АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772 | Алкохолизам

ДАЛИ ГО НАПРАВИВ ВИСТИНСКИОТ ЧЕКОР???

Posted by Cilin | Posted on 17-11-2010

Category : АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772, СИТЕ КАТЕГОРИИ 075 985772

Tags: djeca, АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772, хуманост, zabluda

СТОП ЗА СЕМЕЈНОТО НАСИЛСТВО – ПОВЕЌЕ ОД 300.000 НЕВИНИ ЛУЃЕ ВО НАШАВА МИЛА МАКЕДОНИЈА, СЕКОЈДНЕВНО ГИ ТРПАТ СТРАШНИТЕ ПОСЛЕДИЦИ ОД АЛКОХОЛНОТО ЗЛО

Onda je krenuo naglo, u nekontrolisanim skokovima prema meni… zanoseci se krupnim pijanim tijelom… tutnjalo je pod njim… zurno je isao prema meni da me stigne i uhvati…

U stanu su vrata isla u krug… izlazilo se iz dnevne sobe u kuhinju, iz kuhinje u hodnik a isto iz dnevnog boravka u hodnik, znaci… kruzno…., pokusala sam da se sklonim od njega zurnim korakom…. ali stigao me… u hodniku… naglo je zamahnuo rukom preko moga ramena i ja sam bila zarobljena…. stegao me snazno oko vrata…. Otimala sam se, pokusavala da mu sklonim ruku, bila sam kao u okovima … nisam mogla nista… drzao me cvrsto…
Djeca… vec vidno uznemirena gledaju sta se desava… ne mogu mi pomoci, ne znaju sta namjerava sad da uradi… samo nijemo gledaju… i oni su blizu mene… traze da me ostavi … da me pusti… ali on se junaci… drzi me i dalje onako razbojnicki… ne moze ni da se drzi na nogama cvrsto ali me steze sve vise… i… onda sjetim se spreja… ruka u djepu… vidim ispred sebe djecu i odlucim da ga upotrebim …. ne znam da li cu uspjeti… ali rijesena da nesto uradim…. Vadim sprej, naglo iznad svoje glave … a ne vidim njegovu glavu jer me je tako stegao da mi je glava okrenuta prema dole… pocinjem sigurnim prstom da pritiskam sprej i da spricam prema njemu kruzno pa ni sama ne znajuci hocu li pogoditi da saspem taj sprej prema njegovim ocima… i … spricam… spricammmm uhhh…. ne znam ni koliko dugooo, …. vidim kcerku koja drzi visoko reket od badmintona i udara po njemu da me pusti… a onda sam odjednom osjetila da njegova ruka popusta i da sam slobodna …. U momentu odvajanja od njega, vidim da sam uspjela… ne vidi me, ne vidi nas …. ohhh…. koja radost…. on mase glavom ne zna ni kuda…. urla i hvata se za glavu… zaslijepljen sprejom… a ja…. uzimam munjevito za ruke svoju djecu i bjezim napolje…. trcimo nas troje kao ludi… uz stepenice…. sa treceg cak do sedmog sprata… zvonimo komsinici koja inace zna sve, sta se prije desavalo… i rasirenih ruku nas prima …. otvara nam i nalazimo spas…
On je ostao u stanu…. sta se dole desavalo nismo znali, ja sam odmah telefonom pozvala Stanicu policije i pozvala za pomoc… razgovarala sam bas sa onim covjekom, komandirom Stanice policije koji me je vec spasavao…. rekla sam da sam na sedmom spratu i da kada ga odvedu da dodje na sedmi sprat, gdje sam se sklonila sa djecom….
Komsinica je gledala sa svog balkona i vidjela da su dosli po njega… i gledala je tako dramu ispred zgrade… cak sam i ja kroz ogradu balkona pogledala dole, visoko je ali sam vidjela kako ga hvataju… otima se… neda se … i opet … tesko su se borili sa njim… ali su ga savladali… njega pijanog, agresivnog…
Ubrzo je komandir dosao gore i mi smo krenuli u stan sa njim… Usput mi je rekao… „Mirjana… nemojte se iznenaditi kada udjete u stan…. lomio je sve na sta je naisao…“…. a ja … sigurnim glasom kazem … „… pa neka je… ali evo meni moje djece, vazno je da njima nista nije ucinio, a evo i mene… vazno je da nama nista ne fali…“ najvaznije je da smo uspjeli da pobjegnemo iz njegovih… pa ne znam ni kako bih to nazvala… da li su to ruke roditelja sto ruse ili daju njeznost i paznju svojoj djeci, pa kakav je to covjek… kakav je to otac… kad ga ni suza ni molitva djeteta nije uzdrmala ni osvijestila … dosao je da kao i obicno pokaze svoju snagu, onu koja rusi, a ne gradi nista dobro…„ …
Usli smo u stan… u stanu sve razbacano, telefon razbijen… jos nekih staklenih stvari… u kuhinji i dnevnom boravku… stolic koji je bio sa staklenom povrsinom prst debelo staklo, razbijeno u dugacke ostre siljke… Jedan od tih staklenih siljaka nadjoh na sasvim drugoj strani pored lezaja… zasto je bio tu… ko zna… ali nisam pridavala vaznosti sto je sve to polomio … nista za to … kupicu sve sto je polomio… ali rekla sam sama sebi – …„ e… neces!!! … zadnji put si nesto polomio…. ovdje gdje ja odgajam i brinem se za svoju djecu…“, nikada vise nece krociti na ova vrata…
Eto u jednom trenutku misleci da je imao iskrene namjere da vidi svoje bolesno dijete, prevarila me njegova, nazovi briga za svoje djete…, mislila sam ocinsko srce… ali alkohol je ucinio svoje… pomutio mu je razum… i sve se u tom trenu izbrisalo, nije vidio da cini zlo svojoj djeci…. da to ostavlja traga u njihovim mladim njeznim dusama… nije on vidio djecu, vidio je svoju nadmoc nad slabijima od sebe… i ucinio je to nad svojom djecom, htio je biti hrabar… i meni je htio da pokaze koliko je jak… mocan… a to sam vec vidjela puno puta, iz njega je govorio i djelovao alkohol… u stvari bio je velika kukavica… jer ga dobro poznajem sta zna i sta moze kada ne popije ni kap alkohola…. a ovo… ovo je bilo samo potvrda da sam pravilno postupila kada sam se odlucila za razvod… i danas se osjecam jako sretnom zbog toga…

S postovanjem

I ljubavi u Boga I ljubavi u Boga

КОЛКУ ВРЕДИ ЕДНА ДЕТСКА СОЛЗА???

Posted by Cilin | Posted on 12-11-2010

Category : АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772, СИТЕ КАТЕГОРИИ 075 985772

Tags: АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772, насилство, ragovor

· СТОП ЗА СЕМЕЈНОТО НАСИЛСТВО … НЕМА ЦЕНА ШТО МОЖЕ ДА ЈА ПЛАТИ САМО ЕДНА ДЕТСКА СОЛЗА

Znala sam da moram necim da se zastitim, jer, ako se negdje sretnemo, ko zna… nije moguce sa njim razgovarati, a pogotovu ako je u pijanom stanju, onda… I tako, sjetila sam se… da, jedino mi preostaje da nabavim sprej za oci, koji izaziva privremeno sljepilo, nije se smjelo nositi, cak su mi rekli da je kaznjivo, ali morala sam… Nabavila sam…

Nosila sam ga uvijek uz sebe, u desnom djepu, da mi je na dohvat ruke… ako zatreba… I tako danima, mislila sam ako se negdje slucajno sretnemo, tamo gdje nisam u mogucnosti da izbjegnem susret, da ne smijem da reskiram, jer on je bio spreman na sve, da me udari, onda je kasno… ja ne bih mogla da mu se suprotstavim, a ovako, bila sam uvjerena da je sprej bio rjesenje…

I tako, kcerka je dobila temperaturu, razboljela se, gripa… lezala je, nije isla u skolu… On je zvao telefonom i saznao da je bolesna jer je htio da njih dvoje izvede negdje a to bi bilo, negdje u neku od obliznjih kafana, obicno je ih je tamo vodio… nije nista pametnije izabrao gdje da ih odvede… i tako …
Taj dan je rekao da ce doci sa posla… da bi trebala da ga pustim unutra da je vidi i da joj donese nesto… Hajde, rekla sam sama sebi, pa neka je vidi, nikada nisam ni branila da ih vidi, eto rekao je da ce doci oko 16,00 sati… cekali smo, bili smo spremni… Vrijeme je prolazilo bas brzo, …. pa dodje i 19,00 sati a njega nema… znala sam da moze da se desi da dodje pijan, ali sta da se radi… vec me hvatao strah, ali nisam smjela pred djecom da to pokazem …

Kcerka je lezala u dnevnom boravku, pod temperaturom, rumenih obraza, pokrivena, sin je sjedio kraj sestre i nesto citao … a ja u kucnoj haljini, nervozno sam setala kroz stan… razmisljajuci… brinula sam sta da radim kada ga pustim unutra… i tako u djep sam stavila sprej i osjecala neku sigurnost, sta ce biti da ce biti, razmisljala sam munjevito… pa mislila sam …vidjecemo…
Ubrzo se zaculo zvono na vratima… prisla sam i naivno otvorila… nista mi nije padalo na pamet… sta da radim, ali eto, prvi put poslije razvoda, otvaram mu vrata i ulazi… ulazi pijan… sa nekom tasnom u rukama… spusta je kod vrata i ulazi do dnevne sobe… pozdravlja se sa djecom, razgleda po stanu, … posmatra mene… mjeri me od glave do pete… opet onaj ruzni osjecaj prolazi kroz mene, ono vec prezivljeno… ali ojacalo u meni… hrabrim se… izbjegavam njegov pogled, jer je ostar, zakrvavljenih ociju, mutan… govor nepovezan… i smijao se sam sebi kad bi nesto progovorio…. nekontrolisano, nesto pricao… sto ni za djecu nije bilo smijesno ali eto pricao je samo nesto, eto, da prica…, djeca su se gledala nijemo…
Poslije nekog vremena, ustao je i krenuo po stanu da razgleda, ja sam se cas nalazila u kuhinji cas u dnevnom boravku, vjesto sam izbjegavala i da se mimoidjem sa njim…. ali u jednom trenutku dok je bio blizu lezaja gdje je kcerka pod temperaturom, crvena u licu, nemocna lezala… glasno je viknuo da ustane … odmah… nema lezanja… „ustaj i stani mirno…“ naredjivao je djeci…. Ustala je nemocno kcerka… stala uz svog brata… i stajala mirno… Onda je viknuo meni… da i ja stanem mirno uz njih…. da nas postroji, …. uhhhh … odbila sam rijecima ..:“ma sta to radis djetetu… bolesna je pod… temperaturom… nemoj … pusti djete da legne…“…

ГОЛА УТОПИЈА

Posted by Cilin | Posted on 08-11-2010

Category : АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772, СИТЕ КАТЕГОРИИ 075 985772

Tags: dela, АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772, алтернатива, vrednost

Животните живеат по својата природа, по дарот и определбата на Творецот. Не може ни да се зборува за грев кај животните. Но, човекот прави грев ако живее со животински страсти, па уште кога тие страсти ги нарекува со светото име љубов. Ниту човекот може да се спушти на нивото на животните, а да не се спушти пониско од животинското ниво. Отец Калистрат

Последниве неколку недели добивам се повеќе коментари на мојата интернет страница, многу убави коментари кои ме подигаат во сопствените очи и ме инспирираат на уште поголема активност. Поголемиот дел од оценките се позитивни и идентични со моите ставови за борба со последиците од алкохолот. Сепак, има и коментари каде нашите ставови за борбата со алкохолната болест, активностите што јас ги предлагам и улогата на Клубот на лекувани алкохоличари во оваа борба со најголемиот непријател на целото човештво, целосно се разликуваат. Овој напис, во три продолженија, им го посветувам ним за да ги преиспитаат своите ставови, за да дојдат до единствената, непобитна вистина што јас цело време ја застапувам: нема успех во борбата со алкохолната болест ако човек не вложи максимален труд, ако не се вложи себе си, нема успех без исполнување на основните човекови вредности – искреноста и добрината, љубовта и човекољубието, толеранцијата и трпението.

Најголема забелешка на моите текстови е што повеќето луѓе сметаат, дека во нив внесувам премногу утопија, односно, предлагам идеи кои не можат да се спроведат во дело и дека, по нивно убедување, алкохолот е длабоко навлезен во сите пори во животот на луѓето и е составен дел од нивното живеење. Жалам што стекнале таков впечаток. Признавам дека јас воопшто не се трудам да направам јасна разлика помеѓу луѓето кои умерено и повремено пијат мали количини алкохол за задоволство, од луѓето кои завлегле или веќе се наоѓаат во алкохолниот пекол.

Но, зарем навистина ќе биде покорисно ако ги занемарам страшните последици од алкохолот и моите принципи за борба со него да почнам да ги прикривам, не дај Боже да почнам да ги украсувам, само затоа што мнозинството смета дека алкохолот е важен, составен дел од секојдневието и луѓето нема да прифатат да се изменат. Таквите претпоставки и препораки, од кого и да доаѓаат, дека луѓето нема да престанат да живеат со штетните глупости кои се предизвикани од алкохолот и дека никогаш нема да ја прифатат благодадта на разумот, што јас непрекинато им советувам – тоа претскажување никако не можам и не сакам да го прифатам. Никако не можам да се согласам со тие изопачени ставови кои го оправдуваат постоењето на алкохолот, кои се во спротивност со самата човекова природа, со се што е разумно во моралните човекови потреби. Едноставно, не можам и не сакам да ја прифатам изопачената теза, дека ваквата состојба мора да остане до век и веков. Кога, не дај Боже, би се уверил дека тоа навистина е така, дека моите ставови за борба со алкохолот и алкохолната болест се само гола утопија, веднаш би престанал со моите активности, би посакал што побрзо да заврши мојот живот, бидејќи борбата со алкохолното зло е смислата на мојот живот, кој се состои во помагање на луѓето, а со тоа и менување на нивните погрешни навики и однесувања. Без тоа не ќе можам да живеам. Во границата на моите можности се трудам вистината за алкохолната болест да ја изразам јасно и јавно, за сите да можат да видат дека сепак има луѓе, кои ги гледаат вистинските последици од алкохолното зло и кои сакаат да се борат со него, луѓе кои се обидуваат да ги мотивираат послабите по дух, за и тие да се вклучат во најголемата армија на светот.

Жал ми е и многу тешко што не умеам да го искажам со многу посилни зборови тоа што е толку јасно, а на луѓето кои секојдневно ги трпат последиците од алкохолното зло им е толку потребно, зборови кои конечно ќе ги натераат разумните луѓе да ги насочат своите мисли кон помагање на алкохоличарите и ослободување од алкохолот воопшто. Тоа чувство на немоќ што е во мене, слично е на чувството на нем човек кој не може да го каже тоа што го знае, тоа што е толку потребно и спасоносно да го знаат оние, на кои би сакал да им каже. Ова силно чувство на тага што ме преокупира секако не е добро, но јас сакам да го искажам за да знаете какви се моите ставови и размислувања.

За мојата еуфорија и, како тие велат, заслепеност, најмногу придонесува грижата за младите луѓе, на кои секојдневно им се испраќаат погрешни, лажни пораки дека алкохолот е корисен за луѓето, пораки кои им го трасираат патот кон алкохолниот пекол. Сите ние беспомошно гледаме како секојдневно се отвораат нови кафулиња и разни фестивали на виното, пивото, ракијата, се со цел алкохолот да биде што подостапен до младите луѓе, или народски кажано, секојдневно се отвораат нови фабрики за производство на нови алкохоличари. Со тоа младите луѓе се ставаат на тешки искушенија, бидејќи алкохолот е насекаде присутен и лесно достапен, бидејќи се наоѓа на секој агол од секоја улица. Во последно време луѓето, кои најмногу заработуваат на несреќата од алкохоличарите, пласираат страшна лага, притоа вложувајќи огромни напори на разни начини да докажат дека, да речеме, пивото или виното не припаѓаат во групата штетни алкохоли. За мене пак, алкохолот е алкохол и затоа во сета таа одвратна лага гледам само гадост, гледам најголемо зло и не сакам да размислувам каде го има повеќе, а каде помалку. Во моето однесување ги прифаќам само законите на совеста и моралот, кои никого не обврзуваат, но кои водат напред и ветуваат хармонија во иднината на човештвото.

Потполно сум свесен дека во овој момент, моите размислувања и идеи наликуваат на неостварлив сон. Сепак, бидејќи надежта последна умира, нека ми биде дозволено да го задржам правото да се надевам, особено што моето искуство ме научи дека еден ден, еден далечен ден алкохолот ќе исчезне од животот на луѓето. Друга алтернатива нема, бидејќи ако не биде така, ќе биде ставен под знак прашање опстанокот на човештвото.

Со љубов во Бога

НЕМА ПАРИ ШТО МОЖАТ ДА ЈА ПЛАТАТ САМО ЕДНА ДЕТСКА СОЛЗА

Posted by Cilin | Posted on 03-11-2010

Category : АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772, СИТЕ КАТЕГОРИИ 075 985772

Tags: АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772, насилие, семејство, солза

Уште една потресна приказна за семејното насилство. Прашањето што често си го поставувам е: Дали постоел начин да му се помогне на несреќното семејство, дали ако навреме се помогнело алкохоличарот да излезе од алкохолниот пекол, резултатот ќе бил поинаков?

… Nije se mogao pomiriti sa cinjenicom da je razveden….Ja sam preuzela brigu o djeci, Sud je donio Rjesenje i obadvoje djece, kcerka i sin su pripali meni na brigu i cuvanje…. On je otisao u podstanare…
Ja nigdje nisam izlazila iz stana, nocu pogotovo, ni sama… ni sa djecom, vodila sam brigu o djeci, njihovoj skoli, ujutro na posao, sa posla u stan, pomagala djeci oko skole, kada bi ostajala sama, pisala sam pjesme, druzila se sa muzickim Radio M u Sarajevu, ucestovala u nagradnim igrama, osvajala nagrade, … meni su posvecivali radio emisije, javljala sam se u emisije i za svoje prijateljice ispunjavala muzicke zelje, ucestvovala u emisiji „Ubi me prejaka rec“ i trebala da dobijem glavnu nagradu… (ali…zaratilo se) … Moje radne kolege, prijatelji… su mi se divili, nisu mogli da vjeruju da tako izgledam i da sam tako vesela zena, i pored toliko problema koje sam imala… zavidili mi kako to sve uspijevam… i govorili „ pa ti ces zeno da zivis 100 godina“…. a kada su djeca trazila nesto da im kupim, od mene su dobivali odgovor „strpite se – bice“ i …. bilo je…

A on, kad god je bio u pijanom stanju, gledao kako ce da me uznemirava… Prolazio bi tako pored zgrade, dolazio bi do vrata stana i osluskivao… i onda bi ga ja i djeca, culi, sa strepnjom bili mirni, i onda vidjeli kako odlazi… nikada se nije pomirio sa tim… tražio je razlog da dolazi na vrata, ja normalno nisam htjela da ga pustim unutra, mogao je slobodno da djecu uzme i da ih izvede gdje god je htjeo, ponekada je tako i bilo…
Medjutim, nastavio je uznemiravanje telefonom, onda mi je prijetio … , tako da sam bila prinudjena da tajno nosim sprej za oci, ako me negdje sretne na putu sa posla do stana…. i onda kako je to trajalo, i na kraju da zatrazim pomoc od policije…
Otisla sam u Stanicu policije Novi grad Sarajevo i zatrazila prijem kod Nacelnika Stanice policije. Kod nekog nizeg po cinu, nije ni trebalo, jer niko mi ne bi vjerovao sta sam trebala da ispricam kakav je covjek kada popije… jer njihovo bi bilo, pa sta, malo popio, pa otrijeznice se, i svi su odmahivali rukom, komentarisali…. “jao.. gospodjo, koliko mi imamo takvih slucajeva…” … kao… ma… to i nije neki problem… otrijezniće se….

Nacelnik Policijske stanice me je lijepo primio, po prezimenu se prisjecao kao da mi odnekud poznaje oca, tako da sam imala miran i spontan razgovor sa njim. Ispricala sam mu sve, do u detalje, sta mi se desava i da moram zatraziti pomoc radi djece, pa i radi sebe, radi naseg zajednickog mira. Covjek nije treptao dok sam pricala, jer moja priča je bila malo drugacija od onih prica kada muz dodje sa neke pijanke, a malo popio… pa pravi probleme, ovo je bilo nesto strasnije… jer kad policija dodje da intervenise, ne dolazi jedan ili dva policajca nego njih sest, jer ne mogu da ga savladaju… tesko i lisice da mu stave na ruke…
Ni moja najbolja prijateljica mi nije vjerovala sta mi se dešava, dok jedne prilike (u ovoj prici) nije prisustvovala sceni razvaljivanja vrata, onda se sama ponudila da mi bude svjedok… Nacelnik je obecao da ce povesti racuna da mene i djecu zastiti i kao potvrdu tome dodao, „kada nazovete ovu Stanicu, dovoljno ce biti da samo kazete – ovdje Mirjana, imam problem sa bivsim muzem“.. a isto tako da cu imati i nadzor policajca koji patrolira naseljem gdje zivim… i tako je i bilo…

A to razvaljivanje vrata je bilo strasno… mislim da ni u jednom filmu strave i uzasa takva scena nije snimljena…

Bila je nedelja, februara 1990.godine, kada sam nekako uspjela da se dogovorim sa njim, u prisustvu mog oca, da napusti stan i da ja sa djecom udjem i zivim u stanu… jer djeca moraju u školu… blizu im je …. obecao je da nam nece praviti probleme…. da ce otici u podstanare….
U stanu…., haos….sve prljavo, zapušteno… zivio je tu skoro godinu dana sam… smrad budjavosti… masno… da prosto ne znaš sta prije da pomjeris i da izbacis u smece….
Pozvala sam svoju najbolju prijateljicu Ljubinku da mi pomogne… odmah smo krenuli sa spremanjem, odlaganjem za bacanje, sve do vrata od stana, hrpa stvari se vec nasla u hodniku kod vrata… radili smo to vrlo temeljno, jer za sta god smo se prihvatile bilo je to tako zahtjevno i tesko da smo se bas umorile… Slucajno sam pogledala kroz prozor i vidjela parkiran njegov automobil pred restoranom „Bristol“, kolji se nalazio u prizemlju nase zgrade…. uhhhh… pomislila sam … nece valjda, pa obecao je…

Bilo je vec oko 19,00 sati kada se oglasilo zvono na vratima… upitala sam, ko je ??? … bio je to on, pijan… izgovorio je par nerazgovjetnih rijeci, razumjela sam da trazi da mu otvorim… Djeca su se prepala… normalno svi smo se ukočili od straha… jer sta sada uraditi… Ja… sam već ovo prošla… sigurna u sebe… smislila sam kako da ga zadržim a da ne otvorim… rekla sam da kupam djecu, pa da dodje malo kasnije ili da sačeka …. ali…. insistirao je da otvorim…
Odmah sam pozvala stanicu policije i obavjestila da mi je on, pijan… na vratima… obecali su da odmah dolaze ….
Kroz glavu hiljadu misli, zvukova…. sve sam dobro poredala, pa sam se odlucila boriti rijecima…. zvonio je i dalje…. u medjuvremenu me je pozvao telefonom i moj otac
kome sam rekla da mi je on na vratima i da se bojimo svi… na sto je otac odlucio da odmah dodje da nam pomogne …
Dok je zvonio … smisljala sam kako da ga zadrzim … da ne otvorim… da ode sa vrata…. to su bili jedni od najtežih momenata u mom zivotu…. trebalo je reagovati, u ovom momentima kada pametan covjek ne bi mogao nista bas pametno da smisli… a sta smisliti…. sta uraditi… jer… nisma smjela dozvoliti da udje unutra… poslije serije zvonjenja… zamolila sam ga da sidje u prizemlje, da cu ja za par minuta sići pa cemo popricati….mislila sam, samo da dobijem na vremenu… i za nevjerovati je, sisao je… tu sam dobila na vremenu…. ali ne za dugo….
Ponovo je na vratima…. napetost medju djecom… prijateljica vidno uznemirena… a ja … i dalje razmisljam… sta dalje….
Do vrata smo natrpali stvari… dusek na kojem je spavao proteklo vrijeme… koji sam htjela izbaciti u smece… i jos brdo nekih stvari dovukli smo do vrata… lanac na vratima stavljen, vrata zakljucana…. ali…..
Vec je postalo napeto… bijesno zvoni i lupa na vratima, urla…. hoce da razbije vrata, i … onda udara u sredinu vrata i izbija „oko“ – spijunku na vratima… vec vidimo da nema sale…. provlaci prst kroz otvor i lomi, kida…. kida vrata kao da su od kartona….
Prijateljica je stala kod samih vrata i cvrsto drzala kvaku vrata, vjerovatno nije bila ni svjesna sta će se dalje dešavati, u namjeri da pomogne da nam ne razvali vrata ….

Ja i djeca stojimo dva metra od vrata u hodniku i posmatramo sta se desava, djeca drhte… ja sam ih zagrlila i tjesim ih, da se ne boje da ce stici policija i moj otac i da neće, valjda neće napraviti neki veci problem….
On je nastavio da lomi, kida komadice vrata, praveci rupu u vratima…. to je bilo stravicno gledati… Već je napravio dovoljno veliku rupu da može obadvjema rukama da ih lomi….. prasak odjekuje … lom vrata, ali nikoga osim nas…. komšije vjerovatno iz svojih stanova gledaju sta se desava, ali niko ne smije da reaguje, da otvori …. Vidjela sam da je vrag odnio salu, sta sada???, sta jos moze da napravi…. nesvjesno uzela sam noz, jer… šta drugo, snagom nisam mogla njemu da se suprotstavim, djeca su bila ispred mene, morala sam nekako… mozda je bilo tada glupo… ali znajući ko je, šta može i na sta je spreman, pijan, agresivan, morala sam ako udje da reagujem, pa šta bude, da nas na neki način odbranim, a bas tada nista nisam mogla pametnije da smislim… djecu sam bodrila da se ne boje, da neće baš tako lako uci…. jer ako udje onda nece biti dobro…. djeca su drhteci, sa sklopljenim rukama stajala i već glasno sa suzama u ocima, molila oca – „Nemoj tata, molim te……“ On je vec napravio rupu toliko veliku da je mogao provuci glavu kroz nju…. uhhhh…. kad se i to desilo, bilo je strašno vidjeti taj izraz lica, iskrivljen, nikakav, grozno je bilo pogledati u covjeka od koga je alkohol napravio zvijer… na drugo nije ni licio … i kada je provukao glavu onda je glasno ispustio rik … riknuo je tako glasno da je sve odjekivalo…. dok se nije ukocio, zastao …. kada je pored vrata u stanu, ugledao moju prijateljicu, jer ocekivao je da sam sama sa djecom… i u tom momentu je upitao – „Ko si tiiii?, a ona…. vidno uplasena, samo za tren, drhtavim glasom, ali glasno izgovori „Ja… svjedok!“ ….
U tom momentu, stize moj otac…. koji ga moli da ode od vrata, govori mu… sta je to uradio… ali ga ne slusa, mi unutra, opet sa strepnjom kako ce se sta odigravati ispred vrata…. trajalo je to nekoliko trenutaka… a nama vjecnost…. uhhh… dok nismo culi da je policija stigla…. onda je pocelo komesanje, lupa, vika, galama….hvatali su ga… kako su stigli, tesko… jedva su ga savladali…. i napokon odveli…

Onda smo svi… osjetili neki, neopisivi mir… ali kakav… jedva smo cekali, nervozno smo se gledali, bez rijeci… grlila sam djecu sada već hrabro… pobjedonosno… ne misleći na sebe… srecna sto smo uspjeli izbjeci vjerovatno nesto strasno… ni danas ne znam sta… sta se sve moglo desiti… ali sada sam samo najvise zeljela, a i djeca su gledajuci u mene, molila, bez obzira sto su njega odveli, da napustimo stan….

Moj otac nam je predlozio, da se eto…, opet pokupimo… i sve nas odvezao svojoj kuci….

ПРИЈАТЕЛСТВОТО – СТОЛБ НА КЛУБОТ НА ЛЕКУВАНИ АЛКОХОЛИЧАРИ

Posted by Cilin | Posted on 25-10-2010

Category : АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772, КЛА 048-550716, СИТЕ КАТЕГОРИИ 075 985772

Tags: АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772, алкохол, мудрост, prijatel

Со своите пријатели правам исто како и со своите книги. Би сакал да бидат таму каде ќе можам да ги најдам, но ретко со нив се користам.

Како што ластовицата во лето долетува, а во зимо одлетува, така и неверниот пријател во среќата е на услуга, а штом среќата ќе се промени, тој го остава пријателот.

Човекот е социјално битие, создадено да живее во заедница со другите луѓе, за да може да опстои. Старите велат дека судбината на човекот му ги одредува роднините, а пријателите ги избира сам. Како што единствена вистинска награда за направеното добро дело е самото дело, така и единствен начин човек да има пријател е и самиот да биде пријател. Тоа значи дека секој човек треба да ги прифати сите слабости на луѓето со кои комуницира, слабостите од другите да не му сметаат, да биде многу толерантен и спремен на пријателот да му се најде во неволја во секое време.

Има многу случаи, кога човекот не е во можност самиот да ги избира луѓето со кои ќе соработува и комуницира. Таков е случајот со членовите на Клубот на лекувани алкохоличари “Здрав живот” од Прилеп. Од самиот почеток на своето постоење, во далечната 1978 година, Клубот е доброволна, достапна и отворена организација за секој човек кој има какви било проблеми предизвикани од алкохолот, но го посетуваат и луѓе кои за среќа немаат проблеми со пиењето алкохол, туку, од чисто човекољубие, доаѓаат за да им помогнат на другите. Зборот пријателство во нашиот Клуб не е само обична фраза, лесно прифатена формалност. Пријателството помеѓу апстинентите се темели на основните човекови доблести – взаемното почитување, добрината, вистината, љубовта и човекољубието, искреноста и спремноста еден на друг да си помагаат во заедничкото одење кон посреќна и посветла иднина.

Се поставува сосема логично прашање: како е можно во една заедница, во која членуваат различни луѓе, кои во поголемиот број случаи воопшто не се познаваат помеѓу себе, луѓе кои позади себе имаат страшно минато бидејќи долги години биле заробени од ѓаволот и живееле во алкохолниот пекол, луѓе кои биле многу лоши и им нанеле големи неправди и несреќи на своите најмили, како е можно токму такви луѓе да изградат така добро пријателство помеѓу себе, достојно за почит и восхит? Која е таа сила што така цврсто ги држи темелите на Клубот на лекувани алкохоличари?

Клубот на лекувани алкохоличари “Здрав живот” од Прилеп е како каменит свод, чии камења се поврзани, но тој веднаш ќе се сруши ако над него деноноќно не бдеат нашите терапевти. Тие се единствени учители, достојни на тоа име, бидејќи кај апстинентите го разбудуваат духот на слободното мислење и развиват чувство на лична одговорност. Тие не учат, за да се чувствуваме посигурни, похрабри и помирни, дека треба да посакуваме малку од животот, а да се надеваме на уште помалку, не учат дека не мораме да бидеме подобри од другите, туку да бидеме најдобри колку што можеме. Тие знаат да ја препознаат демонската сила на незнаењето, уште повеќе, да ја препознаат демонската сила на погрешното знаење, а со тоа да ја уништат и таа лоша причина за многу лични и семејни трагедии. Нашите терапевти на апстинентите им пружаат посебна помош и внимание во нивното искачување кон врвот на вистината, кон здогледување на нови, поголеми предели од животот, кои треба да ги истражуваат.

Поголемиот дел од луѓето, својата среќа во животот ја наоѓаат во стекнувањето на богатство, во уживањето во предметите на техниката и технологијата од развојот на цивилизацијата. Во светот има многу експерти кои придонесуваат за развојот и унапредувањето на науката и техниката, но само терапевтите во Клубот на лекувани алкохоличари правилно ја разбрале и во пракса го применуваат напредокот на цивилизацијата, на која, на крајот на краиштата, не би требало да и биде цел само напредокот на науката и машините, туку напредокот и издигнувањето на човекот.

Нашите терапевти постојано не учат дека вистинска среќа и огромно богатство за секој човек е да стекне барем еден вистински пријател, дека нема други богатства повредни од тоа. Тоа го потврдува и мудроста на почитуваниот професор др.Ферид Мухиќ: “Таму, каде човекот е број еден, парите се број два; таму, каде парите се број еден, човекот е број - нула.”

СТРАВОТИИТЕ ОД АЛКОХОЛНИОТ ПЕКОЛ – ПОТРЕСНА ПРИКАЗНА ЗА СЕМЕЈНО НАСИЛСТВО

Posted by Cilin | Posted on 18-10-2010

Category : АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772, СИТЕ КАТЕГОРИИ 075 985772

Tags: DILEMA, АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772, strana

Изворна верзија на една потресна приказна за животот на една пријателка, која ја запознав на netlog страната, за својот живот со алкохоличар. Се надевам дека, кај секој што ќе ја прочита, ќе остане дилемата: дали се морало така да се заврши? Дали не постоел начин да му се помогне на несреќниот човек, заглавен во алкохолниот пекол, особено ако помошта стигнела навреме?

Ово је једна од прича из мог живота са човеком, кога сам вољела када сам се удала за нјега, нисам размишлјала да че да крене неким другим путем… не могу да га мрзим, много ми је зла нанио, јер алкохол је болест… бар ја мислим тако, а опет, зависи како га ко подноси и како реагује кад га конзумира. Ето, из ове приче ја сам изашла како победник, а он… он и данас после 22 године од развода живи истим животом… пије… сад манје… јер године су га стигле… боли га… ко зна шта у нјему… али сам се осудио на то… ништа није урадио од свог живота… а ја… изведох дјецу на прави пут… школовала, удала, оженила… имам 5 унучади… имам свој живот… и цијеним га, мислим сада на себе…

02.08. Светац – Свети Илија (Громовник)

…Неделја, спремам све што је потребно, водим дјецу мојим родителјима, школски распуст још траје, ми радимо па их не могу оставити саме – сину је 6 а ќерки 9 година (други разред основне школе)… радују се јер код деде и баке, гдје имају своју кучу, изнад Сарајева… гдје им је све дозволјено… рај за дјецу, башта пространа, воче родило… чује се роктанје товних свинја… ловачки кер који сина на далеко препозна и почне да лаје…

Он одлази на пијац, гдје смо заједно направили пословни простор, отворена продавница мјешовите робе гдје је обично долазио викендом и налазио себи неког посла, да би ових лјетних дана жеџ гасио пивом, јер је веч нјегово пијанченје узело маха, како овај дан у продавници… и на послу гдје је радио како комерцијалиста за алкохолна и безалкохолна пича… долазио у сред дана пијан… па сам често морала бјежати из стана, док је улазио на врата.

Видим шта се спрема, да ми се не би утроба превртала, врачајучи се снјим колима до стана, јер возио је под утјецајем алкохола више пута, одузимали су му возачку дозволу, пролазио кроз црвено на семафору, претицао сваки имало болји ауто да би показао своју величину – ко је као он.

У стану сам завршила све потребно, пажлјиво припремила шта чу обучи за посао, на којем сам савјесна, вриједна, поштована… али и спремила за нјега лагану вечеру, печене паприке у претис тави, да задржи топлоту док доџе… сир са павлаком…

Телефон непрестано звони, јавлјају се дјеца, ќерка зове и каже, мама… чувај се… он је пијан… долазио је код баке и они су то видјели и ево баш су забринути… Тјешим је, не брини сине… излазила сам на крај и прије снјим, нече валјда опет правити проблеме.

У медјувремену комшиница, врата до врата, звони… моли да јој посудим ако имам млијека, има госте из Крагујевца, па дјеци зафалило… имам, како не, моја су код деде и баке, не треба ми… и дам јој…Послије пар минута, поново звоно, комшиница… моли да јој посудим улје, јер зафалило јој за салату… и то имам и дам јој… Недуго затим, поново звоно, опет комшиница… ма ту сам, шта треба… треба јој хлјеба за вечеру… имам, како не, узимам комад веч начетог хлјеба и половим на пола и кажем јој, пола теби, пола мужу за вечеру… захвали ми и оде…

Послије пар минута долази он… пијан… напола го, без мајице, у кратким панталонама, пун себе, снаге неке надмочне, веч са врата починје да галами и прилази ми… пита, зашто нисам остала са нјим и да се са нјим вратим… нисам ни стигла ништа да кажем… веч је сјевало по мени… чупао, ударао, гдје год је могао… а ја… само сам успјевала да се одржим на ногама, сједнем, узимам ваздух да то издржим, осјечам да ми низ образ нешто клизи, крв… црвена мајица поцјепана, на трен у бијес одлази до кухинје… галами, псује… устајем и полако прилазим кухинјском столу, да га послужим, онако ранјена… да ми је само да поквасим уста, кап воде добро би дошла, не могу али опет успјевам, држим се на ногама док он преко пута стола сједа да вечера, још увијек галами, само што не урла као ранјена звијер… Послужујем га као узорна и послушна супруга… ставлјам пред нјега вечеру… на тренутак је миран, на тренутак скочи, хоче поново у напад на мене, а ја као уплашена срна… дрхтим, узимам за тренутак ваздух… гледам около себе, само да се не онесвјестим… Бога молим да ми помогне… гледам отворена балконска врата, на тречем спрату смо, високо је, али… ако будем бирала куда чу од нјеговог бијеса и хира који искалјује на мене… гледам у ќошку металну сталажу за цвијече пуну лјубичица… пут према излазу је блокиран, он се раширио бахато сједи на столици и вечера… спремна сам, веч сам размислила шта чу.

Телефон звони, али неда да се јавим, нити он хоче да подигне слушалицу…

Неколико пута устаје и пријети… убичу те… ооо… како сам само то могла да издржим… и наједном нагло устаде и крену према мени, а ја… добих снагу… ухватим за ручку од таве, подигнем је и замахнем према нјему из све снаге која ми је преостала… ударим у лустер, стаклену куглу која је спуштена изнад стола и ударим га по глави… ништа… ни помјерио се није… ух… шта сад?… али, успјем да се извучем иза стола и одјурим према излазним вратима, отклјучам их, али он ме стиже, ухвати за врат и вуче… према ходнику друге собе, вриштим, зовем упомоч… видим нож у нјеговим рукама…

У моменту борбе снјим, у стан улази моја комшиница са својим мужем… и раздваја нас, спасава ме… о Боже, само ми очима даде знак да бјежим, не, немогу далеко, него само до нјеног стана, улијечем и добивам снагу, он за мном… али и они су ту, опет очима ми дадоше знак да бјежим наполје… што и учиних, прескакала сам по три степенице док сам сишла до излаза из зграде, у чарапама, трчала… о… како сам трчала… и у једном моменту… стала… не могу више, окренула се и видим… никога нема… о, не… само да не паднем, да се не онесвјестим… још малооооо да издржим… нешто ми снаге даје… изадјем на главну улицу, веч је 23,00 сата… нигдје живе душе, али у тренутку највече слабости, угледам свјетло аутомобила… станем на сред улице и зауставим, он стаде… испричам укратко шта ми се десило и замолим непознатог возача да ме одвезе родителјима, и сједнем у кола…

Када сам дошла пред врата својих родителја… ух… шок за нјих… отац, мајка ван себе… опет смирујем… и кажем… данас је крај… нема више живота, доста је било… пустите ме, ја чу да ријешим све… нема више живота са таквим човјеком… развешчу се… ја чу се бринути о дјеци… способна сам за то… не брините…

Ноге натекле, зглобови боле, не могу да се помјерим… сједим уз своју дјецу која како да знају шта ми се десило… немирно спавају, буде се… и тако до јутра…

Ујутру дјеца ме грле и лјубе… а ќерка каже, мама… знала сам мама, брат је плакао, а ја сам му рекла немој плакати, мама че сутра бити ту…

И дан данас размишлјам шта ме је спасило – млијеко, улје и хлјеб… дала сам за спас… (код нас се каже – садака), мојој комшиници… да ли то може бити… знам да има нешто…???

ИНФОРМАЦИИТЕ ГО ДВИЖАТ НАПРЕДОКОТ НА ЧОВЕШТВОТО

Posted by Cilin | Posted on 06-10-2010

Category : АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772, КЛА 048-550716, СИТЕ КАТЕГОРИИ 075 985772

Tags: delo, АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772, medium

Денес луѓето живеат во состојба каде секојдневно, од разни страни, се бомбардирани со безброј информации, кои претендираат да бидат од корист за нив. Преку печатените и електронските медиуми, посебно преку интернетот, денес луѓето многу лесно и многу брзо можат да ги добијат сите сознанија, кои им се потребни. Библиотеките се преполни со книги, кои за жал, се помалку и помалку се читаат. Тоа ме тера често да се запрашам: колку моите книги и текстови можат да им бидат од корист на луѓето и дали, покрај сите силни информации за борбата со алкохолот и алкохолната болест, има место и за моите книги и текстови, дали барем на некого тие ќе му помогнат?

Страшно е кога човек, кој веќе со едната нога е во гробот (ова го велам за себе, бидејќи се повеќе и повеќе тоа го чувствувам), со радост вади од својот стар куфер секаква старудија насобрана со годините и вообразува дека ова или она им е потребно на луѓето, а секогаш повторно и повторно забележува дека и овој пат заборавил, па не го извадил тоа што е најважно и најпотребно, што се скрило во некој ќош од куферот. Како се ближи неговиот крај, човекот се повеќе е свесен дека куферот, кој го отслужил своето, ќе биде фрлен во ѓубрето, а заедно со него ќе пропадне и единственото добро што било во него.

Најголем мотив да продолжам со пишување добивам токму од погрешните пораки за борба со алкохолот и алкохолната болест, што секојдневно стигнуваат од разни страни. На основа на заедничките, општо прифатени норми, луѓето обично претпоставуваат дека, ако нешто е општо прифатено, тоа мора да биде нормално и исправно, што за мене воопшто не е прифатливо. Затоа, упорно настојувам да ги докажам моите ставови за борбата со алкохолното зло, кои за жал, поради веќе прифатените конвенционални правила, поголемиот број луѓе не сакаат да ги прифатат и да ги применуваат во нивното живеење, за да изградат посветла и посреќна иднина за себе и своите најмили.

Постои голема веројатност моите ставови и размислувања за борбата со алкохолната болест, во овој момент, заради односот на државата кон овој најголем проблем за целото човештво, да не можат во пракса да се спроведат во целост. Тоа ме прави несреќен, но не ме разочарува. Сметам дека човек не треба да го напушти својот став и да ги отфрли своите племенити идеи, само затоа што во овој момент тие не можат или затоа што се нема доволно добра волја, да се спроведат во дело.

Написано је: “У почетку беше РЕЧ!”

Како чу даље! Запео сам веч! Не могу реч тако високо ценити,

ја морам другом њу заменити, ако сам се правог духа надисао.

Ту пише: “У почетку беше СМИСАО!”

Код првог реда добро пази, да твоје перо не пренагли.

Јел смис’о тај што дела и ствара?

Треба да стоји: “У почетку беше СНАГА!”

Ал и при овој речи стајем

и док је пишем веч се кајем.

Помаже мали дух! Одједном пишем смело,

јер јасно видим: ‘У почетку беше ДЕЛО!”

Гете

Можеби идеите што ги предлагам за надминување на катастрофалната состојба со алкохолизмот во нашата држава, за поголемиот број од луѓето, во најмала рака се дискутабилни, а се разбира, за власта се целосно неприфатливи. За таквата состојба воопшто не се чувствувам виновен. Ако за нешто навистина сум виновен, тогаш тоа единствено е затоа јас, иако мислам дека добро ја познавам вистината за последиците од алкохолизмот (тие последици триесет години ги чувствував на своја кожа, уште повеќе ги чувствуваа моите најмили), многу слабо ја ширам меѓу луѓето, ја ширам само во ограничен круг на луѓе. Во иднина ќе се трудам многу похрабро, не само да ги опоменувам луѓето на опасностите од ова зло, туку да им скренувам внимание на институциите да ја согледаат и прифатат нивната одговорност и, конечно, да започнат вистинска борба со алкохолното зло, од кое страдаат голем број луѓе. Статистиката докажува за колку голема несреќа станува збор. Во Македонија има од 60.000 – 80.000 алкохоличари. Ако таа бројка ја помножиме по четири члена на секое семејство, доаѓаме до околу 300.000 луѓе кои секојдневно ги трпат последиците од алкохолизмот. Кога толку луѓе би биле заболени од која било друга болест, власта сигурно ќе прогласи вонредни мерки во државата.

Која е улогата на Клубовите на лекувани алкохоличари во борбата со алкохолната болест, во овој сплет на околности? Ние, кои ја знаеме вистината, бидејќи на своја кожа сме ги почувствувале последиците од алкохолното зло, треба таа вистина што помасовно да им ја соопштуваме на луѓето. Преку нашите активности треба да се припреми човештвото за среќните денови, кога алкохолот ќе биде протеран од животот на луѓето, а заедно со него и сите глупости и страдања што произлегуваат од него, бидејќи ќе биде потребно луѓето да создадат некои други места што ќе ги заменат кафеаните, некои други зборни места каде луѓето ќе се дружат, состануваат и запознаваат.

Вие, што ќе го прочитате овој текст, немојте да мислите дека сум толку наивен, да и самиот незнам дека сето ова е само сон. Но, убеден сум дека патот што го избрав и по кој упорно чекорам, еден ден, еден далечен ден, ќе ме одведе до племенитата цел – уништување на најголемиот непријател за целото човештво – алкохолот.

Со љубов во Бога

ИЗОПАЧЕН СВЕТ

Posted by Cilin | Posted on 27-09-2010

Category : АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772, УЛОГАТА НА ДРЖАВАТА

Tags: АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772, волја, намера, хуманост

Секое време се препознава по настаните што го одбележуваат неговиот календар, а за паметење ќе останат само ликовите на оние малкумина, кои дале свој придонес за општото добро на човештвото, направиле такви дела со кои помогнале да се подобри животот и живеењето, на што поголем број луѓе. Со минување на

НА ДОБРОТО ТРЕБА ДА ВРАТИМЕ СО ДОБРО

Posted by Cilin | Posted on 19-09-2010

Category : АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772, СИТЕ КАТЕГОРИИ 075 985772

Tags: АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772, РЕЦИДИВ, апстинент

Луѓето се создадени едни за други, па затоа, или поучи ги или поднесувај ги. Аурелие

Nulla pericula me deterrebont, guoninus amicis adsim -Никакви опасности не ќе ме одвратат, да не им помагам на пријателите. Латинска пог.

Donec eris sospes multos numerabilis, tempora si fuerint nubila, solus eris – Додека ќе бидеш среќен, ќе имаш многу пријатели, а ако настанат лоши времиња, ќе бидеш сам. Латинска пог.

Кога алкохоличарот, после сите жртви и напори конечно ќе излезе од алкохолниот пекол и ќе почне да живее нов живот, во неговиот и во животот на неговите најмили ќе се почувствува голема, позитивна промена. Во неговиот дом повторно ќе царуваат радоста и среќата, ќе се врати толку потребниот мир, што е најважно, членовите на семејството, после долго заробеништво во алкохолниот пекол, повторно ќе ја почувствуваат слободата. Се разбира, за повторното враќање на овие најголеми благодети во животот на апстинентот и членовите на неговото семејство, најголема заслуга има Клубот на лекувани алкохоличари – терапевтите и новите, вистински пријатели, во ликот на секој член на клубот.

Многу апстиненти, а во некои случаи и членовите на неговото семејство, веројатно поттикнати од нивната возгордеаност и егоизам, не можат или едноставно не сакаат да ја прифатат реалноста и да признаат, барем пред себе, дека тие самите не можеле да успеат во борбата со алкохолната болест. Спротивно, тие се убедени дека самите се заслужни за нивниот успех и, иако тоа не го покажуваат пред другите членови на клубот, цврсто се убедени во своите вредности. Почнуваат во својата глава да внесуваат мисла дека стигнале на многу повисок степен на развој, дека клубот нема ништо ново да им понуди и дека веќе нема потреба да го губат времето, посетувајќи го клубот. Во почетокот дискретно, а потоа сé поочигледно даваат до знаење дека почнуваат нов живот, од кој клубот делумно или целосно е исклучен и сé поретко и поретко доаѓаат на состаноците во клубот. За своето однесување обично наоѓаат оправдување дека премногу се зафатени со други активности и дека немаат време за ништо друго. Ваквото однесување на апстинентите најчесто е поддржано и од членовите на неговото семејство.

Мудрецот рекол дека неблагодарноста е како оштрица од меч, кој понекогаш ја сече главата на својот ковач. Практиката покажува дека голем број од овие апстиненти, по кратко време, паѓаат уште на првото искушение и повторно му се враќаат на алкохолот.

За разлика од нив, поголем број од апстинентите се целосно свесни дека за нивниот успех во борбата со алкохолната болест, најзаслужни се терапевтите и членовите на клубот, бидејќи непрекинато добивале поддршка од нив. Апстинентот е свесен за сите околности кои ги вратиле неговите вредности, што е најважно, ја чувствува убавината на животот без алкохол, во својата душа ужива во среќата и радоста на неговите најмили. Веројатно поттикнат од чувството на должност, на добрината да врати со добрина, во неговата душа повторно заживуваат оние подзаборавени, заспани доблести, пред се чувството за чесност и благодарност. Чесноста од таквиот апстинент бара, откако самиот успеал да го победи алкохолот и да излезе од најстрашниот пекол, во границата на неговите можности, да им помага на новите апстиненти, за да можат и тие полесно да го постигнат истиот успех. Апстинентот е свесен дека, помагајќи им на другите, индиректно си помага и себе си, за што повеќе да ја зацврсти својата волја за трајна апатиненција. Овие апстиненти остануваат во клубот долги години, најчесто до крајот на животот и ретко се случува некој од нив да направи рецидив.

ДА ГО ПОСЛУШАМЕ ЧОВЕКОТ ОД ОГЛЕДАЛОТО

Posted by Cilin | Posted on 13-09-2010

Category : АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772, СИТЕ КАТЕГОРИИ 075 985772

Tags: АЛКОХОЛИЗАМ 075 985772, glad, хуманост

Кога ќе се угасни светлоста на твојот духовен живот, темна сенка на твоите телесни желби ќе падне на твојот пат. Чувај се од таа страшна сенка: светлоста на твојот дух не може да го уништи тој мрак, се додека од твојата душа не ги истераш желбите на телото. Браманска мудрост

Секој човек може да биде огледало во кое ги гледаме своите маани, недостатоци и сето зло што е во нас. Но, повеќето од нас притоа постапуваме како кучето кое лае во огледалото, бидејќи мисли дека во него не се гледа себе си, туку некое друго куче. Шопенхауер

Потсвеста е дел од човековиот ум, кој поседува неограничени можности до кои секој апстинент има пристап и може да ги насочи, за постигнување на што поголем успех во својата апстиненција од алкохолот. Потребно е да да ја искористиме потсвеста за да изградиме самодоверба во нашите вистински вредности, со тоа што ќе го извежбаме умот да ни биде од корист во нашето лекување, ќе ни даде сила и мотив да му го свртиме грбот на алкохолот, во моментите на криза или искушение.

Секое утро да застанеме пред огледало. Кога со искрени очи ќе погледнеме во човекот во огледалото, да сфатиме дека не е важно што другите велат за нас – ниту нашите мајка, татко, сестра, брат, сопруга, најмалку е важно што за нас велат нашите божемни пријатели - важно е што ни вели човекот во огледалото. Длабоко во душата да ја прифатиме пораката што човекот од огледалото ни ја испраќа, да ја сфатиме неговата тага заради нашата наивна, но во секој случај, огромна глупост. Да ја почувствуваме позитивната сила што зрачи од вистинското јас на човекот во огледалото, сила што ќе ни го врати мирот, среќата и радоста во нашето срце. Со радосни, позитивни мисли да го започнеме денот. Тивко, со сигурност во гласот да му се обратиме на човекот во огледалото: “Јас сум најдобриот апстинент и тоа ќе го докажам денес, утре и секогаш.” А нашите најблиски, кога ќе излегуваме од домот, нежно нека не испраќаат со зборовите: “Ти си најдобриот човек откако си апстинент и тоа денес ќе го докажеш.” Нежните зборови ќе го растопат и најзакоравеното срце, ќе ја зацвстат мислата дека покрај нас живеат луѓе кои искрено не сакаат, ќе ни ја вратат радоста и среќата, ќе помогнат да се наоружаме со позитивна енергија, што цел ден ќе биде во нашите мисли. И, така и наредниот ден и сите денови, до крајот на животот.

Почитувани пријатели, знам дека многумина се плашат да фрлат поглед во огледалото, бидејќи се плашат дека ќе се соочат со самите себе, ќе се соочат со својата глупост и своето самозалажување на кое го градат целиот живот. Бидете храбри и извадете ја капата која ве топли, но која истовремено ви го покрива погледот и не ви дозволува да ја согледате правата вистина, за последиците од алкохолното зло.

Posledni Napisi

Twitter Updates...

ДАЛИ ГО НАПРАВИВ ВИСТИНСКИОТ ЧЕКОР???

КОЛКУ ВРЕДИ ЕДНА ДЕТСКА СОЛЗА???

ГОЛА УТОПИЈА

НЕМА ПАРИ ШТО МОЖАТ ДА ЈА ПЛАТАТ САМО ЕДНА ДЕТСКА СОЛЗА

ПРИЈАТЕЛСТВОТО – СТОЛБ НА КЛУБОТ НА ЛЕКУВАНИ АЛКОХОЛИЧАРИ

СТРАВОТИИТЕ ОД АЛКОХОЛНИОТ ПЕКОЛ – ПОТРЕСНА ПРИКАЗНА ЗА СЕМЕЈНО НАСИЛСТВО

ИНФОРМАЦИИТЕ ГО ДВИЖАТ НАПРЕДОКОТ НА ЧОВЕШТВОТО

ИЗОПАЧЕН СВЕТ

НА ДОБРОТО ТРЕБА ДА ВРАТИМЕ СО ДОБРО

ДА ГО ПОСЛУШАМЕ ЧОВЕКОТ ОД ОГЛЕДАЛОТО

Страници

Категории

Скорешни написи

Vremeto vo Makedonija