%
Откако моите роднини и пријатели дознаа дека го посетувам Клубот на лекувани алкохоличари, се убедив дека повеќето од нив на клубот гледаат со други очи, сосема поразлични од моите, дека да се дознае тоа изгледа е многу срамно и штетно, дека е исто како да се дознало нeшто најлошо за мене – иако мислам дека откако почнав да се лекувам и да го посетувам клубот доволно сум совесен, паметен, добар, чесен - домаќин човек што се вели… воопшто не е важно дали со право или не себе си си ги припишувам тие особини, но велам, сите тие доблести заедно, изгледа дека не се доволни за поинаков статус во очите од луѓето. Дури и некои од луѓето, кои ги сметав за мои најдобри пријатели, често и денес ми говорат: “До пред неколку години, додека не почна да го посетуваш Клубот на лекувани алкохоличари, ти не покажуваше, ни за највнимателниот набљудувач, никакви пореметувања – ни умствени, ни телесни, беше човек со добри особини. Но, откако почна да го посетуваш клубот, се однесуваш занесено, како да си дрогиран, како некој да ти направил некоја магија, мислиш дека правиш којзнае колку паметна и корисна работа. Сето тоа што ти го правиш, луѓето го гледаат и тумачат на најнезгоден начин и воопшто не е пријатно да се искажат озборувањата што за тебе кружат по градот. Треба да знаеш дека ние не сакаме да ги прифатиме за точни ваквите непријатни озборувања, но исто така, слободно можеме да процениме дека самиот си виновен за тоа, дека не можеме, а да не ти укажеме дека ти, со твоето однесување, придонесуваш ваквите непријатни клевети, да изгледаат како вистина.” Накратко, почна да се зборува дека Иле почнал да посетува клуб каде се собираат пијаници. Со помош на мојата цврста волја, со помош на несебичната поддршка на колегите од Клубот на лекувани алкохоличари, со помош на огромното искуство и знаење на нашиот терапевт, се разбира, најмногу со помош на безрезервната поддршка што непрекинато ја имам од членовите на моето семејство, успевам да одолеам на злобните озборувања од моите божемни пријатели.
Но, сите апстиненти не успеваат секогаш да се одбранат од ова зло. Еве што за сето тоа вели сопругата од еден алкохоличар: “Мојот сопруг е алкохоличар повеќе од четириесет години. Има златен занает, а живееме во мизерија, бидејќи не е способен да работи поради алкохолот. Пред десетина години прифати да се лекува од алкохолната болест и неколку месеци го посетуваше КЛА. И, само што малку се стабилизира, само што тргна по правиот пат за излез од алкохолниот пекол, кога еден ден ми дојдоа на кавга брат му и сестра му. Почнаа да ми викаат и навредуваат, а него го бранеа, божем многу го сакаат – дека сум им ја срамела целата фамилија, дека тие немале брат за фрлање, дека нему ништо не му фали, што директно значеше дека мене нешто ми фали, дека не бил само тој што пиел алкохол, дека тој бил здрав и нормален, а јас, ако сакам, како што рекоа, брат ми да го однесам кај тие ненормалните, каде што сум го однела нивниот брат. Накратко, тие отворено се ставија како негови заштитници и луѓе кои му мислат арно, а јас сум била таа што му мисли лошо. Ова навистина им беше добро смислено. Со неколку реченици, поткрепено со силното викање, успеаја да ја превртат целата ситуација, така што излезе дека за се виновна сум јас. Аир да не видат. Мојот сопруг како само тоа да го чекаше. Престана да го посетува клубот и од тогаш нема престанато со пиење, дури повеќепати во текот на годината го носиме на детоксикација. А да истраеше во апстиненцијата, денас ќе имавме со што да се пофалиме, но како што народот вели – не треба да си играме со оган – во тоа мојот сопруг многу брзо се увери. Како да пружаше отпор и како да му беше малку тешко и непријатно со првата чашка, а потоа секаков отпор беше беспредметен, а за волја на вистината, ни самиот повеќе не покажуваше знаци дека сака да пружа отпор. Така, повторното владеење на неговите доблести беше урнато и тој го замени местото на апстинент, за она одвратно име – пијаница. Изутрината повторно беше обземен со чувство на каење, на моменти солзи на вина му ги полнеа очите, но немаше никаква корист од тоа, бидејќи патот кон алкохолната болест беше исчистен од моралните препреки, што со помош на клубот почнаа да се градат во неговата совест, така што не му беше потребен голем напор за да започне повторно и редовно да се дружи со својот стар другар – алкохолот.
Погледнете до која мера некои луѓе се спремни да ги жртвуваат своите најблиски, кои длабоко завлегле во алкохолната болест, за да не бидат загрозени и за да можат целосно да ја сочуваат лажната претстава за нивната непогрешливост и супериорност. За таа цел за себе не си поставуваат никакви граници. Од денот кога ја направија кавгата, воопшто немаат стапнато во нашиот дом. Тие денес воопшто не се стеснуваат јавно, без никаков срам, за мојот сопруг да говорат како за сакат човек, како за изгубен случај, за нешто што, по нивното тврдење, така морало да биде, полека го доведоа до заклучокот дека боледува од неизлечива болест и дека за него не постои никаква надеж и можност за помош, дека е целосно деформисан, а во одбрана на својата совест од вината што и самите ја носат, способни се да направат се за да ја отфрлат од себе и најчесто за се, ме обвинуваат мене.”
%
