Секое време се препознава по настаните што го одбележуваат неговиот календар, а за паметење ќе останат само ликовите на оние малкумина, кои дале свој придонес за општото добро на човештвото, направиле такви дела, со кои помогнале да се подобри животот и живеењето, на што поголем број луѓе. Со минување на времето, делата ќе преминат во историјата, а од хероите кои го одбележале, ќе остане само споменот за нивните (не) дела. Белег на нашето време, во кое сме принудени да живееме, е лицемерието и негрижата за луѓето. Воопшто не е тешко да се дојде до овие сознанија, а токму тоа и беше причината да го напишам овој текст.

          Неодамна на една странска телевизија, гледав една анкета. Имено, во еден многу голем, прометен супер-маркет во Америка, во одреден период од денот поминаа 1090 луѓе – може слободно да се каже, кремот на општеството. На неколку чекори од влезната врата, свиреше млад човек на виолина. Беше со среден раст, сразмерно граден, со виткана коса прекриена од парталавата капулјача што ја имаше на главата, со крупни, плачливи очи, со големи трепки и особено пријатни, милни, напрчени усни. Ги свиреше најубавите композиции од Моцарт, Бетовен, Бах … Никој од луѓето кои непрекинато влегуваа и излегуваа од продавницата, не застана да го погледне виолинистот, ниту да фрли некоја паричка во малата кутија, што беше поставена пред него. Виолината, на која што свиреше младиот човек беше многу скапа, изработена од светски познати мајстори. Симпатичното момче, облечено во стари, искинати алишта, крај вратата од големата продавница, со голема смиреност и трпение, што се гледаше од неговото лице, на секој нов такт се виткаше како славеј и свиреше композиција по композиција.

          Во еден момент, една стара, сиромашна женичка застана, потоа внимателно прииде сосема близу, а неговото свирење и причинуваше огромно задоволство.