Уште од мојата прва посета на Клубот на лекувани алкохоличари “Здрав живот” во Прилеп, мојот немирен дух се судри со размислувањата и односите во новата средина. Чувствата за единство, за слога, за заедништво, за хуманост и другарство, за смирување на духот, за толку потребното чувство за послушност кон моралните закони, во клубот беа многу изразени. Особено беше видлива улогата на нашиот терапевт при разгледувањето на проблемите од животот, што секој алкохоличар ги има во својата борба со алкохолната болест. Секогаш ведар, насмеан, со изразита трпеливост и смиреност, тој, со речник разбирлив за сите, на многу едноставен начин ги објаснуваше прашањата од секојдневниот живот.
Веројатно поттикнат од својата глупост и возгордеаност, од чувството за супериорност, уште на почетокот помислив дека, прво, во Клубот на лекувани алкохоличари (КЛА) нема ништо ново што јас веќе не го знам, нешто што ќе биде корисно во мојот понатамошен живот и, второ, дека прашањата што се разгледуваат на состаноците се премнопгу едноставни, глупави, па дури и детинести прашања за кои не вреди да се вложува посебен труд и внимание. Мислам дека треба да напоменам дека уште во моите први посети, почнав многу критички да ја оценувам работата на клубот, почнав да предлагам некои новини за кои сметав дека, ако се прифатат, се од голема, многу голема важност за клубот, а за себе и за моите проблеми што ги имав со алкохолот воопшто не разговарав, ниту сметав дека има потреба од тоа.
За да ја одбранам својата глупост и возгордеаност, во моите мисли се роди чудна желба што побрзо да најдам одговор на прашањата за животот на алкохоличарот, за доброто и злото, да докажам пред себе си, посебно да им докажам на членовите на клубот, дека тоа навистина се припрости прашања, за какви што јас ги сметав.
И, со сиот жар, со сите свои сили и знаење се обидов да ги одговорам. Но, само што ги допрев, само што пробав да ги решам и да одговорам на нив, во истиот момент се уверив дека, прво, тоа не се детинести и глупави прашања, туку најзначајни и најдлабоки прашања за животот на секој човек, посебно за животот и среќата на алкохоличарот и неговите најблиски и, второ, дека јас не ќе можам, макар колку и да размислувам, да ги решам. Безброј одговори на овие прашања непрекинато поминуваа низ мојата глава, но ниту еден од нив не ми изгледаше дека е токму оној вистинскиот одговор, од кој ќе ја согледам правата вистина за смислата на животот.
%
