%

- Втора причина зошто некои луѓе сметаат дека алкохолизмот не е болест е тезата дека, секој што е болен, со самото тоа е и жртва. Луѓето имаат тенденција на болеста да гледаат како нешто што ги снашло, како на состојба над која тие немаат никаква контрола,  како  несреќен случај кој им го наметнала несреќната судбина, како проклетство во чие создавање тие не учествувале. Многу болести и навистина така изгледаат. Но, се чини за многу или дури за повеќето, тоа воопшто не важи. Дали детето кое ќе истрча на улица, иако многупати му е кажано тоа да не го прави, е жртва ако го удри кола? Или, човек кој ќе доживее сообраќајна несреќа, а возел далеку над дозволената брзина за да не закасни на состанок? Или, да го погледнеме огромниот список на психосоматски заболувања и болести предизвикани од стрес. Дали луѓето кои страдаат од главоболка, заради тоа што не ја сакаат нивната работа, се жртви? Жртви на што. На овој или на оној начин, сите овие луѓе и многу други се сопствени жртви. Нивните мотиви, промашувања и определувања во животот, длабоко и интимно се поврзани со создавањето на нивните повреди и заболувања. И, иако донекаде самите се одговорни за својата состојба, ние сепак ги сметаме за болни.

Уште еднаш, мислам дека науката стои на сигурно и цврсто тло, ако во напорите при дефинирањето на болната состојба го занемари поимот жртва и одговорност и, наместо тоа, цврсто да се држи до дефиницијата, по која болест е секој дефект во структурата на телото или личноста, која го спречува човекот да го исполни својот човечки потенцијал.

- Последен аргумент, против дефинирањето на алкохолизмот као болест е верувањето, што многу луѓе го имаат, дека алкохолната болест не може успешно да се лечи. Повод за ваквите тврдења веројатно гледаат во фактот што голем број од лекуваните алкохоличари, после долга апстиненција, повторно му се враќаат на алкохолот. Долгогодишната пракса во лекувањето на алкохолната болест покажа дека овие тврдења се потполно погрешни, бидејќи постојат многу лекови кои се покажале многу успешни. Точно е дека не постои лек од кој, само со негова примена, алкохоличарот ќе чуствува доживотна одбивност кон алкохолот.

Но, постои цела низа на пореметувања, од склероза мултиплес до малоумноста, за кои не постои ни лек, ниту начин на лечење, па сепак без размислување науката ги означува како болест. Можеби така се нарекуваат бидејќи луѓето се надеваат дека ќе се најде начин, дека ќе биде откриен лек со кој ќе бидат совладани. Но, зарем тоа не е случај и со алкохолната болест? Точно е дека луѓето моментално не располагаат со такви лекови кои ќе ги излечат сите алкохоличари на едноставен начин, точно е дека лекувањето на алкохолната болест е комплексно, во кое се вклучени пред се: алкохоличарот со неговата цврста волја за успех, семејсвтото на алкохоличарот со безрезервната поддршка, терапевтите и здравствените установи, и како најважен во лекувањето на алкохоличарот, мора да биде вклучен и Клуб на лекувани алкохоличари.

Треба да се нагласи дека авторитетот над алкохоличарите тешко се постигнува и до него се доаѓа со огромни напори, со големо знаење и искуство. Тие напори се можни само таму каде има љубов. Проблемите со алкохолната болест тешко се решаваат, пред се заради одбивањето на алкохоличарот да ги признае своите грешки, своите слабости. Погрешните ставови со алкохолната болест можат да се изменат само со доста голем труд и самооткажувања. Овој процес на менување на погрешните ставови мора да почне, или низ напорите на напрекинато самопроверување и самокритика, или  низ болното признавање дека, нешто што сме го сметале за исправно, целото тоа време, можеби било потполно погрешно. Во тој случај се раѓа состојба на конфузија. Таа состојба е доста незгодна – како алкохоличари повеќе не знаеме што е исправно, а што не е, или пак по кој пат треба  да одиме. Но исто така, тоа е состојба на отвореност и од самото тоа, состојба во која учиме и растеме. Иако против погрешните ставови доказите се очигледни и неоспорни, алкохоличарите секогаш успеваат да ги игнорираат. Ако не постапуваат така, ќе мораат да се стават во болна и тешка позиција на преиспитување на нивните ставови. Затоа, на алкохоличарите им е полесно да продолжат во ист правец, како ништо да не се случува, како се да е најнормално во нивниот живот.

%