Никој не може да знае се, а срамотно и штетно е да се претвараш дека го знаеш и тоа што не го знаеш.       Толстој

Tempora mutantur et nos mutamur in illis – Времињата се менуваат и ние се менуваме во нив.       Латинска поговорка

Биди му и ученик и слуга на секој паметен човек, што ќе го сретнеш.      Хазрит-Али

Денес навистина се чувствувам како голем победник над алкохолот – најголемиот непријател на сите луѓе, но тоа ни оддалеку не ми носи вистинска среќа. Никако не можам да бидам среќен, кога секојдневно околу мене ги гледам страдањата на многу алкохоличари, посебно страдањата на нивните семејства, на кои треба и мора да им се помогне. И затоа, тоа што јас го пишувам во моите книги и написи е само мое видување на животот со и без алкохол, само ги препорачувам моите искуства за помагање на луѓето кои имаат каков било проблем предизвикан од алкохолот и.., ништо повеќе од тоа. Целосно се согласувам со мислењето дека терапевт во Клуб на лекувани алкохоличари, може да биде само стручно лице од медицината, социологијата или психологијата. Сите оние, кои ми префрлаат дека преку моите активности или преку моите текстови се мешам во терапевтските работи, нека се преслушаат уште еднаш и ќе видат дека никаде нема да најдат дел каде се мешам во терапевтските работи, особено не се мешам во делот на медицината. Со внимание проследете ја приказнава и се надевам дека некои работи ќе ви бидат појасни.

Во некоја голема ливада израснал пиреј. И, за да го отстранат, сопствениците на ливадата го коселе, а пирејот растел уште повеќе. Се случило да чесен и разумен човек го посети еден од сопствениците на ливадата и, помеѓу останатите совети кои му ги дал, рекол дека пирејот не треба да се коси, бидејќи од тоа тој уште повеќе расте, туку дека треба да се корне.

Но, сопствениците на ливадата, заради својата возгордеаност и погрешните сознанија кои со текот на времето ги стекнале, не го послушале советот и воопшто не размислувале за него, како никогаш и да не им бил даден. И, макар што во наредните години имало луѓе кои им спомнувале на сопствениците од ливадата за советот од разумниот домаќин, на нив никој не обраќал внимание и постапувале како и порано, така што косењето на пирејот, штом ќе се појавел, станал не само обичај, туку свето предание, а ливадата се повеќе била обрасната од пиреј. И работата дошла дотаму што на ливадата останал само пирејот. Луѓето се секирале поради тоа и секој од нив смислувал како тоа да се спречи, но не го правеле само тоа што, многу одамна, им го предложил чесниот домаќин. Се случило да еден човек, кој ја гледал таа жалосна состојба во која се наоѓала ливадата и кој се сетил на заборавениот совет, да не се коси пирејот, туку да се корне – се случило да тој човек ги предупреди сопствениците на ливадата дека неразумно постапиле и дека на таа неразумност ги предупредил разумниот домаќин.

И, што се случило? Наместо да проверат дали предупредувањето на тој човек е оправдано и, доколку е оправдано да престанат да го косат пирејот, или, ако е неоправдано, да докажат дека неговото тврдење не е точно и до тие совети поради тоа не мораат да се придржуваат, сопствениците на ливадата не го направиле ни едното ни другото, туку се нашле навредени заради предупредувањето на тој човек и почнале да го навредуваат. Го нарекувале безумен и возгордеан човек кој вообразил дека единствено тој го разбрал советот од чесниот домаќин, го нарекувале злобник кој сака пирејот уште повеќе да се рашири и луѓето да останат без ливада. “Тој вели дека не треба да го косиме пирејот, а ако не го уништуваме пирејот – зборувале тие, свесно премолчувајќи дека човекот не велел дека не треба да се уништи пирејот, туку дека не треба да се коси, ами да се корне – пирејот уште повеќе ќе порасне и целосно ќе ја упропасти нашата ливада. И зошто ни е дадена ливадата, ако на неа треба да одгледуваме пиреј?” И, мислењето дека тој човек е лажливец и безумник или дека има намера да им напакости на луѓето толку се прифатило, така што сите го напаѓале и исмевале. И колку тој човек да објаснувал дека има најдобри намери, другите воопшто не сакале да го слушаат, затоа што еднаш засекогаш било заклучено дека тој е безумен и возгордеан човек, кој погрешно ги тумачи зборовите на разумниот, чесен домаќин.

Оваа приказна ја раскажав за што попластично да ја прикажам положбата на сите оние кои укажуваат на одредбите од Евангелското учење, дека сите луѓе се браќа и на секого треба да му се помогне, дека сите луѓе, бидејќи се исти пред Бога, заслужуваат парче среќа на овој свет, дека единствено љубовта и човекољубието се најсилното оружје против алкохолното зло, дека на сите алкохоличари, кои го бараат спасот во Клубот на лекувани алкохоличари, тоа им е најпотребно. Но, дали затоа што луѓето, особено луѓето кои имаат големо искуство во борбата со алкохолната болест, не обраќаат внимание на моите укажувања, или затоа што јас не умеам доволно јасно тоа да го искажам, за да ме разберат, или затоа што им изгледа премногу тешко да се исполнат моите укажувања, како и да е – како времето поминува, на моите укажувања се помалку и помалку им се придава внимание и, на крајот дојде дотаму што тие целосно се отфрлени, а доказ за тоа се и забелешките во нивите коментари.

Светото Писмо не учи дека животот е љубов и бидејќи е љубов, тој е радост, среќа. Навистина, се што е потребно, единствено потребно е – да сакаш, да умееш да се навикнеш да сакаш, сите, секогаш, да се одвикнеш да кого било не го сакаш – во четири очи и позади грбот. Оваа Света Вистина длабоко е навлезена во моите мисли и затоа со сите сили се трудам да постапувам по неа: треба да се бара, да се сака, да се работи единствено тоа што е добро за луѓето – да се сака и да се развива љубовта кон нив, да се ублажува нељубовта во нив.

Единствено, најголемо добро за луѓето е љубовта. Јас тоа по себе го знам и затоа само тоа им го посакувам и поклонувам на луѓето, единствено во таа насока ги усмерувам моите активности. Настојувам не само да ја допирам љубовта, туку смело живеам во таа смисла и затоа се изедначувам со секој човек и пред мене е само едно: пред мене е жив човек, додека сум жив во можност сум да го направам тоа што и мене и нему ќе му пружи среќа, со што ќе се исполни Волјата Божја.

Јас го кажав своето. Сега ми останува да се надевам дека ќе мотивирам што повеќе луѓе да ја разбудат во себе и да ја прифатат хуманоста како единствен водич во нивните идни активности. Настојувам моите очекувања да не ги издигнувам на многу високо ниво, бидејќи, во овој момент и под вакви околности, можноста да се разочарам е повеќекратно поголема, отколку можноста да уживам во среќата од успехот на моите хумани намери.

Со љубов во Бога