%

Беше тоа лошо друштво, а лошото друштво ми говореше: прави како што ние правиме, мисли како што ние мислиме, верувај во тоа што ние веруваме, пиј кога ние пиеме, тоа што ние го пиеме, исто како што ние пиеме,опивај се секојдневно како што и ние се опиваме. Ако не се покорев на барањата од лошото друштво, тоа ќе почнеше да ме мачи со својот потсмев, сплетки и интриги. Човек не може да ја сочува здравата памет во таква изопачена атмосфера, тоа го понижува и го влече надолу.

Во почетокот се борев со барањата од лошото друштво, но борбата беше премногу тешка, затоа што сето тоа што јас го сметав за добро, верувајќи во себе си, другарите го сметаа за лошо и, спротивно, сето тоа што јас, верувајќи во себе си го сметав за лошо, моите другари го сметаа за добро. И се се заврши со тоа што јас се предадов, престанав да си верувам себе си и почнав да им верувам на другите. Во почетокот ова откажување од себе си ми беше непријатно, но тоа непријатно чувство траеше сосема кратко и јас почнав целосно да се предавам на барањата од лошото друштво, почнав целосно да се предавам на лажните убавини на алкохолот и престанав да го доживувам тоа непријатно чувство, па може слободно да се каже дека чувствував некакво олеснување. Со целиот жар на својата природа, целосно се предадов на тој живот што го одобруваа луѓето со кои доаѓав во контакт и потполно го задушив гласот на својата совест, што се противеше и бараше нешто друго. Изгледа дека е штетно ако не се покориш, но уште полошо е ако се покориш на барањата од лошото друштво, бидејќи тогаш повеќе не си слободен човек, туку роб.

Секој човек има право да избира: дали ќе живее во состојба на помало или поголемо незнаење. Иако јас и моите другари живеевме во бездната на незнаењето, се сметавме себе си доволно паметни, воопшто не забележувавме каде не води алкохолот, бевме заблудени, заспани будали со отворени очи кои се вртат во волшебен круг, како слепци кои ги води слепец. И секогаш се прашувавме: зошто луѓето сакаат да ни ја скратат саканата и за нас нештетна заблуда, кога ние, живеејќи со неа сме посреќни, отколку со вистината? Мислевме дека луѓето околу нас, кои добронамерно ни укажуваа на нашите грешки, дека тоа го прават од завист, од омраза кон нашата лажна супериорност. Бев заблуден од лажните задоволства што алкохолот ги пружа и затоа воопшто не забележував дека од таквите задоволства се раѓа само големо страдање и разочарување.

Човекот не е ни ангел, ниту животно. Несреќата е во тоа што човекот, посебно алкохоличарот, кога сака да стане ангел, речиси секогаш станува животно. Но, животните живеат по својата природа, по дарот и определбата на Творецот. Не може ни да се зборува за грев кај животните. Но, алкохоличарот прави страшен грев затоа што живее со животински страсти, уште повеќе кога тие страсти ги изобличува во својата убеденост, дека се што прави е мотивирано од возвишеното чувство со свето име – љубов. Ниту човекот може да се спушти на нивото на животните, а притоа да не се спушти многу пониско од животинското ниво.

%