Алкохолизам

%

Многу е тешко да направам рекапитулација на мотивите и причините, кои ја потикнаа мојата желба да им помагам на луѓето, во нивната борба со алкохолната болест. Можеби една од причините е нивното погрешно сфаќање, нивното тотално незнаење на темата алкохолизам, посебно нивното незнаење за вредноста и улогата на Клубот на лекувани алкохоличари, во животот на секој алкохоличар. Обично луѓето очекуваат во клубот да слушнат волшебни зборови, кои наеднаш ќе им го променат животот и затоа, често се разочарани од првите посети на клубот. На оние пак, што се цврсто решени да успеат, со тек на време ќе се убедат дека само со упорно посетување на клубот, со концентрираност на своите мисли и дела, за бескомпромисна борба со алкохолната болест, успехот ќе им биде гарантиран.

Јас губам многу време и енергија во обидите да им докажам на луѓето дека грешат, дека никогаш не се во право кога разговараме за алкохолот и страшните последици од него. Свесно или не, чувствувам дека морам на другите да им покажам дека нивните размислувања и ставови се погрешни, иако знам дека ќе ме мразат заради тоа што се обидувам да ги поправам, иако знам дека многу повеќе ќе ме сакаат и ценат ако ги слушам до крај и се согласам со нивните погрешни ставови и размислувања. Членовите на Клубовите на лекувани алкохоличари не треба да ги одделуваат активностите што ги имаат во своите клубови и оние од секојдневниот живот. Ако кога било и на кое било место, забележиме дека нашите роднини и пријатели тргнале во погрешен правец, кон алкохолниот пекол од кои било причини, должни сме да делуваме на нив, да се обидеме да ја поправиме нивната состојба колку што можеме. Како можеме да бидеме добри роднини и пријатели, ако не ја искористиме шансата барем да се обидеме, со нашата умешност, искуството и знаењето за алкохолизмот, што сме ги стекнале во Клубот на лекувани алкохоличари, да ги подучиме оние кои ги сакаме и цениме, да им помогнеме полесно да го пронајдат патот, што ќе ги води кон посреќна и посветла иднина.

Точно е дека болните алкохоличари, иако често пати не се свесни за тоа, многу страдаат заради својата болест. Но, исто така, точно е дека тие многу ќе научат за време на својот престој во Клубот на лекувани алкохоличари, дека ќе се оспособат да можат да се издигнат над страдањата и во иднината да не страдаат ништо повеќе од другите луѓе. Во стварноста, тие можеби ќе страдаат многу помалку, бидејќи ќе стекнат мудрост за жвивотот и знаење за борба со алкохолната болест и сите проблеми што животот ги носи. Ако е вистина дека човекот треба да биде попаметен повеќе од туѓите глупости, отколку од својата памет, тогаш би требало апстинетите, кои го победиле алкохолното зло, да бидат едни од најпаметните, поучени пред се од своето, за жал, лошо искуство. Ние, како искусни членови на Клубовите на лекувани алкохоличари, да му помогнеме на младиот апстинент да види, како се издига моралната големина од пеколот на гревот, да му помогнеме самиот да се издигне над тој пекол и да ја здогледа убавината на животот со питоми очи и смирено срце, да види како, од пепелот на слабоста, грешноста, порочноста и најниското однесување, се издига снага на вистината и голема духовна исполнетост – тоа ќе му даде вистинска вредност на неговиот живот.

Иако не верувам дека соновите се исполнуваат, сепак, искрено посакувам крајот на сонот да се оствари, ако не во целост, барем да доживеам да видам што повеќе луѓе кои му го вртат грбот на ѓаволот, да видам што повеќе луѓе како го оставаат алкохолот, како стануваат свесни дека силата на спасот од алкохолниот пекол, се наоѓа само и само во редовното посетување и дружење, во Клуб на лекувани алкохоличари.   

%

Ѓаволот успеваше, со помош на фрази и разни трикови, да го украси пеколот, во кој ме држеше и угнетуваше повеќе од триесетина години. Но, кога почувствував дека мојот живот е сличен на оној на животните и посличен не можеше да биде, кога дојдов до границата да морам да го бранам своето човечко достоинство, тогаш ѓаволските ветувања, лаги и трикови, веќе немаа никаков успех. Од првиот момент, кога донесов цврста одлука да го победам алкохолното зло, кога почнав да се лекувам од алкохоната болест и да го посетувам Клубот на лекувани алкохоличари, искрено ги признав своите грешки и за првпат во мојот живот ја зедов одговорноста врз себе, повторувам, за првпат ја зедов одговорноста врз себе за погрешното, лошо, на моменти нечовечко однесување, за својот несреќен живот, ја зедов одговорноста за нсреќите и болката што им ја нанесов на моите најмили.

До тогаш за сите свои пропусти и глупости во животот, ги обвинував родителите, роднините и пријателите, боговите и сите други, само не и самиот себе. Бидејќи бев алкохоличар, ги негирав страдањата кои ги носи чувството на вина, болното спознавање на сопствената грешност и несовршеност и – ја префрлав својата болка на другите, ги проектирав на нив своите недостатоци и за сé ги обвинував другите. Треба да кажам и тоа дека можеби јас самиот не страдав или можеби, поради алкохолот, не можев да го видам моето страдање, но луѓето кои живееја со мене, често многу страдаа. Ние, алкохоличарите, за луѓето кои живеат под наша апсолутна доминација, со нашето однесување создаваме минијатурно заболена заедница. Симптомите за многу пореметувања во семејството – депресии, попуштање во учењето кај децата и други – можат да се припишат исклучиво на нашето водство.

Денес, мое правило во животот е често пати да им дозволам на моите пријатели, па дури и на оние кои не заслужуваат да ги наречам пријатели, да бидат во право, дури и тогаш, кога фактите непобитно говорат дека грешат. Но, кога разговараме за алкохолот, на таа тема никогаш и на никого не му попуштам. На големиот светец Серафим Саровски, кога луѓето сакале да докажат дека не е совршен, дека е ист грешник како нив, му велеле дека лажел, крадел. Тој длабоко ќе се замислел и ќе речел: “Па можеби некогаш во детството сум лажел и крадел.” Но, кога му рекле дека зборувал против Бога, тој одлучно застанал да го брани својот став, дури по цена и на својот живот.

%

%

Апстинентите од Клубот на лекувани алкохоличари им посветуваат посебно внимание на новите апстиненти, на оние, кои ја започнуваат својата борба со алкохолната болест. Но, зошто е потребен толку голем труд за да се достигне победата? Зошто е потребна толкава концентрација и внимание во слушањето, на прв поглед на досадното и веќе стотиципати слушнатото раскажување на глупостите од алкохолниот пекол?

- Прво, нашата спремност тоа да го направиме, претставува најконкретен доказ за почитување на личноста на алкохоличарот. Со тоа што на алкохоличарот му посветуваме внимание и почит, кое би му го посветиле на докажан терапевт, алкохоличарот ќе почувствува поголема вредност во себе, ќе почувствува дека во него има или може да има нешто, што е достојно за почит. На апстинентите, во почетокот на нивното лекување, им е многу тешко, кога ќе се соочат со процесот на дефинирање на своите вистински вредности и донесување на сопствени одлуки. Често ги фаќа паника и страв, бидејќи треба многу повеќе да се потрудат, за правилно да ја насочат сопствената егзистенција. Во нивната свест живее лажна илузија дека, пред да почнат да апстинираат им било многу посигурно и полесно, кога наместо нив, одлуките ги донесувал нивниот господар – алкохолот.

- Второ, колку повеќе алкохоличарот ќе почувствува дека е вреден и ценет, толку повеќе ќе размислува за прифаќање на вредни работи од животот и многу повеќе ќе се труди да ги исполни нашите очекувања. Секој човек, за да може да работи во својата дејност, треба да ја смета за важна и добра. И затоа, каква и да е положбата на човекот, тој бездруго во себе ќе изгради таков поглед на човековиот живот воопшто, при кој неговото делување ќе му изгледа важно и добро. На пример, луѓето обично мислат дека крадецот, алкохоличарот, проститутката… не признавајќи дека нивните активности се срамни, гадни и погрешни, треба да се срамат од нив, но се случува сосема спротивното. Луѓето, што судбината или пак нивните грешки и гревови ги ставиле во извесна положба, колку и да е погрешна, за себе создаваат таков поглед за животот, при кој нивната положба им изгледа пристојна и оправдана. За поткрепување на таквите погледи, инстинктивно се дружат со овој круг на луѓе, што го признава нивниот статус и нивното сфаќање на животот.

- Трето, колку повнимателно го слушаме, ќе сфатиме дека во тоа, на прв поглед конфузно повторување на веќе слушнатото, има важни и корисни работи. Секој, кој со внимание се труди да ги слуша своите колеги, ќе ја разбере болката што живее во душата на секој алкохоличар. Што се однесува до мене, јас сакам да го слушнам тоа што е најдобро што човекот го има во себе, без оглед на тоа дали таквиот разговор се смета за премногу стручен, простачки или којзнае каков.

- Четврто, колку подобро ќе го запознаеме апстинентот, ќе можеме многу повеќе да му помогнеме. Конечно, ако новиот апстинент знае дека го почитуваме, ќе биде спремен со поголемо внимание да слуша и учи, повеќе и тој да ги почитува своите колеги. Иако слушањето на соговорникот е најважен облик на внимание, потребно е да се исполнат и други облици во односите, кои за подлога имаат вистинско заедништво, посебно кога во прашање се заболените алкохоличари. Еден од најважните облици е комуникацијата, што помеѓу себе ја имаат апстинентите. Времето поминато во разни активности во Клубот на лекувани алкохоличари, ни дава безброј прилики подобро да ги набљудуваме и взаемно да се запознаеме со новите апстиненти. Ако некој апстинент нешто крие во себе, за себе ја скратува можноста од каква било помош, а пријателот го оневозможува да биде од корист. Искуството покажува дека, колку почесто го посетува Клубот на лекувани алкохоличари, секој апстинент се повеќе станува свесен дека индивидуално неговите можности се ограничени, дека секој поединечно е слаб човек, кој може да егзистира само преку соработка во група со слични луѓе на себе, здружени во Клуб на лекувани алкохоличари.

%

%

Посебна улога во процесот на лекувањето на алкохолната болест и во надминувањето на проблемите, кои се предизвикани од неа, има нашиот терапевт. Темите што се обработуваат во Клубот на лекувани алкохоличари се интересни и присутните апстиненти, ги следат со големо внимание. Сите се трудиме да ја усовршиме својата волја, да се придржуваме до правилата што за нас ги одредува нашиот терапевт, а со секојдневните воздржувања и постојаната борба со страстите, се учиме на издржливост, трпение и толеранција. Др.Методија Николоски – Мец, кој е голем експерт, доктор по алкохолизам, вложува голем напор и голема љубов, на што поедноставен начин, да ни ги пренесе апстрактните концепти, кои нам, на неговите ученици, во почетокот ни беа тешко разбирливи

Иако понекогаш вложуваме поголем труд, за да го разбереме тоа, што овој великан ни го пренесува, сепак, ние сме презадоволни од многуте нови сознанија за животот, што пред нас непрекинато, на секој состанок, се отвораат. Неизмерно го сакаме и почитуваме, бидејќи знаеме дека тој е личност со огромни вредности, кои заслужуваат посебна почит и внимание, а и ние самите уште повеќе се сакаме и цениме, бидејќи со неговата мотивација сме спремни уште повеќе да работиме на сопствениот развој, до конечна победа над алкохолот, односно, до крајот на животот.

Како што сунгерот ја впива водата, така и ние во себе го впиваме потребното, важното и радосното, што ни ги нудат новите сознанија за трезвениот живот. И сé што слушаме или гледаме, ни изгледа некако познато, ни се чини дека се повторува, дека само го доведуваме во нашата свест тоа, што одамна сме го знаеле, но порано не сме го спознавале и не сме верувале во исправноста во тоа што сме го знаеле. Сосема е сигурно, дека нашиот терапевт, на состаноците, го чувствува интензитетот на нашата концентрираност, вниманието и почитта од секој апстинент и тоа, можеби е најголемата награда за неговиот труд.

%

%

Од сите заблуди во врска со лекувањето на алкохолната болест и улогата на Клубот на лекувани алкохоличари во тоа лекување, најјако и најубедливо, во исто време и најпогрешно, е верувањето на алкохоличарот, дека само по неколку посети во клубот буквално е излечен и дека има големи промени во неговите погледи и однесување кон алкохолот, односно, убеденоста дека алкохолот на него во иднина ќе делува исто, како што делува и на останатите луѓе.

Се разбира дека тоа е сосема погрешно, бидејќи, за целосен успех во лекувањето на алкохолната болест, најважно е алкохоличарот да се соочи со својата бедна состојба и да добие мотив за лечење, односно, за надминување на проблемите што ги има тој самиот, и заедничките проблеми со членовите на неговото семејство. Добивање мотив за лечење од алкохоната болест значи, во свеста на алкохоличарот да се роди и да заживее мисла, дека е потребна промена во неговиот живот и дека во тоа единствено може да му помогне Клубот на лекувани алкохоличари. Со други зборови, пред воопшто кај алкохоличарот да дојде до крупни промени во размислувањата, тој мора, барем на некое ниво, да ја почувствува силата и сигурноста што треба да произлезе од неговата убеденост, дека терапевтите и искусните членови на Клубот на лекувани алкохоличари му се постојани и сигурни сојузници. За да дојде до вакво сојузништво, терапевтот и сите членови на клубот, цело време треба да ја докажуваат својата грижа, љубов и внимание, својата спремност искрено да помагаат, на секого и во секое време.

%

%

Најважно е што сонот ми помогна да ја сфатам вистинската улога на Клубот на лекувани алкохоличари, во животот на секој лекуван алкохоличар. За да може да ги почувствува благодетите што ги пружа Клубот на лекувани алкохоличари, пред да почне да се лекува, алкохоличарот треба да се запознае со сите активности, што ги има во КЛА, да се мотивира и да почне да го посетува клубот. Се работи за тоа, дали човекот ја достигнал токму онаа точка во животот, кога може да рече дека тоа е сé што може да се поднесе и дека само уште еден удар е премногу.

Повеќето алкохоличари, кои доаѓаат во Клубот на лекувани алкохоличари, во почетокот се несигурни и пристапуваат со недоверба, во поглед на успехот од лекувањето на алкохолната болест. Тоа најмногу е затоа што, кога ќе се соочат со вистината, често се склони кон погрешни тумачења на својата несреќна состојба. Ова што јас го пишувам, можеби нема целосно да ја демистифицира вистинската тајна на успехот во лекувањето на алкохолната болест и вистинските вредности на Клубот на лекувани алкохоличари во тоа лекување, но се надевам дека ќе ги појасни работите и ќе ги отстрани погрешните концепти и сфаќања, кои се директна причина за страдањата и болката кај алкохоличарите. Најголем мотив за моите написи, кои ги читате на оваа страница, црпам токму од страдањата на алкохоличарите, кои ги сметам за непотребни и надминливи, бидејќи со вистинските сознанија за КЛА, ќе можат да се отстранат многу заблуди.

%

%

Дотогаш чудните, бледи, искривени лица од присутните луѓе, почнаа да добиваат нормален човечки лик и во нив, ги препознав моите поранешни браќа по алкохол. Но сега, во улога на поротници, сите едногласно викаа: “Смрт за ѓаволот, смрт за алкохолот, смрт за злото.”

Кога виде дека остана сам, бидејќи сите негови дотогашни следбеници се приклучија кон војската на спасот, што ја предводи др.Мец, кога виде дека не може да ги победи сите, ѓаволот испушти силен крик, се слушна силен пукот и страшна смрдеа ја исполни судницата.

- “Пукна ѓаволот” – радосно викаа луѓето.

Се штрекнав и се разбудив целиот испотен. Потребно беше да поминат десетина минути, за целосно да си дојдам на себе. Мислам дека не постојат зборови, кои би можеле да ги опишат радосните чувства на човек, кој длабоко во душата се чувствува, како да воскреснал од мртвите. Целото мое битие, ако можам така да кажам, беше обземено од мислата дека сум жив, дека сум спасен од пеколот, кој само до пред малку беше моја стварност.

Ретко сонував и само што ќе ги отворев очите, сонот брзо го заборавав и речиси, на ниту еден не се сеќавав. Но, штом ќе ги затворев очите, сликите од овој страшен сон, една по една, како на филмско платно, поминуваа низ мојата глава. Тешка мора, од овој необичен и страшен сон, ме измашуваше долго време, додека не почнав да ги сфаќам неговите вистински пораки, додека не почувствував желба на тие пораки, да им дадам свое толкување.

%

%

Не можев да претпоставам, ниту да очекувам, дека случајно изговорените зборови, можат да предизвикаат такво дејство. Како полето на смртта, прекриено со мртвите коски од луѓето, да се затресе од допирот на духот, а вкочанетите коски се размрдаа. Непромислено ги изговорив зборовите на љубов и сожалување, зборови од кои секој можеше да извлече корисна поука и, тие влијаеја така, како само тие зборови да ги чекаа, за да престанат да бидат трупови и – оживеаја. Сите гледаа во мене и очекуваа да кажам големи зборови и да направам големи дела, со кои ќе им помогнам во нивната борба со ѓаволот. Се покажа дека е многу потешко да се помогне, отколку што очекував. Конешно сфатив дека на алкохоличарите може да им се помогне, само ако тие самите ги променат своите ставови кон алкохолот и кон животот воопшто.

На крајот од својот говор, уште им реков: “Ѓаволот, кој секогаш стои пред вратата на вашите срца, ја зграбил приликата кога сте посегнале по чашката со алкохол. Со тоа сте му ја отвориле вратата и тој скокнал во вашето срце и таму сега седи како домаќин. Истерајте го надвор! И, во иднина, бидете внимателни и не ја отворајте вратата низ која тој, така лесно влегува. Самите бидете си власт над себе си – тогаш ниту една власт нема да ви биде потребна, особено нема да ви биде потребна власта од најстрашниот ѓавол – алкохолот. Многу повеќе вреди да се живее и најбеден живот, исполнет со искрена љубов и внимание со своето семејство, отколку да се живее сам, во изобилство.”

%

%

Зборував полека, на почетокот на секоја реченица го подигав, а на крајот го спуштав гласот. Ова прекинување на мојот говор, ова спуштање на гласот кога завршував една реченица и повторното подигање кога започнував нова, беше потполно природно, иако во него имаше голема драматичност и кај луѓето, без сомнеж, мораше да предизвика впечаток дека е дојден судниот час и дека пред нив не стои осуденик, туку стои ангел обвинител над ѓаволот.

Целосно се ослободив од стравот и со уште посилен глас продолжив: “Браќа мои, немојте да излезете од оваа судница како најголеми глупаци и кукавици. За да бидат делата добри, човекот што ги прави прво мора да биде добар и правилно усмерен, бидејќи од таму, каде ништо не е добро, не може никакво добро ни да произлезе. Ако имате доверба во самите себе, тогаш краток е патот до чесен, среќен и достоен живот. Бидете сигурни, бидете целосно убедени во вашиот успех, бидете сигурни во улогата на Клубот на лекувани алкохоличари во вашиот живот, бидете сигурни во вашите терапевти и нивната несебична помош. Во Клубот на лекувани алкохоличари се наоѓа спасот, во клубот се наоѓа вистинскиот спас за вашите секојдневни страдања. Алкохолот е извор и почеток, творец и татко на многу гревови, а горделивоста, егоизмот, мрзата, гневот и зависта, се негови потомци. Клубот на лекувани алкохоличари ви ја дарува убавината и радоста на вистинскиот човеков живот и ќе направите голем грев ако, при првото искушение,  го заборавите вашето свето место, ако заборавите на благодадта што ви ја пружа КЛА и тргнете по ѓаволот. Време е да престанете да чекате ненадејни дарови од животот – животот треба сами да го градите. Верувајте и станете упорни во тоа што верувате – дека само во Клубот на лекувани алкохоличари е спасот. Само така, со крената глава, одлучно и бестрашно ќе чекорите по патот на вашата победа над алкохолната болест, само така ќе научите и ќе добиете снага за да ги надминете сите тешкотии и опасности, ќе бидете спремни да поднесете секакви неволји. Најдоброто нешто во човековиот живот се неговите мали, безимени, незабележливи и незапаметени дела, создадени од добрината и љубовта. Што може да ви даде ѓаволот, а што би вредело и најмал дел, од тоа што ви го нуди Клубот на лекувани алкохоличари?”

%

Почувствував топлина во срцето, почувствував чудна сила што ја добив од мојот спасител, почувствував потреба и силна желба одговорноста за сите мои глупости и пропусти, за сите мои лоши постапки од минатото, да ја земам во свои раце. Некој тивок, непознат глас, со шепот ме охрабруваше: “Со Божја помош, со помош на прекрасен човек, кој е извонреден терапевт, како што е др.Мец, со помош на колегите од Клубот на лекувани алкохоличари, успеа да ги скратиш барањата на телото. Што се однесува до твојата напатена душа, таа не само што може да се надева, туку сега може да биде сигурна, дека ќе ја добиеш оваа најтешка, но во исто време и најважна битка во твојот живот. Залудно ѓаволот се труди повторно да ја зароби твојата душа, залудно се труди да те совлада, а тој знае дека тоа најлесно ќе го постигне, ако само за момент се посомневаш во вредноста и исправноста од посетувањето на Клубот на лекувани алкохоличари. Твојот одговор до ѓаволот секогаш треба да биде категоричен и секогаш ист. Треба да се бориш со сите сили, да истраеш до крај, до конечната победа над твојот најголем непријател, до конечната победа над најголемиот непријател на целото човештво – алкохолот. Цврсто земи ги работите во свои раце, биди тоа што треба да бидеш – човек. Ни животот, ниту сите богатства и задоволства на овој свет, што ѓаволот ги нуди, ни приближно не вредат колку достоинството – единствената причина, поради која вреди да живееш. Гледај кон светлината, гледај кон иднината. Стави ги грешките во архивата на минатото и на нив потсетувај се само за да не ги повторуваш.”

Храбро скокнав и силно извикав: “Јас сум виновен за сé, за сите мои грешки и гревови. Живеев како скот, како дивјак од камено, од пештерско време, кога човекот сеуште живеел на дрвјата, бев животно, див ѕвер. Но, бев таков, бидејќи бев заведен, заблуден од овој страшен ѓавол кој, како слепец, цврсто ме држеше во своите канџи и ме водеше по патот кон пеколот. За успешно да ме донесе во замката на алкохониот пекол, овој страшен ѓавол, за своја главна компонента ја имаше илузијата, што се создава кај секој алкохоличар, дека задоволствата што алкохолот ги пружа се најголеми и дека вечно ќе траат. Впрочем, зошто кој било би се впуштил во пакт со ѓаволот, ако не од надеж дека ќе го ослободи од маките и страдањата. Иако, на прв поглед, изгледа дека таквата илузија е корисна лага за алкохоличарот, сепак, сите треба да знаете дека митот за бесконечните задоволства не е корисна, туку е пеколна лага, бидејќи тоа што ѓаволот го нарекува задоволство, во стварност е невидлив пекол, а во име на тој пекол јас, како и сите други алкохоличари од целиот свет, ја ограничуваме својата, уште повеќе им ја ограничуваме слободата на нашите најблиски. Знаете, ќе живее полн живот оној, кој сака да живее како човек, во вистинска смисла на зборот. Треба само да ги избегнуваме валканите ѓаволски страсти, кои не водат во сигурна смрт, засекогаш. Оттргнете го телото од нечистите сили, кое тие грозно ќе го извалкаат, тело кое Бог го создал од својата плунка и живот му вдахнал. Овој свет не е долина на искушување и премин кон некој подобар, вечен живот, туку овој свет во кој живееме е еден од вечните светови: тој е убав и радосен и ние не само да можеме, туку со своите напори мораме да го направиме уште поубав и порадосен за оние, кои ќе живеат после нас во него. Јас сум оној кој е крив што е жив и кој на себе доброволно ја зема заслужената казна. Затоа, ако мислите дека сум виновен што со голем труд, со голема и несебична помош од нашиот терапевт, со помошта од сите членови на Клубот на лекувани алкохоличари, најмногу со несебичната љубов и внимание од моите најмили – сопругата и двете прекрасни деца, конечно успеав да се освестам, затоа што успеав да се извлечам од канџите на овој проклет ѓавол, тогаш судете ме и ќе ја прифатам секоја казна.”

%