%
Нема точно одреден пат што води до успехот или неуспехот, бидејќи тој е многу сложен. Воопшто говорејќи, ако сакаме да знаеме - зошто некои луѓе успеваат да ја победат алкохолната болест, а некои целосно пропаѓаат, единствен одговор на тоа е: ќе успеат да се оттргнат од канџите на алкохолот оние, кои се постојани и кои без оглед на напорите и жртвите ќе истраат, а нема да успеат оние, кои тоа не се.
Кога ќе се угаси светлината на човековиот разумен живот, темна сенка од неговите телесни желби ќе падне на неговиот пат. Секој човек треба да се чува од таа страшна сенка. Светлината на неговиот разум не може да ја уништи таа темнина, се додека од неговата душа не ги истера желбите на телото. Само така човекот може да се извлече од алкохолниот пекол, само така ќе се прочисти во блескавата светлина на животот, само така човекот ќе научи да го прави тоа што целиот нормален свет го прави, само така ќе го пушти мајмунот и тигарот да умрат во него.
Кога се качуваме на планината на вистината, никогаш не се качуваме залудно: ако денес не сме достигнале повисока точка, ние сепак сме ја тренирале својата снага, така што утре ќе можеме да се искачиме повисоко. Колку пати човек и да падне и да не ја оствари победата над своите страсти – нека не очајува и нека не се предава. И после слабата жетва треба да се сее. Не е добро после првиот неуспех душата да потклекне. Кочијашот не ги фрла уздите ако веднаш не може да ги запре коњите, туку и натаму стрливо продолжува да ги затегнува, додека коњите не застанат. Така и ние треба да правиме со нашите страсти: ако во првиот обид не сме успеале да се воздржиме, треба да ја продолжиме борбата и на крајот победници ќе бидеме ние, а не нашите страсти. Секој, макар и најмал напор ја смалува снагата на страстите и ја олеснува победата над нив. Кај внатрешната борба која човекот ја води сам со себе и со непознатите сили во себе, непрекинато треба да се применува правилото: никогаш не се предавај. Ништо толку не ја ослабува човековата снага, како надежта дека во нешто друго, а не во сопствените напори, ќе го пронајде доброто и своето спасение. За да ги победи своите лоши навики, човекот треба непрекинато да се обновува и усовршува целосно – тоа треба да го прави повторно, пак повторно и секогаш одново, бидејќи најсовршен не е оној човек кој има најмногу доблести, туку оној кој има најмалку пороци.
Алкохолот и сите други страсти го опкружуваат човекот од сите страни. Да се поминува животот покрај тие опасности исто е како да се оди по кал – постојано да се заглавува и постојано да се излегува од калта. Сепак, разумниот човек знае дека не е страшно ако падне во калта – страшно е ако остане во калта. Лекуваните алкохоличари беа во калта, но со стрплив напор се извлекоа од неа и сега чувствуваат должност, со стекнатото искуство и знаење за алкохолната болест, да помогнат многу луѓе да не се извалкаат. Добар апстинент си помага себе си, но членовите на Клубот на лекувани алкохоличари “Здрав живот” од Прилеп се совршени апстиненти, бидејќи си помагаат себе си, но спремни се во секое време да им помогнат и на другите, на сите оние кои ќе изразат желба да се лекуваат, полесно да излезат од пеколниот алкохолен лавиринт.
%
