Алкохолизам

Луѓето многу малку или воопшто не ги знаат состојбите со алкохолизмот и затоа, во последно време, се почесто и почесто се извртуваат тезите, така што се погласни се оние, јас би рекол некомпетентни луѓе, кои тврдат дека алкохолизмот е само стил на живеење, а не болест. Својата теза веројатно ја градат на фактот што во Клубот на лекувани алкохоличари не се користат лекови, тврдат дека секој болен треба да се лекува, а за тоа да се постигне, обавезно се потребни медикаменти. Забораваат дека најкорисен, најдобар, најделотворен и незаменлив лек, со чудесно дејство е - убавиот збор. Веројатно поради тоа и Светската здравствена организација го признава алкохолизмот како болест, и не само тоа, туку го рангира на високото трето место по смртност, веднаш по срцевите и малигните заболувања. За да им биде појасно на сите кои се во дилема, во наредните неколку написи ќе се обидам да дадам одговор на прашањето: како јас ја разбирам работата на Клуб на лекувани алкохоличари и дали алкохолизмот е болест или стил на живеење?

Многу пати кога правиме грешки, иако разочарани и депримирани, одненадеж забележуваме дека нашите искрени роднини и пријатели сеуште не сакаат и ценат, дека сакаат да ни помогнат, дека и покрај се, сеуште ја немаат загубено довербата во нас. Во моментите на нескриена желба за помош, со својата искреност, тие не доведуваат до величенствено, духовно расположение во кое целосно се убедуваме во својата грешност, во кое добиваме многу голема сила и енергија за што поуспешна апстиненција - со тоа по којзнае којпат ни даваат уште една прилика повторно да се исправиме и храбро да зачекориме напред.

Со помош на моите најблиски пред осум години ја започнав мојата борба со мојот најголем непријател, со најголемиот непријател на целото човештво - алкохолот. Вложив и сеуште вложувам големи напори во борбата со оваа опака болест, борба што ќе трае до крајот на мојот живот. Откако почнав да го посетувам Клубот на лекувани алкохоличари, мислам дека успеав да го средам мојот живот, но има нешто што непрекинато им се случува на апстинентите од клубовите, нешто што многу ми смета и кое е директен повод за овој текст.

Јас уште на почетокот бев, а денес уште повеќе сум убеден во исправноста од моето лекување на алкохолната болест, посебно сум убеден во исправноста од моето посетување и активностите во Клубот на лекувани алкохоличари. Во посетувањето на клубот гледам како на нешто многу вредно, на нешто многу паметно и исправно, како на нешто многу корисно од што немам никаква причина да се срамам, уште повеќе што тоа го сметам за голем подвиг, кој заслужува сите мои вистински пријатели да го прифатат како нешто најнормално и да го поздрават без двоумење.

Луѓето мислат дека самооткажувањата ја одземаат слободата. Тие веројатно не знаат или не сакаат да знаат дека единствено самооткажувањата даваат вистинска слобода, бидејќи тие не ослободуваат од ропството на нашата расипаност, не ослободуваат од оковите на нашите страсти и нагони кои се наши најголеми тирани и, штом од нив ќе се откажеме, вистински ќе ја почувствуваме слободата. Моето откажување од лажните задоволства што мислев дека ми ги пружа алкохолот, поради издигнување на моралните, духовни вредности, е последица на промените во мојата свест. Откако дојде до промена во мојата свест, се што порано го сфаќав како скратување, болка, денес го сметам како разумен избор на подоброто - подобро за мене, уште повеќе за моите најмили. И затоа, кога денес со луѓето разговарам за мојата апстиненција, искрено се фалам и гордеам со тоа, како да правам нешто посебно, што треба да го знаат и прават сите луѓе.

Но, набрзо се уверив дека алкохоличарите речиси никогаш или многу ретко бараат совет за надминување на алкохолната болест, бидејќи никогаш или многу ретко вистински се загрижени за својата бедна состојба и за своето здравје, ниту пак советот од лекарот вистински ги интересира. Навистина е чудно што алкохоличарите се деструктивни заради тоа што се обидуваат да го уништат злото. Проблемот е во тоа што тие не можат реално да ги согледаат последиците од алкохолната болест што ја имаат, и најчесто проблемите ги лоцираат на погрешно место. Наместо што ги уништуваат другите, би требало барем да се обидат да ја уништата болеста во себе. Всушност, нивната вина можеби и не е толку во тоа што ги мразат и воопшто не уживаат во убавините на животот, колку во тоа што не го мразат грешниот дел во себе. Одговорот на прашањето зошто е така е едноставен: тоа е дел од нивниот карактер исполнет од нивните лаги и заблуди, тоа е дел од нивната болест.

Некои алкохоличари сакаат да изгледа дека навистина се обидуваат да си помогнат себе си, бидејќи нивните најблиски секојдневно им советуваат и додеваат да побараат помош за да ги надминат проблемите предизвикани од алкохолот. Не би било во ред да не се обратат кај лекар во случај некој да ги праша: “Ти секако веќе си бил кај лекар, зарем не?” - Секој од нив би сакал да биде спремен и да звучи уверливо кога вели: “О, да, веќе неколкупати, но изгледа дека ништо не помага.”

%

%

Веднаш да кажам дека моите први впечатоци од посетата на Клубот на лекувани алкохоличари при Тутунскиот комбинат, беа поразителни. Клубот го посетуваа само неколкумина, доста постари луѓе од мене, за кои, веројатно поради мојата возгордеаност, веднаш помислив дека посетата на клубот за нив е разонода - немаат друга работа, па ете, да го отепаат времето. Во длабочината на душата, а сепак, секогаш на површината од моите мисли, за мене беше голем проблем: како да се однесувам во новата средина, каков став да заземам? Непрекинато, со грижа на совеста се борев со тие проблеми. Ми доаѓаа кукавички мисли да глумам дека се е во ред, но нешто ме опоменуваше дека ќе претрпам неуспех со таквото лицемерно однесување, дека мојата природа не е способна за такво нешто и дека на крајот со тоа само ќе направам будала од себе. Сепак, во тој момент чувствував дека со мојата душа се случува нешто најважно, дека мојот внатрешен живот се наоѓа како на кантар што се колеба и кој, со најмал напор, може да претегне на страната од добрата или од лошата страна. Др.Борче Паноски, нашиот терапевт, стручно и сериозно ги водеше состаноците и, како кон нов член на клубот, ми посветуваше посебно внимание.

Но, мене ми се чинеше дека моето место не е таму, дека ништо ново не ќе можам да научам од овие луѓе, дека доволно и самиопт знам за моите проблеми. Од друга страна, ме привлекуваше самиот факт што овие и многу други луѓе го посетувале и сеуште го посетуваат клубот со години и дека во тоа мора да се крие некоја тајна, која ќе морам сам, со мојата трпеливост да ја откријам.

Бидејќи на состаноците во Клубот на лекувани алкохоличари при Тутунскиот комбинат присуствувавме само неколкумина, понесен и од желбата да видам како работи градскиот клуб, одлучив да појдам и таму, иако ми беше многу непријатно, бидејќи не ги познавав луѓето кои го посетуваат клубот. Во вторник, точно во 5 часот, дојдов пред зградата за Социјални работи, каде се наоѓа Клубот на лекувани алкохоличари “Здрав живот” од Прилеп и десетина минути седев на клупата, во малиот парк пред зградата, колебајќи се дали да влезам или не. Преовладуваше мислата да дојдам некој друг вторник, кога ќе бидам подобро припремен. За моја голема среќа, тогаш наиде Божо Донески - Грчето, најстариот апстинент во нашиот град, еден од основачите на клубот пред триесетина години. Тој ме охрабри, ми рече дека нема да има подобар вторник од денешниот и слободно можам да кажам, ме внесе во просторијата каде состанокот веќе беше почнат.

Во клубот наидов на одличен прием, но моите првични впечатоци останаа исти. Сепак бев упорен и редовно го посетував клубот. Иако моите сознанија за алкохолната болест беа премногу скромни, со големо внимание го слушав нашиот терапевт Др.Методија Николоски - Мец. Ниеден човек до тогаш на мене не оставил посилен впечаток. Се чувствував засрамен заради своето незнаење, се чувствував како морепловец без мапа и компас на непознато море, но чувствував дека од посетата на Клубот на лекувани алкохоличари ми доаѓа голема сила, која ме тера да научам како да се снајдам.

И, од состанок до состанок улогата на клубот ми стануваше се појасна. Набљудувајте дрво во шумата, ќе видите како неговите листови, неговите гранки и неговите корени работат хармонично, за да го развијат неговиот живот. Ниту еден од неговите листови не се труди да ги засени другите, бидејќи тие знаат дека се убави само во единство со своите другари. И, ако ги откинеме од гранките, тие ќе овенат и ќе умрат. Набљудувајте ги деловите на своето тело: прстите работат со прстите, едната рака ја помага другата, горните заби соработуваат со долните. Секој дел работи за доброто на целото тело.

Врз база на таа длабока солидарност која ги соединува сите суштества, врз база на таа хармонија, работи и Клубот на лекувани алкохоличари. Животот не соединил да се дружиме и лекуваме во овој клуб. Во клубот секој апстинент може да најде заборав за своите грешки, може да најде мотив за живот, може да осознае дека ѕверот во секој човек е многу силен и опасен за самиот човек, уште повеќе за неговата околина, кога се храни со алкохол. Во клубот секој апстинент се мотивира за големи подвизи, нешто на што мора да се работи со сите сили, пред се за да се врати довербата кај луѓето. Значи, треба и мора да се победи, мора да се достигне победата.

%  

%

Кога имав дваесет години ми се случи нешто убаво, што го промени мојот живот кон подобро. Бог се смилува и ми го пушти јажето на спасот, да ме извлече од дното на пеколот во кој бев паднат. Запознав едно прекрасно девојче, покрај мајка ми, најдобрата личност што до тогаш ја знаев и која по една година стана моја сопруга. Искрено и со целата своја душа и срце го засакав тоа мало, наивно детенце, кое со своите седумнаесет години беше спремно да ми ја поклони сета своја љубов.

Настојував да бидам добар со мојата принцеза, но се случуваше понекогаш да и подвикнам посилно кога нешто не ми беше по волја, а таа секогаш, со солзи во очите, почнуваше да се правда и да се извинува, целосно прифајќајќи ја вината што не беше нејзина. Имаше многу такви моменти во кои јас, фасциниран од нејзината добрина, после многу кратко време се чувствував бедно, како идиот кој подмолно ја злоупотребува добрината од единствениот човек кој искрено ме сакаше. И покрај сите мои слабости, единствено таа ме разбираше и несебично ми помагаше со својата смиреност, за што искрено и од се срце сум и благодарен.

Во домот од нејзините родители имаше прекрасно изразување на љубовта меѓу родителите и децата. Тоа откритие беше нешто најубаво што до тогаш го имав доживеано. Поради моето несреќно детство, целиот живот гладував за љубов, мојата природа чезнееше за љубов, љубов што е органска потреба на секое битие. Да бев малку попаметен, овие сознанија можеше да ми послужат како добар пример - како треба да се однесувам кон моите најмили.

Но јас, таков каков што бев - никаков, не бев спремен да го изменам моето однесување и одговорно да ги прифатам сите обврски на бракот. Бог ни подари и две прекрасни дечиња, а со тоа моите должности пораснаа, но јас и тогаш не бев спремен целосно да се откажам од алкохолот. Потребите на телото, само на телото, лесно можат да се задоволат. Но, не постои таа сила со која ќе може да се набави сето тоа, што човекот може да го посака. Впрочем, глупоста е најнеобична од сите болести - болниот не страда од неа, туку сите околу него. Мојата глупост ги водеше моите мисли во погрешен правец и затоа само во ретки моменти бев во состојба правилно да мислам. Куќата на мислите за мене беше целосно затворена, нејзините прозори заковани, а моето тело беше само сениште, оставено како чувар на таа своја куќа.

Продолжив и понатаму често да пијам, додуша настојував потполно да не се опивам, но сепак, беше доволно за да не можам целосно да се посветам на семејството, да посветам поголема грижа и внимание на воспитувањето на децата. Да бидам целосно искрен, воопшто не го забележав и не се порадував со нивното растење. Моите најмили добиваа удари кои исклучиво јас ги имав заслужено, бидејќи бев несреќен, ги унесреќував сите околу мене. Се разбира, и добар дел од парите ги трошев на задоволување на моите страсти. Сепак, најжалосно од се е тоа што воопшто не го изменив карактерот. Речиси никогаш не се однесував насилно, но мојот збор мораше секогаш да биде последен, а моите желби и наредби да се извршуваат без приговор. Едноставно, моето однесување се повеќе наликуваше на однесувањето од татко ми, а самиот факт дека доживеав тешки разочарувања и трауми, кои можеби ќе ме следат додека сум жив, не ми даваше право и не смеев да газам на вредностите и убавините од моите најблиски, што животот им ги пружа.

%