Свеста за брачната должност

Во мислите ја обнови пријатната страна на животот. Ги затвори очите. Во истиот момент се присети на минатото и во мислите ѝ се појавија безброј слики од оној среќен период на животот, во кој централно место имаа Блаже и Дарко. Патуваше заедно со своите најмили во светот на фантазијата, што тогаш целосно ја обземаше. Тоа ѝ помогна макар и за кратко, дури и само во својата фантазија да заборави на страдањата од реалниот живот. Звукот од отворањето на вратата ја врати во реалноста. “За момент помислата на среќата ме однесе во облаците. Но, се врати мојот мачител, мојот Пилат. Тој ќе ме сметне на земја.”

            Не беше свесна колку беше во право кога ја кажа последната реченица. Навистина, Блаже во буквална смисла ја сметна на земја. Шантрајќи се влезе во собата. Кога ја виде со писмото и сликите во рацете, збесна. Дојде до неа и ги грабна сликите од нејзините раце. Притоа и удри неколку шлаканици од кои сиротата жена падна на подот.

            – Уште ли ќе ме мачиш со тој никаквец. Избега како предавник, а сега мора и неговиот лик да го гледам за да ме измачува.

            Со гнасење ја заврти главата за да не погледне кон сликите и истовремено се обиде да ги искине на парчиња.

            Нада не очекуваше ваква реакција од сопругот. Тој досега никогаш не беше толку агресивен. Уплашено седеше на подот. Но, кога ја сфати неговата намера, силна болка ја штрекна во душата. Скокна како лавица од подот, ги грабна сликите од неговите раце и го турна кон масата.

            – Како се осмелуваш така да зборуваш за нашиот ангел. Сликите не ги давам. Ќе мора да ме убиеш за да ги земеш од моиве раце, избезумено плачеше таа.

            Потоа, без да го погледне, замина во својата соба. Додека ги криеше сликите, неколкупати погледна кон вратата со страв дека тој може секој момент да влезе и да види каде ги крие. Почека неколку минути. Но, кога не слушна никаков звук, се врати во дневната соба.

            Блаже лежеше крај масата. Кога паѓаше, со главата удри на ивицата од масата. Крв му течеше по лицето. Можеби од ударот, но најверојатно затоа што беше премногу пијан, десетина секунди промавта со рацете лево-десно, како да се брани од нешто, а потоа цврсто заспа. 

            Кога виде во каква состојба се наоѓа сопругот, Нада заборави на сé што се случи пред само неколку минути. Кај неа, во истиот миг, се вратија човечките чувства. Инстинктивно надвладеаја доблестите – свеста за брачната должност. Брзо прииде до него и внимателно му ја подигна главата, па ја стави на перница. Зеде една чиста крпа и нежно му ја избриша крвта од лицето. Не можеше да го однесе на креветот. Му ги соблече само чевлите. Посла неколку кебиња на подот, а потоа го преврте на нив и го покри со јорганот.

            Потоа замина во својата соба. Легна на креветот и долго гледаше во темнината на ноќта. Тагата за нејзиниот Блаже, што и се јави во срцето, ѝ нанесуваше неизмерна болка. И, можеби токму поради неговата бедна состојба, таа заборави на сите навреди. Во себе му прости за ударите и многу го сожалуваше. Во срцето и се роди необично чувство. Можеби ако не љубов, тогаш тоа беше спомен на љубовта кон мажот, кој беше татко на нејзиниот син.

            Откако Дарко замина, ова беше прв и последен пат Блаже да крене рака на Нада. Навистина, тој во поголемиот дел од денот беше пијан, но имаше некој воспоставен ред на однесување. Во домот неговите основни потреби: јадење, пиење, перење и пеглање беа целосно задоволени. Немаше потреба да доаѓа во каков било конфликт со својата сопруга. Кога ќе си дојдеше дома, легнуваше да отспие. Потоа повторно заминуваше во кафеаната.

            Следниот ден кога се разбуди главата многу го болеше. Не се сеќаваше на ништо од тоа што се случи минатата вечер. Не се зачуди многу што се најде во таква положба. Не му беше првпат да спие на подот. Раната над десната аркада многу го болеше. Кога Нада го донесе јадењето и го ставаше на масата, Блаже, како да бара некакво оправдување, рече:

            – Изгледа дека вчера ја претерав. Не се сеќавам дури ни кога и каде паднав. Побарај ако има нешто да ѝ ставиме на раната.

            Во неговото признание за тоа што го направил не постоеше чувство на каење. Напротив, како да беше сигурен дека нема причина за срам и каење, а најмалку дека за тоа треба да биде казнет. Едноставно, како да очекуваше награда што собрал храброст да признае дека направил нешто лошо.

            Нада не можеше да најде начин да му каже за тоа што се случи. Многу се плашеше за сликите. Затоа, неколкупати ги криеше на различни места, од страв тој да не ги пронајде.

“Мојот татко алкохоличар”

Ова да ти биде последен пат што крена рака на мајка ми! – викаше Дарко и гласно плачеше. Ајде кога си толку силен маж, стани и удри ме мене. Немам намера да се бранам. Долго време молчам и се однесувам како ништо да не гледам, со надеж дека ќе се освестиш. Но, гледам дека на твојата глупост и нема крај.

            Малаксано седна на каучот и нежно ја гушна мајка му. Солзите непрекинато течеа по неговото лице.

            Нада добро го познаваше синот и затоа беше изненадена од таквата реакција. Знаеше дека е многу мирен и повлечен и затоа не можеше да поверува дека може да направи такво нешто. Уплашено гледаше во некоја точка во подот и тивко липаше. Илјадници мисли ѝ минуваа низ главата. Стравот за судбината на својот единец силно ѝ го стегаше срцето. Што ако Блаже го нападне и него?

            За кратко во собата настана целосна тишина. Таткото, по реакцијата од синот, како малку да си дојде на себе. Молчењето и наведнатата глава јасно укажуваа дека и тој е многу изненаден. За момент низ главата му помина мисла да се пресмета и со Дарко. Јасно и гласно да му даде до знаење кој е главен во куќата. Но, љубовта што во тој момент ја чувствуваше кон синот беше премногу голема. Тоа го натера да се премисли. Не кревајќи ја главата, тивко рече:

            – Сине, ова воопшто не го очекував од тебе. Ти не сакаш, а можеби и не можеш да ја сфатиш мојата мака. Тоа најмногу ме боли. Цело време се трудам да бидам добар татко, да ти дадам, да ти купам сé. Мислам дека ништо не ти недостига и…

            Можеби Блаже имаше намера да набројува колку добрини направил и колку работи му купил на Дарко за да го направи среќно дете. Но, остриот глас на синот го прекина:

            – Да, ти мислиш дека ми даде сé. Впрочем, така мислат и сите кои отстрана го набљудуваат нашето живеење. Вистина е дека ми даде и ми купи сé што ти мислеше дека ми е потребно. Биди убеден дека еден ден тоа двојно ќе ти го вратам, биди сигурен во тоа. Но, не ми го даде тоа што е највредно и што мене ми беше најпотребно – не ми даде ниту грам љубов. Веројатно мислиш дека бев многу среќен кога ми купуваше најубава облека или кога ми го купи рачниот часовник на кој сите другарчиња ми завидуваа. Сите посакуваа да имаат така добар татко, каков што имам јас. Ниту еден од моите другари не можеше да разбере: зошто јас не се радувам? Сите ми даваа до знаење дека тие би биле пресреќни со такви подароци. За да бидам среќен, не ми беше потребен часовник. Ми беше потребен татко кој ќе се грижи за мене. Обиди се да се сетиш кога последен пат имаш разговарано со мене. Сети се кога си ме прашал дали имам некој проблем, дали за нешто треба да ми помогнеш. Не можеш ни да замислиш колку ми било тешко кога гледав како моите другарчиња ги галат и охрабруваат нивните татковци. Тие секогаш беа покрај нив во моментите кога им беа потребни.

            Направи кратка пауза за да земе здив, ги избриша солзите и продолжи:

            – Токму затоа во седмо одделение, кога наставничката по македонски јазик ни даде да пишуваме писмена задача на слободна тема, јас пишував на темата “Мојот татко алкохоличар”. И таму ги напишав сите мои маки и страдања. Напишав за моето несреќно детство. Напишав каков си и дека би се откажал од сé на светот, дека ништо не ми треба, Continue reading

Верност

– Најубав спомен што жената ќе го зачува од љубовникот, е неверството што му го направила. Енри Бек

– Мажите не се бесни затоа што дознале дека жената ги изневерува, туку затоа што тоа дотогаш не го знаеле. Жорж Куртлин

– Мажите ги понижува должината на освојувањето, додека за жените значи слава. Стендал

– Во љубовта, неверството скоро секогаш побрзо чекори, од недовербата. Ла Рошфуко

– Оној, кој е неверен во малите работи, ќе биде ли верен во големите? Готхелф

– Знаете ли зошто кучето е верно на својот господар? Бидејќи навикнало на неговиот ќотек. И. Цанкар

– Кучето, како што е познато, верно е на својот господар. Но зашто го земаме како пример, кога е верно на човекот, а не на друго куче? Краус

– Препушти го бродот на ветровите, но срцето не им го препуштај на девојките, бидејќи морскиот бран е посигурен од верноста на жените. Цицерон

– Оној, кој сака да им служи на двајца господари, и двајцата ќе ги изневери. Лат пог

Fide, sed cui, vide! – Верувај, но внимавај на кого! Лат пог

– Верноста вклучува во себе верност и во несреќа; кога војникот ја прифатил униформата од некој народ, тој го прифатил и поразот. Галберт Честерон

“Delirium tremens”

Три дена се бореше со силната желба да се напие. Кон крајот на третиот ден му дојде мисла дека експериментот успешно го завршил. “Од утре слободно ќе можам да продолжам да пијам. Сега имам доказ дека со пиењето можам да престанам кога ќе посакам. Кога можам три, зошто не би можел да не пијам триесет, педесет, илјадници денови.”

            Во текот на овие три дена кај него се забележуваше голема нервоза и силна главоболка. Беше многу вознемирен, главно, во ноќните часови. Сонуваше кошмарни сонови што кога ќе се разбудеше, веднаш ги забораваше. Како да имаше празнина во сеќавањата. Целиот беше испотен. Чувствуваше треперење по целото тело. Беше убеден дека тоа се симптоми на голема настинка и дека тоа за неколку дена ќе му мине. Пиеше таблетки за главоболката, се надеваше дека ќе помогнат, но ништо од тоа.

            Блаже не беше упатен во симптомите на алкохолната болест и затоа не знаеше дека тоа беа првите знаци на алкохолна криза. Пред спиење главата уште повеќе почнуваше да го боли. Како во шега помисли: “И ова е доказ дека треба да продолжам со пиење. Кога пијам, особено кога сум поднапиен, ништо не ме боли. Го оставив пиењето само три дена и ме фатија триста болести. Сé почна да ме боли.”

            Кутриот човек не можеше, а веројатно и не сакаше, барем пред себеси, да признае дека и дотогаш честопати имаше проблеми со здравјето. Но, сето тоа го припишуваше на алкохолот или на опиеноста од минатиот ден. Наутро чувствуваше малаксаност и гадење, неконтролирано тресење на рацете, а сето тоа исчезнуваше уште со првата чашка. Тогаш добиваше голема сила. Тресењето на рацете престануваше и тоа за него беше доволен доказ дека утринската доза од неколку чашки ракија е најголем лек.

            Ја угасна ламбата и со задоволство во душата легна во креветот. “Од утре ќе можам слободно да пијам колку што ќе посакам. Пред Јован ќе можам да застанам со крената глава. Нема да му дозволам да ми држи лекција како на прваче, како последниот пат.”

            Третата ноќ Блаже доживеа силен напад на делириум. Пред очите му се појави необично црвенило. За момент се избришаа сликите од неговиот мозок. Свеста му беше поматена и никако не можеше да се концентрира. Мислите летаа и тој не можеше да ги задржи. Постојано се префрлаа од една состојба во друга, од еден предмет на друг. Неговата психичка состојба беше крајно драматична, зашто беше исполнет со хаос и халуцинации. Околу него од некаде се јавија безброј змии и глувци. илјадници пајаци лазеа по ѕидовите и таванот, а ги имаше и по целото негово тело. Оваа состојба уште повеќе го вознемири и исплаши. Едноставно, не можеше да продолжи да лежи во креветот. Внимателно чекореше по собата, како да се плаши дека ќе нагази некоја од многуте змии. Одвреме – навреме мавташе со нозете за да ги избрка глувците, што дрско му се качуваа по нозете. Неконтролирано размавтуваше со рацете за да ги турне големите пајаци што лазеа по него. Колку повеќе ги туркаше, тие сé повеќе однекаде се јавуваа.

            Во неговите уши одѕвонуваа неопределени шумови што потоа јасно можеше да ги разбере. Слушаше како многу луѓе нешто зборуваат нешто лошо за него. Па да, тоа се истите оние луѓе кои порано го судеа и го отпуштија од работа. Но, како тогаш да беа поправедни? Сега за него зборуваа најлоши работи. Сите го обвинуваа дека направил страшен злочин. Continue reading

Вербата во промена

Како да се надминат проблемите, да се премостат бариерите на патот кон промената на нашиот однос кон алкохолот и животот воопшто, како да се достигне победата над алкохолното зло? Реалната промена, за разлика од некои општи сфаќања, не подразбира жртва! Спротивно, тоа е откажување од секаков облик на (само)жртвување, на кој една личност се навикнала!

Најтешкиот дел од промената на нашиот однос кон алкохолот и животот воопшто е стравот од неа и… чувството на несигурност во врска со неа, (пот)свесно споредувајќи го со чувството на STATUS QWO состојба, на “УДОБНА НЕСРЕЌНОСТ”.

Тежината на промената е во тешкотијата да се навикнат саможртвувачките и автосаботирачки навики, со сета нивна излишна комплексност! Секоја негативна мисла, како и секое непријатно чувство е себеказнување! Блажениот однос кон себеси и најважната спротивност на ова… тој е создател на духовниот пат, кој секој е способен да го изоди. Така, суштината зад успехот во себетрансформацијата, пред сé лежи во прифаќањето на умот!

Прифаќањето на секоја несакана навика всушност е половина од она, што е потребно, за таа да се надмине! Втората половина е во насочувањето на вниманието кон посакуваната навика, која би го зазела нејзиното место! Нежното и искрено помирување и прифаќање на своите особини, од кои не сме задоволни, без самоказнување и автосаботажа е основата, која овозможува подеднакво… нежно и искрено, упорно пренасочување на вниманието кон оние особини, од кои сме задоволни!

Причината за самоказнувањето е недоволното прифаќање на себеси. Причината за недоволното прифаќање на себеси е самоказнувањето!

Надминување на негативното никогаш не би можеле да оствариме преку директно конфронтирање со негативното; тоа е можно единствено преку негово прифаќање и Continue reading

Прва посета на Клубот на лекувани алкохоличари

Извадок од мојата книга “Како да се победи Кралот Алкохол”

Збунетост, страв, чекање… Тоа беше првата лекција што Блаже ја научи за борбата со алкохолната болест, за вистината, за својата иднина, а уште повеќе за иднината на своите најмили. Минути, часови, денови поминуваа. Правеше безброј планови. Во главата ги замислуваше сите можни варијанти, од впечатоците на првата средба со луѓето од Клубот. Постојано во себе си ветуваше дека ќе ги промени своите ставови, своето однесување кон алкохолот. Но, итриот ѓавол му го испрати првото искушение. Му внесе во главата мисла, дека веќе успеа да го остави алкохолот… и без посетување на Клубот на лекувани алкохоличари. Таа мисла сé повеќе беше присутна во неговиот мозок. Од друга страна, беше свесен дека никако не смее да го разочара докторот. Неговиот збор за него стана закон. Помисли што направи тој човек за него и неговата Нада и во истиот момент се засрами. “Самата помисла на Клубот ми создава големи тешкотии. Но, дадов збор што мора да го одржам. Ќе го правам само тоа што сум должен да го правам и нема да се грижам за ништо друго. Впрочем, можеби во Клубот многу повеќе ќе ми помогнат туѓите искуства, за да го видам злото што треба да го избегнувам, отколку мојата памет… што е опседната со мојата горделивост.”    
 Точно во пет часот во вторникот, заедно со синот Дарко, пристигнаа пред зградата од Центарот за социјални работи. Блаже неколку минути беше нерешителен, се двоумеше и малку фалеше за да замине.
 – Сине, најдобро е да дојдеме другиот вторник. Ми треба уште време за да се навикнам и во пракса да почнам да ги спроведувам новите сознанија. Верувај ми дека не е така лесно и едноставно.
 – Тато, мора денес да влеземе. Нема да има подобар вторник од денешниов. Те молам, немој да ме разочараш, внимателно го охрабри. Докторот рече дека Клубот ќе ти помогне полесно да ги согледаш туѓите грешки, а со тоа многу полесно ќе ги поправиш твоите.
 По скалите чекореше полека, како да носи оловни тегови на нозете. Го премина ходникот и со страв ја отвори вратата. И конечно, беше таму. Исплашен, збунет и со растреперено срце. Тоа траеше кратко, сé додека неговиот поглед не се сретна со погледот од докторот, кој седеше на чело од големата маса. Го претстави на присутните и го замоли да им се придружи. Часовите на исчекување се претворија во напнатост, напнатоста премина во страв, а стравот го натера подобро да погледне околу себе. Во секој член од Клубот се виде себе си. Тогаш ја почувствува прекрасната атмосфера што ја имаше на ова место. Тоа го натера сé повеќе и повеќе да размислува за својот промашен живот.
 Со наведната глава над масата, внимателно ги слушаше тажните, но и среќните моменти од животот на алкохоличарите. Иако сите со големо внимание се трудеа да бидат паметни и сериозни луѓе, сепак, беа само луѓе. И претседателот на клубот, неговиот пријател Јован, кој трпеливо седеше веднаш до докторот и таинствено молчеше, со љубопитен поглед, како да сака да каже дека има уште многу важни работи што не се кажани. Кога ќе се сретнеше со погледот на Блаже, тој упатуваше насмевка на охрабрување. На неговото лице можеше да се види задоволство што и тој, неговиот пријател, денес е тука. И Валентина, која со многу напор го победи алкохолот, дел од својата животна приказна ја раскажа преку поезија, со прекрасни стихови што допреа до срцата на сите присутни. Во нејзините очи можеше да се види нескриена радост и среќа. И Павле, кој со особено внимание го анализираше ликот од секој присутен поединечно. Подоцна дозна дека тој пишува одлични текстови за борбата со алкохолното зло и дека инспирацијата ја добива во Клубот, главно од своите колеги. И досадниот Илија, што го запозна во болницата, кој цело време настојуваше да биде во центарот на вниманието со истата, одамна излитена приказна. Тој упорно се трудеше со своите глупости да создаде пријатна атмосфера. И Трајан, еден од најстарите апстиненти, кој со особено задоволство говореше за својата апстиненција, оставаше силен впечаток, зашто пораките носеа сила и предупредување до помладите да го следат неговиот пример.
 Сите тие беа обични луѓе со најчовечки надежи и желби за подобар живот. Сепак, на крајот од нивните искажувања, тој забележа дека сите од нешто се плашат. Сите беа опседнати со некој прикриен страв и несигурност, а тоа произлегуваше од очекувањата за среќната иднина. Дури и оние со најдолг стаж во апстиненцијата се однесуваа, како нивната борба со алкохолот само да започнала.

Клуб на лекувани алкохоличари

 

Во Клубот на лекувани алкохоличари ќе се чувствувате како да сте во еден рудник и… во него талкате, се симнувате најдолу, па се кaчувате нагоре! Тешките услови за живеење во него, ти нанесуваат многу болки и повреди! Така талкајќи, го додирнувате дното на дното… од вашиот внатрешен живот! Меѓутоа, еден ден наоѓате еден камен… камен со недефинирана форма и изглед, кој ќе ве освои со неговиот сјај и неговиот спектар од бои! Го земате каменот и го понесувате со себе дома. Кога го оставате во вашата мрачна соба… каменот ќе засвети со сиот свој раскош, собата ќе се осветли, а на вашето лице ќе се појави насмевка, за првпат… после долги години! Но, каменот секој ден нема да свети и вие ќе морате да го забришувате, да го милувате, едноставно… да се грижите за него!

Исто така, и Клубот На лекувани алкохоличари ти ја враќа надежта, вербата и силата во тебе, ама само со труд… работејќи на себе, ти ги користиш туѓите искуства, грешки и знаења и… го купуваш за себе најдобриот производ, што ти го нудат искусните членови на Клубот! Клубот не е само раме за плачење, ами Клубот е своевиден Универзитет од каде што црпиш знаење и каде што твојата креативност… која што проблемите предизвикани од пиењето алкохол, длабоко ја потиснале во твојата интима или пак… воопшто си ја немал. Клубот ќе ти подари, покрај репродуктивното знаење… и креативно знаење по твој личен терк! Да се престане со пиењето алкохол и алкохолни пијалаци не е баш лесно, да се сменат сопствените навики, сопствениот начин на однесување… е уште потешко. Посебно тешко е тоа да го направите сами!

Искуството од Клубот на лекувани алкохоличари не научи оти… ако *работиме заедно* ќе биде полесно, многу поконструктивно и… зошто да не – многу поубаво! Сите заедно со клубот ќе можеме… не само да престанеме со пиењето алкохол, туку што е и најважно… ќе го промениме стилот на животот! Сигурно е дека ќе се сретнеме со многу тешкотии и… сите ние заедно со нашите семејства, ќе бидеме тука во клубот да Ви дадеме подршка, знаејќи дека… кога и ние ќе имаме потреба… Вие ќе бидете истотака тука во клубот и… ќе ни подадете рака! Како и во секоја заедница, во секое семејство, во секоја ситуација… каде што се среќаваат многу луѓе, па така и во клубот, постојат принципи! Имајќи ги нив на ум, ќе ни биде многу полесно да чекориме заедно!

Др.ВЛАДИМИР ХУДОЛИН… КЛУБОТ НЕ Е :

Често пати забораваме дека постојат основни принципи за работа на клубовите, зацртани во литературата, во препораките на нашите конгреси, симпозиуми, месечни состаноци и.т.н.

  1. Клубот не е место за собирање на лекувани алкохоличари – апсистенти, кои самобендисано говорат за својата апстиненција, а не се присетуваат на сите оние кои што го напуштиле клубот после 2 или 3 состанока и веројатно се во рецидив.
  2. Клубот не е место за собирање само на лекуваните алкохоличари, туку и за членовите на нивните семејства.
  3. Клубот не е место за општествен живот на лекуваните алкохоличари, каде што ќе се зборува само за набавка на парични средства, организирање на излети и друга забава. Туку тоа е на прво место – ТЕРАПИСКО МЕСТО, за подршка на апстиненцијата и рехабилитацијата на семејствата, на работното место и воопшто во самото општество.
  4. Клубот не е гломазна општествена организација да речеме со 100 членови, во која никој никого добро не го познава, туку тоа е тераписка група од 20 членови на семејства, кои меѓусебно добро ќе се познаваат и си помагаат.
  5. Клубот не е место на кое може да *преседат* терапевтите (социолози, психолози, социјални работници, теолози, медицински сестри и.т.н.), туку тоа е место за сериозна работа на терапевтите, посебно едуцирани на подрачјето на алкохолизмот и работата со група.
  6. Клубот не е место за удирање на печати за присатност, туку тоа е место за активно учество во работата на групата.
  7. Клубот не е *фирма* за разни *бизниси*, туку тоа е тераписка група, длабоко човечка, која што им помага на сите членови во совладувањето на препреките во апстиненцијата и рехабилитацијата.

Знаеме дека времето е на наша страна… тоа е единствената вредност на која можеме да се потпреме. А кога тоа ќе го заборавиме, секогаш ќе се најде пријател да не потсети на тоа. Во клубот никој за никого не одлучува. Секој член во клубот го кажува своето мислење, тој расправа, тој дебатира, тој вербализира, може и да се скара, како што впрочем се случува и во реалниот живот. Ама никој нема право да му каже на другиот што треба да направи. Секој од нас ќе научи да чекори на свои нозе. А ако некој не замоли да одлучуваме за него, ќе го потсетиме на старата изрека која вели : *Да послушаш е лесно, ама тоа  ништо не вреди, нема употребна вредност. Растењето е многу потешко, но тоа не учи како да живееме*.

Нека Татковите глупости ти бидат опомена

Нема ништо победно од човекот, кој сé сака, а ништо не може. Клаудие

Врската помеѓу мажот и жената, за да биде вистински интересна, помеѓу нив треба да има уживање, спомени и желби. Шамфор

Прељуба е збор, кој означува дека погрешен маж, се нашол на право место. Аверченко

На секој маж кој ќе се најде пред атрактивна жена потребна му е заштита. Дени Кеј

Continue reading

Алкохол – што е тоа?

Зборот – алкохол, има Арапско потекло  (Al-kohl),  т.е. „многу фин“ или „оној што пали – жари“

Кога станува збор за алкохолот, мислиме на хемиското соединение на алкохол, а пред се на групата алкохоли… која се вика етанол (C2H5OH). Toa e бистра, безбојна и делумно испарлива течност со специфичен мирис и вкус.

Поради добрата растворливост во вода ЕТАНОЛОТ брзо (30 до 60 минути после земањето) се распространува до сите внатрешни органи на човечкиот организам.

Потребно е да споменеме уште една врста на алкохол, а тоа е МЕТАНОЛОТ, кој е многу опасен. Тој доведува до тешки труења, проследени со јаки стомачни мачнини, слепило и смрт поради парализа на органите за дишење. Познати се случаи на масовно труење како резултат од нестручно произведените алкохолни пијалаци со голема содржина  МЕТАНОЛ.

Алкохолните пијалаци денес се произведуваат на три начини т.е. постојат три технологии : 

ПРВИОТ НАЧИН е ферментација или вриење. На овој начин се произведува ВИНОТО. Свежиот гроздов сок, богат со шеќер, под дејство на ЕНЗИМИТЕ од лушпата на грозјето се претвора во алкохол и јаглен двооксид и кога концентрацијата на алкохол ќе достигне 14 проценти, процесот природно се прекинува. 

ВТОРИОТ НАЧИН е  превривање, а така се произведува ПИВОТО.

Во основа е сличен на вриењето, меѓутоа е малку покомплициран.

Плодовите на јачмен, рж, пченица или пченка, сите богати со нишесте се полеваат со вода за да се активира ртењето. Нишестето тогаш се претвора во шеќер. Со ставањето на сувите изртени зрнца во слад, додавајќи вода, хмељ (за да се добие горчлив вкус) и клетките од квасецот доаѓа до вриење т.е. претворање на шеќерот во алкохол и јаглен двооксид. Вриењето вештачки се прекинува кога ќе се постигне саканата јачина. А, јачината на ПИВОТО е обично помеѓу три и шест проценти. 

ТРЕТИОТ НАЧИН е дестилацијата и со неа се добиваат јаки, жестоки пијалаци (ВИСКИ, РАКИЈА, ВОТКА …). Зрната од житарките или зеленчуците се оставаат да ферментираат се додека нишестето се претвори во шеќер, а шеќерот во алкохол. Со загревање на вака добиената течност, кога ќе дојде до точката на вриење дел од водата испарува, а алкохолот со останатата вода, во специјален сад, кондензира во течност која се вика РАКИЈА. Процентот на алкохол во вакви пијалаци е многу голем и се движи од 40 до 50 проценти.