Луѓето многу малку или воопшто не ги знаат состојбите со алкохолизмот и затоа, во последно време, се почесто и почесто се извртуваат тезите, така што се погласни се оние, јас би рекол некомпетентни луѓе, кои тврдат дека алкохолизмот е само стил на живеење, а не болест. Својата теза веројатно ја градат на фактот што во Клубот на лекувани алкохоличари не се користат лекови, тврдат дека секој болен треба да се лекува, а за тоа да се постигне, обавезно се потребни медикаменти. Забораваат дека најкорисен, најдобар, најделотворен и незаменлив лек, со чудесно дејство е - убавиот збор. Веројатно поради тоа и Светската здравствена организација го признава алкохолизмот како болест, и не само тоа, туку го рангира на високото трето место по смртност, веднаш по срцевите и малигните заболувања. За да им биде појасно на сите кои се во дилема, во наредните неколку написи ќе се обидам да дадам одговор на прашањето: како јас ја разбирам работата на Клуб на лекувани алкохоличари и дали алкохолизмот е болест или стил на живеење?

Многу пати кога правиме грешки, иако разочарани и депримирани, одненадеж забележуваме дека нашите искрени роднини и пријатели сеуште не сакаат и ценат, дека сакаат да ни помогнат, дека и покрај се, сеуште ја немаат загубено довербата во нас. Во моментите на нескриена желба за помош, со својата искреност, тие не доведуваат до величенствено, духовно расположение во кое целосно се убедуваме во својата грешност, во кое добиваме многу голема сила и енергија за што поуспешна апстиненција – со тоа по којзнае којпат ни даваат уште една прилика повторно да се исправиме и храбро да зачекориме напред.

Со помош на моите најблиски пред осум години ја започнав мојата борба со мојот најголем непријател, со најголемиот непријател на целото човештво – алкохолот. Вложив и сеуште вложувам големи напори во борбата со оваа опака болест, борба што ќе трае до крајот на мојот живот. Откако почнав да го посетувам Клубот на лекувани алкохоличари, мислам дека успеав да го средам мојот живот, но има нешто што непрекинато им се случува на апстинентите од клубовите, нешто што многу ми смета и кое е директен повод за овој текст.

Јас уште на почетокот бев, а денес уште повеќе сум убеден во исправноста од моето лекување на алкохолната болест, посебно сум убеден во исправноста од моето посетување и активностите во Клубот на лекувани алкохоличари. Во посетувањето на клубот гледам како на нешто многу вредно, на нешто многу паметно и исправно, како на нешто многу корисно од што немам никаква причина да се срамам, уште повеќе што тоа го сметам за голем подвиг, кој заслужува сите мои вистински пријатели да го прифатат како нешто најнормално и да го поздрават без двоумење.

Луѓето мислат дека самооткажувањата ја одземаат слободата. Тие веројатно не знаат или не сакаат да знаат дека единствено самооткажувањата даваат вистинска слобода, бидејќи тие не ослободуваат од ропството на нашата расипаност, не ослободуваат од оковите на нашите страсти и нагони кои се наши најголеми тирани и, штом од нив ќе се откажеме, вистински ќе ја почувствуваме слободата. Моето откажување од лажните задоволства што мислев дека ми ги пружа алкохолот, поради издигнување на моралните, духовни вредности, е последица на промените во мојата свест. Откако дојде до промена во мојата свест, се што порано го сфаќав како скратување, болка, денес го сметам како разумен избор на подоброто – подобро за мене, уште повеќе за моите најмили. И затоа, кога денес со луѓето разговарам за мојата апстиненција, искрено се фалам и гордеам со тоа, како да правам нешто посебно, што треба да го знаат и прават сите луѓе.

Но, набрзо се уверив дека алкохоличарите речиси никогаш или многу ретко бараат совет за надминување на алкохолната болест, бидејќи никогаш или многу ретко вистински се загрижени за својата бедна состојба и за своето здравје, ниту пак советот од лекарот вистински ги интересира. Навистина е чудно што алкохоличарите се деструктивни заради тоа што се обидуваат да го уништат злото. Проблемот е во тоа што тие не можат реално да ги согледаат последиците од алкохолната болест што ја имаат, и најчесто проблемите ги лоцираат на погрешно место. Наместо што ги уништуваат другите, би требало барем да се обидат да ја уништата болеста во себе. Всушност, нивната вина можеби и не е толку во тоа што ги мразат и воопшто не уживаат во убавините на животот, колку во тоа што не го мразат грешниот дел во себе. Одговорот на прашањето зошто е така е едноставен: тоа е дел од нивниот карактер исполнет од нивните лаги и заблуди, тоа е дел од нивната болест.

Некои алкохоличари сакаат да изгледа дека навистина се обидуваат да си помогнат себе си, бидејќи нивните најблиски секојдневно им советуваат и додеваат да побараат помош за да ги надминат проблемите предизвикани од алкохолот. Не би било во ред да не се обратат кај лекар во случај некој да ги праша: “Ти секако веќе си бил кај лекар, зарем не?” – Секој од нив би сакал да биде спремен и да звучи уверливо кога вели: “О, да, веќе неколкупати, но изгледа дека ништо не помага.”

%