачеше ужасната мисла од тоа што го направив. Грижата на совеста ме мачеше кратко време, но потоа гласот на совеста се стивна, а моето срце се повеќе стврднуваше. Потполно попуштив пред напливот на гревот и никаква грижа на совеста повеќе не ме мачеше, ниту пак помислував на каење. Сите моии мисли беа некако концентрирани да ги задоволам своите страсти уште овој ден, само уште овој ден, а утре ќе престанам со тие глупости. Но, во такво мизерно расположение секогаш имаше утре, секој ден бев се поодлучен да истраам во злото, пронаоѓав нови поводи да истраам во гревот. Секој може да забележи, дека еднаш направениот грев, поттикнати од пеколните страсти, секогаш го повторуваме, бидејќи секое жалење и каење го снемува штом лажните ѓаволски сласти ќе не заробат. Да пружев отпор и да не се состанев со ѓаволот наредниот ден, грешната желба што беше во мене ќе се изгубеше и јас повеќе немаше да грешам и ќе се вратев во нормалниот живот.

После тоа доживеав многу авантури за кратко време. Но, и денес се чудам како тогаш се однесував кон алкохолот, како да сум почетник во тој одвратен занет. Се однесував толку неразумно, така што од сите патишта, секогаш го избирав најлошиот. Мојата освест воопшто не се спротивставуваше и затоа не правев ништо поинаку, од тоа што лукавиот ми го внесуваше во главата, а тој навистина беше многу дарежлив со своите совети. Толку ме заслепи што неколку пати, во пијана состојба, почнав да се коцкам, така што изгубив многу пари, што од друга страна, беше додатно оптеретување на мојата совест, се разбира, беше оптеретување и на семејниот буџет. Ништо не е така глупаво, така жално, како човек на кого алкохолот и слатките страсти заедно, ќе му удрат во главата - тој во истиот момент е во власт на два ѓавола и не владее со својот разум. Во тоа друштво јас чувствував дека чекорам по поранешниот, вообичаен колосек и не сакајќи му се препуштав на непромислениот и неморален тон, што царуваше во тој круг на луѓе. Да имав среќа, да речам, да се стретнав со некој од коплегите од Клубот, кој со своите совети ќе ме разбудеше, убеден сум дека ќе престанев да се мешам со така опако друштво, во какво што западнав. Но, упорниот ѓавол, кој сакаше и понатаму да му служам, непрекинато ме охрабруваше терајќи ме повторно да излезам од дома, за како божем да се прошетам, цврсто ме држеше и како слепец ме носеше право во кафеаната, во куќата на злото - во таа најголема срамота, сред пеколните викотници, кавги, простотилук, сред тие напатени, пијани луѓе - со сето тоа ова место беше слика на пеколот, некој вид негово преддворје. Беше тоа необичен доказ колку луѓето во денешно време ги прифаќаат расипаноста на светот во кој живееме, беше доказ со колку голема леснотија влегуваат во гревот. И покрај тоа што и самиот во тој момент бев многу грешен и расипан, сепак таквото однесување почна да ги навредува моите морални чувства. Понекогаш, кога ќе ми надојдеа покајнички мисли, се чудев што дури ни големите страдања кои ги доживеав во минатото не ми го дотераа умот, што ни во такави состојби не извлекував никакви поуки.

Почна да ме измачува тоа што долг период го оставив алкохолот и, како што мислев, веќе се имам покајано за гревовите од своето минато и живеев разумно, сериозно и повлечено, но ете сега моето тело и душа повторно западнаа во пропаст. Се чувствував изгубено и не знаејќи што да правам, неколкупати паднав на колена молејќи го Бога, најпонизно колку што можев, да ме спаси, но не би можел да кажам дека во тие мои молитви имаше каква било вера или надеж. Почнав да се плашам од се околу мене, а со мојата душа завладеа мрак. Мислев дека сеуште ги немам окајано грешките од минатото, па затоа Бог ме казнува на овој свет и како што се страшни моите гревови, дека таква судбина ме чека и во иднина.

Често искрено се каев за својот грешен живот, но тоа каење не ми донесе утеха ни мир, не, ни најмалку, бидејќи ѓаволот секогаш успеваше да ми го прикаже пеколот како најубав рај, кој како да е создаден специјално за мене. Се сеќавам како еден ден, после бурно поминатата ноќ, сепак бев порасположен од обично, почнав да размислувам како да се оттргнам од алкохолнмото зло. Сигурно таква мисла во главата ми внесе некој добар дух. Без сомнеж, беше тоа среќен момент и дај Боже да го послушав тој благословен совет, без оглед од кого беше пратен, бидејќи тогаш сеуште имав шанса да живеам мирен живот. Признавам дека во тие моменти вистински се каев, но исто така, не знаев како своето зло да го поправам. Како да не жалев што за толку кратко време направив толку гревови и што со тоа ги унесреќував сите околу мене, туку што заради тоа треба да бидам казнет. Не се каев за тоа што грешев, туку затоа што кога тогаш, требаше да страдам заради своите грешки и мачен од тие мисли, во своето каење не наоѓав никаква утеха, па дури ни надеж дека воопшто ќе можам да ги окајам своите грешки. Го напоменувам ова бидејќи мислам дека е добро секој човек да види како со текот на времето, под влијание на лошото друштво на крајот ќе се навикни на алкохолот и кафеаните, кои во почетокот ќе го исполнуваат со одвратност, но потоа ќе стане радосен и среќен во својата несреќа, каков што бил пред да завлезе во алкохолниот пекол. Грижата на совеста за кратко време ја снемуваше и јас брзо го заборавав тоа што ја предизвикуваше. Немирниот ѓавол кој така неуморно ме туркаше во злото и пропаста, премногу цврсто ме држеше во своите канџи, за да ме пушти лесно да се извлечам. Како што лесноумноста ме фрли во калта, така сега лакомоста и глупоста ме држеа во неа, се додека не беше прекасно сам да можам да се извлечам од неа. Причините кои разумот ги наведуваше, уверувајќи ме дека треба да се оттргнам од злото, глупоста и заслепеноста ги побиваа со зборовите: “Само ти продолжи така и ќе заслужиш најубав рај.” И така, кога се најдов во канџите на ѓаволот, цврсто останав во нив како маѓепсан и немав сили да излезам од волшебниот круг, се загубив во лавиринтот на злото, кој беше премногу испреплетен за воопшто да можам да го најдам излезот. Често искрено го проколнував гревот воопшто и оние посебни околности во кои и самиот грешев - алкохолот кој ми ги разбуди лошите страсти и ѓаволот, кој што пронајде начин повторно да ме вовлече во гревот. Преокупиран со такви мисли од сето тоа извлекував морална поука и неколку денови не пиев, но штом покајничките мисли ќе ме напуштеа, грешните мисли повторно ќе надојдеа како река и јас пак бев спремен да продолжам со мојата глупост - да се дружам со алкохолот.

Да ги увериме паметните луѓе дека сме нешто што вистински не сме - тоа често е потешко отколку да станеме тоа, за што би сакале да не сметаат.     Георг Лихтенберг

Научникот привлекува со знаење, богатиот со богатството, убавецот со убавината, способниот со својата способност. Секој од нив привлекува одреден број лица. Единствено љубовта, без исклучок ги привлекува сите човекови суштества. Отец Калистрат

Веќе на наредниот состанок во Клубот на лекувани алкохоличари, др.Жане ни приреди пријатно изненадување. Рече дека нашите напори не беа залудни.

-Имам посебна вест за сите вас. Вчера околу пладне во болницата, дојде вашиот колега кој го посетивме пред неколку денови. Рече дека ги согледал своите грешки и цврсто е решен повторно да започне со апстиненција. Сите многу ве поздравува и вети дека за брзо ќе го посети Клубот. Забележав дека е исполнет со силно чувство на срам и грижа на совеста и затоа не инсистирав денес да дојде во клубот.

Навистина бевме пријатно изненадени. Најтешкиот дел од работата беше завршена. Ова беше едно од многуте искуства, што преку секојдневната комуникација помеѓу апстинентите постојано ги доживуваме, искуство кое не научи дека навремената интервенција во случај на рецидив, дава најдобри резултати.

По излегувањето од болница, на првиот состанок во Клубот, нашиот колега дојде заедно со својата сопруга. Не кревајќи го погледот, промрмори нешто, слично на добар ден, и тромо седна во ќошот од салата. Не можеше да ја сокрие болката на неговото лице. Беше тоа многу пријатно изненадување и сите многу се израдувавме на неговото присуство. Верувам дека уште повеќе не изненади кога зеде збор и нажалено праша:

- Какво тоа мислење имате за мене и моето достоинство, штом сметате дека јас би можел, макар и да помислам, целосно да го напуштам Клубот. Ве уверувам дека тоа не може да биде. Кога се најдов над таква бездна, помеѓу пропаста на една и неизвесноста на друга страна, бев убеден дека дефинитивно сум изгубен и затоа за момент, потсвесно, се посомневав во вредностите на Клубот. Но, дури и кога би знаел дека повеќе не ме сакате и дека ќе се разделиме засекогаш, од што за мене пострашна би била само смртта, никогаш на памет не би ми дошла таква идеја и затоа ве молам, ако кај вас сеуште има останато барем малку почитување и љубов кон мене, подобро за тоа да не ми зборувате - ќе ми биде помило добро да ме истепате. Искрено жалам за тоа што се случи со мене и затоа мислам дека најдобро е се да заборавиме, уште подобро, засекогаш да го закопаме сеќавањето на тоа.

Веројатно ја забележа пријатната збунетост кај сите присутни што ја предизвика неговиот говор, забележа дека очекуваме да даде додатни објаснувања. Продолжи со тивок глас, но не можеше да ги сокрие солзите.

- Се враќам во Клубот, таму каде ја најдов својата среќа. Моите блиски роднини и пријатели ги гледаат работите такви какви што тие сакаат да ги видат, а не такви какви што навистина се и затоа имав голем притисок од нив. Не знаев како да им се спротивставам. Креваа голема врева говорејќи дека сум многу паметен и интелигентен, дека нема што да научам во клубот и дека моето место не е таму, така што мене јадниот, возгордеаноста ми удри во главата. Бев возгордеан како и многу други луѓе, добро знаев дека ме сметаат за исклучително паметен и надарен, па за себе и самиот почнав полека да оформувам такво мислење, какво што за мене имаа другите луѓе, а особено ми беше пријатно кога зборуваа за тоа и кога ме фалеа и имаше многу такви моменти во кои вистински уживав. Никогаш некое бедно, возгордеано човеково битие не било заслепено од сето тоа што околу него се случува, како што бев заслепен јас. Ниту во еден момент не размислував за тоа што ме чека, ниту помислував дека сум толку блиску до пропаста и дека несреќата веќе е дојдена пред мојата врата. Сепак, сакам да бидам целосно искрен и да признаам: има вистина дека таа пропаст во тој момент повеќе како да ја посакував, отколку што настојував да ја избегнам. Се трудев луѓето да ме сметаат за нешто повеќе отколку што вистински бев и тоа беше моето најголемо залажување. Во почетокот имаше многу моменти кога го кревав погледот кон небото и се прашував: зошто Господе, зошто да не можам да живеам лагоден живот, како што живеат моите роднини и пријатели.

После посетата на мојот пријател, наредниот ден ме посети патронажната група. По укажувањата од моите пријатели, посебно по укажувањата на нашиот терапевт др.Жане, како да се разбудив од длабок сон. Дотогаш беа бесполезни советите што ги слушав од моите родители и сопругата, бидејќи чувствував дека тоа е само обично попување. На мене вистински делуваше огромниот авторитет на нашиот терапевт, бидејќи оној што е склон кон грешен живот, повеќе се поведува по тоа што воспитувачите од срце го прават, отколку по тоа, за што лажните филозофи расправаат. Многу долго и многу сликовито, со многу примери од долгогодишната пракса, ми ја опиша состојбата во која се наоѓам. Рече дека се надевала дека до крајот на животот ќе бидам под влијание на добрите поуки и совети што ги слушав во Клубот, дека никогаш нема да ги заборавам поранешните неволји предизвикани од алкохолот, дека нема да дојдам во состојба, во која ќе ми биде потребно нешто повеќе од Божјата милост за да не станам поголем грешник, отколку што бев порано. Не сум способен да ги повторам прекрасните зборови од овоа извонредна личност - единствено што можам да речам е дека др.Жане повторно влеа живот во мојата душа и ме доведе во состојба, каква што за целиот свој живот на познавав. Сето тоа го искажа со така силни зборови, со какви јас не можам да се изразувам и тоа го поткрепи со така уверливи докази, што јас не можам ни да ги повторам. Со тоа не само што ме натера да ја слушам долго време, туку многу вешто ги побиваше сите мои примедби, а своите зборови ги поткрепуваше со сите можни докази што човековиот ум може да ги измисли. Можам да речам дека успеа да го скрши мојот отпор, побивајќи ги со докази сите мои мотиви и причини за да го напуштам Клубот и конечно почнав да сфаќам, колкава е опасноста што ми се заканува, а на која пред овој разговор, воопшто не помислував. Посетата на патронажната група во мојата душа остави силен впечаток, а заради добрината што ја почувствував во тој момент, одвратноста кон моите гревови беше појака, отколку кога било дотогаш. Бев засрамен и солзи ми доаѓаа во очите, но истовремено почувствував прикриена, прекрасна радост во надежта дека сеуште имам шанса да станам вистински покајник, дека ќе ми биде простено, дека ќе го оставам алкохолот засекогаш и ќе се вратам во нормалниот живот. Морам повторно да напоменам дека, не само во таа прилика, туку и во многу други моменти, кога ќе се појавеше напливот на благодарност во мојата душа, мојот поранешен живот ми изгледаше нестварен и никогаш толку не ми се гадело и никогаш не сум чувствувал таква грижа на совеста, како во моментите кога ќе се потсетев: каква добрина, преку моите пријатели од Клубот , посебно од нашиот терапевт др.Жане, ми подари Божјото Провидение и бев спремен на таа добрина никогаш повеќе да не возвратам со враќање во злото, во алкохолниот пекол. Ги примам како дар среќата и радоста, совеста и разумот, како нешто најскапо што кога било некој ми подарил, но исто така го примам овој дар како долг, кој ќе го отплаќам додека сум жив.    

Некои луѓе затоа што немаат сопствена, знаат да ја ценат туѓата памет, често постапуваат попаметно од паметните кои тоа не го знаат.     Василиј Кључевски

Луѓето мислат дека самооткажувањето ја одзема слободата. Тие не знаат дека единствено самооткажувањето дава вистинска слобода, бидејќи не ослободува нас самите, од ропството на нашата расипаност. Нашите страсти се наши најлоши тирани, но штом од нив ќе се откажеме, ќе ја почувствуваме слободата.     Финелон

Забележав тага и болка во неговиот глас. Навистина беше чудно, на колку лабави темели, како кула од карти, тој ја подигаше својата зграда на своите залажувања. Уште почудно беше што тој беше цврсто убеден во нив. Нишајќи со главата сакаше да го прекине овој, за него мачен разговор, но јас не сакав да дозволам да се заврши на тоа. Му реков дека тој самиот себе се застрашува и плаши од нешто, во што нема ништо страшно; ако има разум и волја, а тој ги има и двете, со помош на пријателите од Клубот на лекувани алкохоличари ќе успее да ја надмине кризата, ќе може да започне нов живот, а човек каков што е тој не може во тоа да не успее, само треба да се потруди колку и другите членови кои го посетуваат Клубот. За да го убедам дека сето тоа што му го советувам е најдобро за него и дека членовите на Клубот на лекувани алкохоличари целосно се упатени, како тоа треба да се направи, како и тоа дека сум цврсто убеден во неговиот успех, сите ние, му реков, цело време ќе му бидеме при рака, за случај работата да застане.

Во тој момент сигурен сум дека беше убеден, дека заедничката несреќа што го поврзува со апсинентите од Клубот е доволно голема, за сите нас да не здружи во борбата со алкохолното зло, дека со дружењето во Клубот го наоѓаме единственото место, каде никој нема да ни префрла за нашето минато. Во Клубот на лекувани алкохоличари ќе можеме мирно да размислуваме за своите несреќи од минатото и ќе чувствуваме неограничено задоволство, убедени дека сме го победиле најголемото зло и дека сме се спасиле од алкохолниот пекол, дека ќе можеме да живееме како сосема нови луѓе во еден нов свет, каде нема да правиме зло, ниту ќе бидеме причина за какво било зло. Се трудев да му говорам што поуверливо, така што во еден момент забележав солзи во неговите очи.

- Размисли малку подобро и некои работи ќе ти станат појасни, му реков тивко. Тоа што ти на работите гледаш поинаку не значи и дека си во право, туку значи дека некои работи доволно добро не си ги разбрал. Клубот на лекувани алкохоличари може да му помогне на оној кој, пред се, самиот сака да си помогне. Треба да се покориш на својата судбина, во надеж дека со помош на нашите терапевти ќе најдеш утеха, а во членовите на Клубот искрени советници и другари во неволја. Затоа, те молам да размислиш подобро и да продолжиш да го посетуваш Клубот. Убеден сум дека со текот на времето ќе ги промениш своите ставови, ќе ти се допадне и дека ќе се зголеми твојата доверба кон Клубот и неговите членови.

На разделбата рече дека сепак ќе размисли.

За мене тоа беше многу тажна вистина. Се потрудив да му помогнам со моите совети, се обидов да го уверам во моите најдобри намери, но дали ми веруваше или не, не можам да кажам - тогаш мислев дека не ми верува. Ме испрати исто така ладно како и што ме пречека, но од лицата на неговите домашни можеше да се види дека сеуште ја немаат изгубено надежта дека ќе успееме во намерата да му помогнеме. Од друга страна, ми беше многу мило што смело и отворено му го кажав моето мислење, чесно и искрено, иако моите зборови во тој момент не го постигнаа ефектот што го посакував, односно, да го убедам повторно да се врати во Клубот. Сепак, му дадов до знаење дека треба да размисли за своите постапки, да не го остава Клубот, а со тоа отворено да не го прекрши дадениот збор, да не згазне на својата чест на која толкупати се повикуваше.

Уште истиот ден ги запознав нашите терапевт др.Снежана Ѓорѓиоска- Жане, за текот на мојата посета. Веќе наредниот ден патронажната група го посети домот на нашиот драг колега. Задоволството од нашите активности го доживеавме веќе на наредниот состанок.

Секој човек има некоја тајна за која никогаш во животот не зборувал. Одамна поминати работи, срамота, авантури, бол во срцето или рана во душата. Би била интересна лекција кога би, макар во смртниот час, некој искрено да ги раскаже тајните што за животот ги премолчил.     Џула Креди

Бев изненаден од тоа што го слушнав. Знаев дека морам да бидам внимателен со зборовите, бидејќи само мала грешка можеше уште повеќе да ја искомплицира и така лошата состојба и да ги влоши работите. Сепак, одлучив храбро да се спротивставам на неговите размислувања. Ја кренав наведнатата глава и гледајќи го право во очите реков:

- На самиот почеток да ти кажам дека овој разговор воопшто не ми е по волја. Веројатно забележа дека сум подготвен да слушам се што ќе кажеш, но се надевам дека доволно ме почитуваш и дека нема да кажеш нешто, од што во иднина ќе се срамиш или нешто што нема да биде пријатно за моите уши. Веднаш забележав дека си изградил одлична одбрамбена стратегија за твоите глупости. И самиот знаеш дека мене не можеш да ме излажеш, дека немаш валидно објаснување за твоето однесување, особено што и самиот гледаш дека никој околу тебе тоа не го оправдува. Види, и самиот рече дека немаш потреба од моите совети и од мојата помош, дека се знаеш и дека на сите во Клубот можеш да ни држиш лекција за алкохолот. Како вистински, искрен пријател, морам да ти укажам дека многу грешиш, дека токму тебе и во овој момент ти е најпотребна мојата и помошта на другите членови на Клубот. Што се однесува до држењето лекции, убеден сум дека и за тоа не си во право, бидејќи ти во овој момент со твоите совети не можеш да си помогнеш себе си, уште помалку можеш да им помогнеш и да им држиш лекции на другите. И јас порано се знаев, ама за разлика од денес, кога по твое ништо незнам, тогаш, како и ти сега, се труев со алкохол. Со еден збор, ќе почнам да оформувам многу лошо мислење за твојот карактер, уште повеќе за твојата памет, кога гледам како во овие одлучни моменти лесноумно се поигруваш со твојата судбина. Го ставаш својот и животот на твоите најмили на лотарија, каде на милион среќки не паѓа ниту една добивка, правиш животот да ти биде како смрт, како скок во темна дупка. Незнам што ти се мота низ главата и дали навистина имаш некои проблеми, но и да ги имаш, нема да ги решиш на овој начин. Мора да почнеш да го правиш тоа што го прават и другите членови на Клубот и да се задоволиш со тоа што е и какво што е, макар што тоа нема да биде така, како што ти посакуваш.

Направив кратка пауза, а потоа продолжив налутено. - А твоите убедувања и заклетви? Зарем се откажуваш од своите убедувања за да им угодиш и да не го предизвикаш бесот кај некои членови на твојата фамилија? Членовите на Клубот, посебно нашиот терашевт, постојано на тоа скренувавме внимание, а ти изгледа дека сите овие години лесно преминуваше преку тие совети, од високо зборуваше дека тоа се неважни ситници, дека рецидив тебе не може да ти се случи, а сега наеднаш до каде стигна? Дали тоа е твојата верност кон Клубот, дали твојата чест го дозволува ова, дали ова е плод на твоите ветувања? Не можам да сфатам како можеле да те наговорат на таков чекор, така лесно да го напуштиш Клубот. Зарем заборави каква почит и внимание ти даруваа луѓето кои сега ги напушташ за да им угодиш на оние, кои можеби поради нивната суета те туркаат во пропаст. Тие ти внеле во главата некоја пеколна мисла која ти го поматува умот и затоа се сомневаш во нашите напори, се сомневаш дека спасот единствено ќе го најдеш во Клубот на лекувани алкохоличари. Си поигруваш со чувствата на луѓето од клубот, кои докажаа дека врските кои ги поврзуваат со тебе се доволно цврсти, за да можат тукутака да се раскинат. Ние и покрај се секогаш ќе те почитуваме и сакаме како да си наш …

- Знам, како да сум ваш најголем пријател, извика налутено. Често се потсетувам на долгите разговори кои ги водевме во клубот, на многуте часови во кои многу се трудевме да се увериме во вредностите на клубот, како сето тоа ќе го промени нашиот живот на подобро, дека Клубот ни е потребен, но дека и ние многу сме му потребни на Клубот и т.н. Но сепак, во првиот момент кога требаше да ги докажете вашите зборови на дело, вие не бевте покрај мене.